پرسش و پاسخ روحیه برای کنکور

سلام و وقت بخیر خدمت آقای جدیدی خیلی ممنونم از راهکار های مفیدتون ، من چند وقت پیش از شما سوال پرسیدم که چه جوری با وجود فوت برادرم درس بخونم ، ولی حالا دیگه مشکلم این نیست ، بلکه مشکل اینه که کم کم دارم گرفتار افسردگی میشم، زندگی برام بی معنی شده ، هر کاری که میخوام انجام بدم یه کم بعد از انجام دادنش منصرف میشم چون با خودم میگم من این کار رو انجام دادم آخرش که چی .
مثلا میخوام یه شربت برای خودم درست کنم ولی بعدش میگم من الان این شربت رو درست کنم و بخورم ، خب آخرش که چی ، وقتی قراره آخرش هَمَمون از این دنیا بریم ، این کارا بیهوده اس . خودم قبول دارم که دلیلم خیلی مسخره و خنده داره ولی در عین حال آزارم میده
اصلا انگار دیگه هیچ کاری نمی تونم انجام بدم ، روزها نسبتا حالم بهتره ولی با تاریک شدن هوا انگار که حالم بدتر میشه ، شب ها فقط کابوس می بینم ، من خودم اوایل که این اتفاق افتاده بود خیلی سعی می کردم با فکر کردن به چیز های مثبت روحیه ام رو نگه دارم و با کار هایی مثلا نماز و قرآن آرامش به دست بیارم
کلِ خونواده سعی می کنیم به هم دلگرمی و روحیه بدیم به جز پدرم که حرفهایی با بار منفی میزنه مثلا هر چی بدبختیه برای منه و از این حرف ها ، همش سعی میکنم خودم رو آروم کنم ولی با شنیدن این حرف ها به کُل روحیه ام رو ازدست میدم و انگار همه چیز رو باید از اول درست کنم ، مدام در حال یاداوری گذشته اس
از روزی که رفتن برادرم رو تحویل گرفتن تا روز دفن خلاصه که با شنیدن این حرف ها همه چیز از اول برام یاداوری میشه حتی بهش گفتیم که این کار رو نکنه ولی شاید اولش انجام نده ولی بعدش دوباره این کار رو انجام میده . من همش با خودم میگم که خدا خواسته که اینجوری بشه و هیچ کار خدا بی حکمت نیست ، ولی از اونجایی که برادرم با وایتکس مسموم شده، پدرم مدام داره میگه که اگه به حرف ما گوش میکرد و با وایتکس کار نمی کرد اینجوری نمیشد
الان زنده بود
با شنیدن این حرف ها واقعا احساس عذاب می کنم و تنها کاری که می تونم بکنم اینه که اتاق رو ترک کنم و برم یه جای دیگه . هر خاطره خوب و بدی که با برادرم داشتم مدام داره برام یاداوری میشه و این هم به نحوی عذابم میده ، جدیدا مثلا میخوام از خونه برم بیرون به این فکر می کنم که نکنه وقتی ما خونه نیستیم کسی بیاد داخل خونه مثلا دزد یا نکنه وقتی بیرون هستیم اتفاق بدی بیفته مثلا کسی به ما آسیب بزنه یا مثلا تصادف کنیم ،
البته قبل از فوت برادرم ، حدود ۳ ماه گذشته یه سری مثل همیشه با سرویس داشتیم برمی گشتیم خونه که دو نفر قمه کشیدند و جلوی ما رو گرفتند ، شیشه ماشین رو شکستند و با راننده درگیر شدند ، فقط من و دوستم و راننده سرویس داخل ماشین بودیم و بقیه قبل از این اتفاق پیاده شده بودند،
از اون موقع خیلی ترسیدم و این موضوع باعث شده که همیشه بیرون از خونه حتی وقتی تنها نیستم و افراد دیگه ای همراهم هستند ، اضطراب داشته باشم و فقط داخل خونه احساس امنیت می کنم هر دفعه که سوار ماشین میشم چه ماشین شخصی چه تاکسی… اون صحنه میاد جلو چشمم و احساس می کنم باز یکی میاد شیشه رو می شکونه،
البته این همه ماجرا نیست بعد این اتفاق خبری به من رسید که بسیار برام ناراحت کننده بود ، خبر بیماری کسی که برام مهمه، چند روزی درگیر بودم و بسیار ناراحت ولی کم کم تونستم با این موضوع کنار بیام . خلاصه که چند اتفاق ناخوشایند در عرض سه ماه برای من رخ داد و خیلی رو زندگیم تاثیر گذاشت ، واقعا دارم افسرده میشم و تحمل این حجم از درگیری فکری و روحی رو ندارم ، به نظر شما من واقعا در معرض افسردگی هستم ؟ میشه کمکم کنید ؟ به شدت به کمکتون احتیاج دارم .

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. خواهش می کنم. ممنون که توضیح دقیقی از همه وقایع نوشته اید. اما به ترتیب شماره گذاری، به بررسی پیام شما می پردازم: 1- آنچه بنده به آن معتقدم این است که افسردگی یک بیماری نیست بلکه یک انتخاب است که یک فرد تصمیم می گیرد برای گرفتن یک سری امتیازات از دیگران، خود را به این حالت فرو ببرد. البته خود فرد هم آگاهانه به دنبال امتیاز خواهی نیست.
به طور مثال وقتی یک فردی را در نظر بگیرید که ورشکست شده است، حالا این فرد برای آنکه از دیگران حرف های سنگین نشنوند یا به نوعی در لاک خودش فرو برود و حتی ترحم و دلسوزی دیگران را برانگیزد، تصمیم می گیرد خودش را در حالتی فرو ببرد که به آن افسردگی می گویم. بنابراین بنده معتدقم که افسردگی یک انتخاب برای کسب امتیازات است.
با این توضیحات، متوجه می شویم که شما نه افسرده هستید و نه در معرض افسردگی هستید چون قرار نیست از کسی امتیازاتی بگیرید. در واقع حالتی که الان در آن قرار دارید با توجه به اتفاقاتی که به صورت قطاری در حال روی دادن است، کاملا طبیعی است و به روند عادی زندگی بر خواهید گشت.
البته این برگشتن به روند عادی به عواملی بستگی دارد به طور مثال، هدف داشتن برای زندگی، نیازهایی که باید پاسخگو باشند، قدرت روحی خود فرد و سایر اعضای خانواده موجب می شود که فرد بتواند زودتر به زندگی عادی خویش برگردد.
2- شما در ابتدای پیام خویش فرموده اید که نوع مشکل تان تغییر کرده است، همین تغییر نشان می دهد که شما یک قدم به زندگی عادی نزدیک تر شده اید و حالا پله پله در حال بازسازی افکار خویش هستید. بنابراین به نظر می رسد شما قوی تر از بقیه هستید و زودتر از آن ها به شرایط عادی زندگی باز می گردید.
3- خودتان را به زمان شرطی نکنید. تاریک شدن هوا، هیچ تاثیری بر اندازه غم شما ندارد. بنابراین وقتی عوامل بی ربط، توسط مغزمان به یک ماجرا پیوند زده شود آنگاه با یک توده از اطلاعات رو به رو می شویم که گمان می کنیم، مشکل بسیار حاد و بزرگی داریم در حالیکه اصل ماجرا هیچ تغییری نکرده است.
ولی مغز حیوانی ما برای آنکه اصل ماجرا را همچنان بزرگ نگه دارد و اجازه ندهد که برایتان عادی شود، پس تمام تلاش خویش را می کند که هر چیزی را به این موضوع ربط دهد. پس اگر در روزها می توانید خود را کنترل کنید، در شب هم خواهید توانست.
4- پدر شما هم بایستی خودش را تخلیه کند. به نظر بنده، اینکه به کسی بگویید، حرف نزند برایش خوب نیست. او نیز لازم دارد با گفتن جملاتی خودش را آرام نماید. آنچه مهم است، آگاهی تان از این موضوع می باشد که پدرتان فقط مشغول برگشتن به شرایط طبیعی است و خودش را اینگونه تخلیه می کند، پس نباید روی حرف هایش حساس شده و از آن تاثیر بپذیرید.
5- هر انسانی به یک صورت فوت می کند. اگر برادر شما با یک ماده کار می کرده، حتما لازمه شغلش بوده است. آیا می شود به یک بنا گفت از داربست ها بالا نرود؟ یا یک راننده تاکسی، پشت ماشین نشیند چون ممکن است تصادف کند؟ هر کسی شغلی دارد و آن کار، خطراتی دارد و در نتیجه صحبت از زنده بودن، هیچ تاثیری بر تغییر زنده بودن ندارد
این صحبت ها، صرفا یک زندگی موازی است که اگر فلان کار را نمی کرد الان زنده بود در حالیکه شما چه می دانید که اگر آن کار را نمی کرد، شاید با یک روش دیگر فوت می شد. مگر مشکل، روش فوت شدن است؟ متاسفانه این صحبت را خیلی می شنویم که کاش یک جور دیگر می مرد، انگار یادمان می رود اصل قصه، از دست دادن یک فرد است نه روش از دست دادنش. پس این هم جز همان فکرهایی است که توسط مغز حیوانی، پیوند زده می شود.
6- مغز ما طوری طراحی شده که گمان می کند اتفاقات این دنیا پیوسته هستند. مثلا اگر کسی درس ریاضی را بیفتد، مغزش یک نتیجه گیری می کند: «همیشه در امتحان ریاضی شکست خواهی خورد» و برایش فرقی ندارد که شاید این فرد تغییر کند. او می گوید اتفاقات و خاطرات تکرار می شوند پس اگر یک بار، اتفاقی برایت رخ بدهد باز هم تکرار می شود.
در حالیکه در دنیای واقعی، چنین نیست. مثلا این اتفاقی که برای سرویس شما افتاده است، مگر قرار است هر روز تکرار شود؟ ریشه قسمت عمده ای از مشکلات با خاطراتمان دقیقا همین است که گمان می کنیم، قرار است خاطرات تکرار شود. حتی می دانید چرا برخی از انسان ها معتاد می شوند؟
چون می خواهند خاطره حال خوشی که در اولین مصرف ماده مخدر، برایشان ایجاد شده را دوباره تکرار کنند. آن ها هرچه تلاش می کنند، آن خاطره تکرار نمی شود اما مغزشان می گوید، مطمئن باش تکرار می شود پس دوباره مصرف کن. به هر روی، الان دارید فکر می کنید که قرار است خاطرات همینطوری تکرار شوند اما در دنیای واقعی، یک زندگی گسسته انجام می دهیم و رخ دادن یک اتفاق به معنای تکراری دایمی آن نیست.
امیدوارم با این آگاهی ها، بتوانید خود را از کلک های مغز حیوانی رهایی بدهید و به سطح بالاتری برسید که خود را مدیریت کنید، مثل همان تغییری که در ابتدای صحبت تان داشتید و شاید متوجه آن هم نبودید ولی یک گام در راستای عادی شدن زندگی تان بود، حتی تمام چیزهایی که در این پیان نوشتید هم تلاش هایتان برای برگشت به زندگی طبیعی است. موفق ترین باشید.

سلام اقای جدیدی خسته نباشید من مشکلی دارم که دوسالی میشه روم تاثیر منفی گذاشته و نتونستم حلش کنم من اکثرا توی مدرسه فردی ممتاز بودم توی کلاس هم هر سال شاگرد بودم اما تو کلاسی درس خوندم که یک سری از دانش اموزان اون کلاس من رو جلوی دیگران حتی معلمام مورد تمسخر قرار میدادن که بیشترش به خاطر این بود که دانش اموز مودبی بودم و درس خون بودم
از نظر اون ها این طور ادم ها فردی کم عقل مسخره و خنده ار هستش و افرادی مثل خودشون باهوش هستن و ادم هستن توی این دوسال توی این کلاس خیلی اعتماد به نفسم اومد پایین حتی یک بار معلمم تو کلاس پیش بقیه دانش اموز ها ازم پرسید ناراحت نمیشی که این طور باهات برخورد میشه؟
چون هیچ وقت به روی خودم نیاوردم و بغضم رو نگه داشتم البته اگه اشکامو نگه نمیداشتم هم گریه هام سوژه خندشون میشد خانوادم نفهمید که این طور مشکلی دارم تو مدرسه البته اگرم هم میفهمیدن چیزی تغییر نمیکرد با این که باز هم درسم خوب بود و جز دانش اموز های ممتاز بودم
این کلاس باعث شد که فکر کنم با این که سوالات هندسه رو خیلی خوب میتونم حل کنم ولی ….من کم دارم اوایل روم تاثیری نمیذاشت ولی به مرور بد تر شد من الان فکر میکنم اکه مثلا یک سوال رو به یک دانش اموز ضعیف درس بدم اگه متوجه نشه مشکل از اون نیست بلکه مشکل از منه
فکر میکنم همین دانش اموزم بهم میگه :متوجه نشدم چی میگی …تو چقدر خنگی تصورم اینه که وقتی درست رفتار میکنی موج بزرگی از حرف های منفی رفتارهای نادرست و زشت از سوی دیگران به سمتت میاد باورتون میشه وقتی تو یک فیلمی میبینم که دانش اموز درس خون تو مدرسه قدرت و احترام بیشتری داره تعجب میکنم!!!؟ من باید چیکار کنم؟؟ این افرادی که من رو به این روز انداختن نمیتونم ببخشم

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. شما تحلیل دقیقی ارایه داده و بسیار کامل ریشه یابی کرده اید که چرا با شما چنین رفتاری می کنند اما توقع این است که وقتی به این دقت و حرفه ای گری می توانید وضعیت را تحلیل کنید، آن را عملی هم به کار بگیرید. یعنی چه؟
به درستی اشاره کرده اید که علت رفتارهای نادرست با شما به این دلیل است که «فردی مودب و درس خوان هستید» و آن ها «افرادی متفاوت» هستند. بنابراین واضح است که وقتی با اطرافیان خود فرق کنید، قطعا مورد حمله قرار می گیرید زیرا شما خاص هستید و آن ها شبیه هم می باشند.
تعداد آن ها بیشتر است نه برای آنکه رفتارشان درست است بلکه بخاطر اینکه اکثر افراد سطح پایین هستند و این افراد چون طرز فکر و مدل زندگی شان با هم شبیه است پس رفتارهای مشابه یکدیگر نیز، انجام می دهند. حالا وقتی یکی با آن ها فرق کند، دو حالت برایشان پیش می آید: الف) بپذیرند که خودشان اشتباه زندگی می کنند و رفتارهای شما با کلاس اجتماعی بالاست، ب) بپذیرند خودشان درست زندگی می کنند و رفتارهای شما مسخره، بی ارزش و خیلی ضایع است.
انتخاب آن ها قطعا مورد (ب) است زیرا سطح فکری شان اگر توان گزینش راه (الف) را داشت که سطح پایین نمی ماندند و رشد می کردند. حالا که راه (ب) را انتخاب می کنند پس خود را بر حق و شما را دارای رفتارهای کودکانه ای می دانند که باید تمسخر شوید تا دست از این رفتارها بردارید. بنابراین علت مسخره کردن هایشان هم برایتان روشن شد و نشان می دهد مشکل از شما نیست بلکه از سطح فکر پایین آنان می باشد.
اما می دانید کجای کار اشتباه می باشد؟ اینجا که مغزتان یک پیوند منفی نادرست بین «درس خواندن و کاهش اعتماد به نفس» برقرار کرده است. اعتماد به نفس یا به اصلاح درست تر «عزت نفس» وقتی باید پایین بیاید که شما، فاعل یا هدایت گر یک اتفاق باشید؛ اما در این ماجرا که شما مشکلی ندارید. زاویه رفتاری تان با آن ها به دلیل اشتباه یا کار نادرست شما نیست بلکه مشکل از آن هاست.
پس برای چه باید بخاطر اینکه تعداد زیادی از هم کلاسی ها، مسخره تان می کنند، اعتماد به نفس شما کاهش پیدا کند؟ بلکه اگر کسی از دلیل این مسخره کردن ها آگاهی نداشته باشد آنگاه مشکل را از خودش می داند و حق هم دارد که اعتماد به نفسش را از دست بدهد ولی شما که به درستی علت را تحلیل کردید و آگاه هستید که مشکل از آن هاست پس نباید اعتماد به نفس را از دست بدهید.
البته همانطور که گفتم این پیوند منفی کار مغز حیوانی است و او از این فرصت استفاده کرده تا افکار منفی تولید کرده و شما را تحت تاثیر قرار دهد تا درس خواندن را کنار بگذارید. او می خواهد خاطرات منفی و تلخی را با درس خواندن و کتاب ها پیوند بزند تا رفته رفته روی درس خواندن اثر بگذارد و جلوی مصرف انرژی را بگیرد. اما الان شما آگاهی کامل از اتفاقات دارید و متوجه شدیم که به هیچ وجه مقصر نیستید و با این اگاهی، پروند پیوند منفی مغز هم بسته می شود. موفق ترین باشید.

راستش استرسم از نوع گزینه دومه چون پارسال هم این موقع استرس گرفتم ولی به این موضوع که پارسال استرس داشتم اصلا فکر نکردم،دو روز پیش وسواس هم گرفته بودم و همش فکرای مسخره میومد به ذهنم .درواقع چیزی که الان باعث میشه بیشتر استرس بگیرم اینه که حس ناآشنایی با خودم دارم و این اتفاق دقیقا توی بدترین زمان ممکن رخ داده چون دقیقا از همون زمانی ک تصمیم گرفتم بیشتر درس بخونم رخ داده

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. توضیحات شما واضح و کافی نیست. برای آنکه بشود تحلیلی از وضعیت شما ارایه داد، لازم است شرح کاملی از درون خود بنویسید و به طور جامع توضیح دهید که درون تان چه می گذرد؟ وسواس گرفتید یعنی چه کارهایی کردید؟ افکاری که سراغ تان می آید چیستند؟ حس ناآشنایی یعنی چه؟ دو روز پیش دقیقا چه فرقی با بقیه روزها داشت که شوک وارد شد؟ موفق ترین باشید.

سلام جناب جدیدی- خسته نباشید- چند مدت پیش متنی رو برای شما نوشتم با عنوان حصار در نگاه دیگران که شما به نیکی به اون پاسخ دادید. متشکرم از پاسخی که به متن حصار در نگاه دیگران دادید، این پاسخ برای من آموزشی درخور بود- به سرعت تونستم نگاه بقیه رو از زندگیم حذف کنم.
دو روز پیش در معرض قضاوت بد یکی از فامیلامون قرار گرفتم ولی قضاوتش روی من هیچ تاثیری نگذاشت بابت راهنمایی بی نظیر شما، حتی اینطور نبود که بابت قضاوتش از درون عصبانی بشم ولی وانمود کنم که هیچ اهمیت نداره قضاوتش، کاملا با آرامش و رواداری کافی از کنارش گذشتم…حتی چند روز پیش هم تواناییمو تو شعر نوشتن بدست آوردم و سه تا شعر نوشتم ولی دیگه ادامش ندادم چون باید کتابای درسیمو می خوندم
مشکل دیگم اینه که: من به شدت به کتاب علاقمندم، من گمشده خاورمیانه رو کتاب می دانم و آشوب خاورمیانه رو بخاطر همین کتاب نخوندن، تا چند مدت پیش مطالعه ی بالایی داشتم هم جامعه شناختی- هم کتابای درسی خودم. ولی تصمیم گرفتم اولویت بندی کنم: اول فقط برای کنکور بخونم بعد از کنکور مطالعه غیر درسیمو ادامه بدم.
مشکل اینه( شاید هم واقعا مشکل نباشه و تصور خودم اینه که مشکله): من برخلاف عموم مردم تفریح و خوش گذرونی و دیدار با فامیل لذتی برام نداره- هر کاری که میخوام بکنم، اوّل پرسشی که در ذهنم شکل می گیره اینه که: این کاری که تو میخوای بکنی چ نفعی برای خودت یا برای جهان بشریّت به ارث می گذاره؟ اغلب مردم ما جز مصرف و کم کاری و کج روی دغدغه ی دیگری ندارن آیا تو هم میخوای با تفریح و وقت گذرونی به این شکل از زندگی برسی؟
بهتر نیست اگه کتابای درسیت رو خوندی و حالا میخوای بعد ی ماه ی بار بری تفریح بجاش ی کتاب غیر درسی بخونی تا بتونی به درک بالاتری از آسیب های اجتماعی و فرهنگی ما و مردم دنیا و … برسی؟ این سوالات باعث شده که من یک سال و نیمه شاید ماهی ی ساعت رفته باشم بیرون اونم در صورتی ک کار ضروری داشته باشم نه برای تفریح. اصلا هم بابت تفریح نکردن تا بحال فشاری بهم وارد نشده، کلا علاقه ای ندارم به تفریح.
یکی دوبار که رفتم تفریح فکرم مدام تو اتاق خونه بود و کتابایی که تعیین کرده بودم بخونم برای همین تفریح هیچ لذتی برام نداشت فقط به این فکر می کردم که چند دقیقه ی دیگه می رسم خونه که ادامه ی کتابا رو شروع کنم بخونم..گاهی فکر می کنم آیا ممکنه من بیمار شده باشم و اونقد با این حال خودم سازگار شده باشم که نفهمیده باشم؟ نیچه میگه اگر به یک گودال زل بزنید آنگاه آن گودال هم به خود شما زل می زند.
آیا ممکنه از بس که من به کتاب زل زده باشم اون کتاب هم به من زل زده باشه و منو به تسخیر خودش درآورده باشه و تعادل منو خمیر خودش کرده باشه و خودم هم متوجه نشده باشم؟ آیا من واقعا بیمارم یا این هم از کلک های مغزه؟
مشکل دیگه: نیاز من رشته ی دندون پزشکیه، و علاقه ی من تحصیل در رشته ی علوم سیاسی در کشور آلمان. آیا ممکنه که علاقه ی من به رشته ی علوم سیاسی یک علاقه ی خالص نباشه و نشات گرفته از کم دیده شدن خودم و تحقیر شدنم تو خانواده و اجتماع باشه؟ و حالا که اینگونه تحقیر شدم علوم سیاسی رو راهی میدونم برای دیده شدن خودم تو اجتماع؟
شاید بگویید اگر علاقه نیست و هدف فقط دیده شدن است پس چرا فقط به علوم سیاسی گیر داده اید در رشته های دیگر هم می توانید دیده شوید پاسخ میدم: چون آدمایی که تا بحال اطراف من بودن به سواد سیاسی اهمیت بیشتری داده اند از جمله پدر خودم و من این گونه بهتر می تونم دیده بشم…می تونم بعد از تحصیل در این رشته کتابی پر بار بنویسم ولی چرا هدف اولم از این کتاب اینه که:
مردم دنیا بیایید و من رو ببینید، بیایید و ببینید که من باید محبوب و در چَشم باشم؟ ..آیا من واقعا تونستم چگونه دیده شدنم رو در نگاه دیگران از ذهنم پاک کنم یا فقط به صورت موقتی تونستم این کار رو بکنم؟
آیا این علاقه ی من به علوم سیاسی واقعا یک علاقس ،یا توهم علاقس و در اصل نیازهایی هست که قبلا خانوادم بهش پاسخ ندادن( توجه نکردن ب من و تحقیر کردنم جلوی جمع) و حالا خودشو به این شکل داره نشون میده که من خودم الان بهشون پاسخ بدم؟ ..وقتی خانواده من رو جلوی جمع تحقیر می کردن و بهم توجه نمی کردن حالا من خود باید کاری کنم تا بهم توجه کنن و دید همگان رو به سمت خودم برانگیزم؟
علاقه ی من به کتاب آیا به این خاطره که من روزی انسان شروری بودم و حتی زندان هم رفتم و تنها منجی من کتاب بود؟ چون اون انسان شرور و نامتعادل بصورت گذرا بخشی از کتابی رو خوند که تسخیرش کرد بعد از اون خودمو تحت آموزش قرار دادم و اخلاق انسانی برام بزرگترین ارزش شد. چه نیرویی باعث میشه که من انقد سوال های پیچ در پیچ برای خودم طرح کنم؟
چرا بعضی ها می تونن آروم و بدون تفکر زندگی کنن ولی بعضی ها نه؟ زنجیره ی سوال های بی پاسخ تا به کی باید در ذهن من شکل بگیره و اگر بهشون پاسخ بدم آیا دست از طرح سوال های جدید بر می داره؟ یا احتمالا اگر پاسخ سوالاشو دادم میخواد در مورد آناناس های پرنده ی شمال آفریقا هم سوال طرح کنه؟
چگونه من تونستم تا بحال زیر این لایه های تو در توی فکری درس بخونم؟ شاید هم انقدر فکرهای شدیدی نباشن و پای تقویت اطلاعات تالاموس در کار باشه؟ آیا اصلا پاسخ قطعی برای سوالات زندگی وجود داره یا همانگونه که اصل عدم قطعیت در نظریه ی کوانتمی میگه ما فقط می تونیم احتمالات رو محاسبه کنیم نه یقین ها رو؟
یک سال قبل درست زمانی که این فکرها به همین منوال ادامه دار بودن به ی روانشناس بالینی مراجعه کردم، پاسخ داد: وسواس. و برای درمان باید دارو بخوری. 6 ماه دارو خوردم ولی بی تاثیر بود. چند بار به سوالات ذهنیم پاسخ دادم و آروم تر شدم.
جناب جدیدی آیا من واقعا به علوم سیاسی علاقه دارم اگر نه چگونه از خوندن کتابای رشته ی علوم سیاسی لذت می برم؟ آیا من بیمارم؟ از پیام من چ تحلیلی دارید؟ به نظر شما شخصیت من چگونه شکل گرفته؟ کجاها نیاز به ترمیم و بازسازی دوباره دارم؟…بسیار متشکرم بابت وقتی که می گذارید و بابت پاسخ گوییتون

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. خواهش می کنم. مواردی در پیام شما وجود دارد که به تشریح آن می پردازم: 1- وقتی تغییری می کنید بایستی منتظر فشارهای مغز هم باشید، بنابراین این آمادگی ذهنی را داشته باشید که مغزتان حملاتی به مانند: «تو داری نمایش در میاری وگرنه حرف بقیه برات مهمه» یا «فعلا اولشه اینطوری شدی دو روز دیگه دوباره حرف مردم برات مهم میشه» یا «اون فامیل مهم نبود اگر یکی دیگه بود و قضاوتت می کرد داغون می شدی» و مدل های دیگر.
بنابراین آمادگی این نوع جملات را داشته باشید و بدانید که فقط یک بحران سازی درونی برای برگشت روی شخصیت قبلی است و واقعیت ندارد. آگاهی از همین موضوع باعث می شود بتوانید خود را کنترل کنید. 2- عمیق نگاه کردن به زندگی خیلی خوب است ولی این موضوع باید با زندگی هدفمند شما هم راستا باشد. به طور مثال فرض کنیم شخصی می خواهد پزشک باشد ولی در مورد جامعه شناسی و مشکلات فرهنگی صحبت کند یا کتاب بخواند.
شاید از نگاه عموم مردم جامعه به خصوص در بستر فرهنگی که در آن قرار داریم، این فرد بسیار مورد ستایش قرار می گیرد ولی در نگاه هدفمند به زندگی، او یک پراکنده کار است. خط اصلی زندگی تان را نباید به حاشیه ببرید. انتظار می رود اگر کسی می خواهد پزشک باشد در مورد حل مشکلات مربوط به حیطه خودش نظر بدهد.
3- قدرت مغز در پیوند زنی را در لا به لای صحبت های شما می توان دید که این پیوندها به شک در هدف گذاری کشیده می شود، نمونه ای از این پیوندها را بخوانیم: «کتاب خواندن و تفریح نکردن»، «کتاب خواندن و دیده شدن»، «کتاب خواندن و به تسخیر کتاب در آمدن»، «کتاب خواندن و شرور بودن»، «کتاب خواندن و بیمار بودن». تلاش های خاص مغز برای پیوندهای منفی است تا کتاب خواندن به عنوان یک پدیده شوم در ذهن شما شکل بگیرد.
مغز پله پله جلو می آید، اما خط روندی آن کاملا مشخص است: الف) پیوند منفی تولید کردن برای کتاب خواندن، ب) تولید شک و دو دلی به هدف، پ) ایجاد احساس نیاز به تحقیق برای بررسی بیشتر هدف گذاری و در نهایت اتلاف زمان. این روند هم از استراحت بین درس ها شروع می شود و اگر مدیریت نگردد، به ساعت های درسی می رسد. راه کنترلش هم محکم شدن روی هدف و بستن پرونده های بازی است که در گوشه ذهن تان باقی مانده و آزار می دهد.
4- علاقه یک اتفاق عجیب و غریب نیست. شما به گفته خودتان در همین سوال، در محیطی زندگی کرده اید که روی سیاست خیلی توجه شده و دقیقا در این مسیر افتاده اید و خاطرات علاقه های شما را می سازد و عبارت «توهم علاقه» کاملا نادرست است. برای همین است که بارها تاکید کرده ام نیازهای خود را اولویت قرار بدهید و چه بسا با بررسی نیازهای اصلی زندگی خویش به این نتیجه برسید که علاقه ناشی از خاطرات هیچ ارزشی ندارد. البته این موضوع نیاز به تشریح جانانه دارد که در «دوره هدفمندی» ریز به ریز باید باز شوند و روی تک تک شان توضیحاتی نوشته شود.
به هر روی، علاقه را درست توضیح داده اید و در آن محیطی که رشد نموده اید، علاقه ای به سیاست در درون تان شکل گرفته و گمان ذهنی تان این شده که در این مسیر می توانید به جایگاه اصلی خود برسید. پس توهم نیست اما هر علاقه ای انسان را به جایگاهش نمی رساند بنابراین وظیفه شما محکم شدن روی هدف است که دو حالت دارد: یا هدفتان با علاقه تان هم مسیر می شود یا هدفتان بر علاقه تان پیروز می گردد. در هر دو صورت شما برنده اید چون بر اساس نیازهایی که دارید هدفمند شده اید.
5- یک نظام فکری برای شما بسیار لازم است. مسایل مختلفی را با هم پیوند می زنید، از فیزیک و فلسفه و سیاست تا روانشناسی و جامعه شناسی. اگر همه مواد غذایی داخل یخچال را روی هم بریزید و درون قابلمه شروع به جوشیدن کند، قطعا غذای خوشمزه ای نمی شود. بنابراین نیاز است دغدغه های تک محوری به شما داده شود و از این چالش های رنگارنگ به یک صورت مسئله مشخص برسید. همه این ها به دلیل همان خاطرات است. انسان تک محوری باشید و روی حیطه خودتان عمیق باشید و یادتان باشد دنیای امروز فقط متخصص ها را دوست دارد. موفق ترین باشید.

سلام جناب جدیدی وقتتون بخیر وخسته هم نباشید استاد من یه بارسوال پرسیدم وشما جواب دادید ولی احساس میکنم بازم نمیتونم هدفمو دقیق انتخاب کنم دریک شرح کامل بهم بگید رتبه های برتر که پزشکی مثل دانشگاه تهران قبول میشن چه فرقی باکسایی دارن که پزشکی شهرهای کوچک وسطح پایین تر قبول میشن
دریک کلام مزایا وبرتری وامتیازات ویژه یک دانشوی پزشکی تهران بادانشجوی شهرهای کوچک وسطح پایین چیست اگه برام شرح بدید خیلی ممنون میشم هدفم صدرصد وباتمام وجود پزشکیه فقط بین انتخاب دانشگاه سردرگمم وهمشم بخاطر همین چیزاست لطفا کامل برام توضیح بدید خیلی ممنون ازپاسخ گوییتون

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. خواهش می کنم لطف دارید. موضوع مقایسه دانشگاه ها با یکدیگر نیاز به یک مطلب کاملا اختصاصی دارد و اتفاقا یک پرسش مهم است که یک بار برای همیشه به این سوال بپردازیم که فرق این دانشگاه ها با هم در چیست و چقدر اختلاف سطح دارند. بنابراین چون سوال تان بسیار سوال خوبی است و صد البته افراد دیگری هم این سوال را قطعا دارند اجازه بدهید بعد از پایان ترس شناسی، این مبحث را در شنبه 12:30 کلبه مشاوره تشریح می کنم. موفق ترین باشید.