پرسش و پاسخ روحیه برای کنکور

سلام اقای جدیدی،وقتتون بخیر،نمازو روزه هاتون قبول باشه،من دختری21 ساله هستم که ازدوران راهنمایی توی مدرسه نمونه بودم از طرف مدرسه خیلی روی من فشار بود،چون درسامون خیلی فشرده بود و سرپرست خیلی سخت گیری داشتیم که از 5 صبح بیدارمون میکرد تا 10شب مجبورمون میکردن ک حتما درس بخونیم وبدلیل رفت و امد زیاد خونوادم به خوابگاه و سپردن من ب سرپرست خیلی منو تومنگنه میذاشت و من یک روز درمیان ک شیفت ایشون بود خیلی استرس داشتم و اصلا نمیتونستم خودم باشمو اندکی پچگی کنیم یا شیطنت ،چون همه چیزو به خونوادم گزارش میداد و خودشم دعوا میکرد ،
هر چند یه بارم منو دعوانکرده ها ولی بقیه بچه هارو دعوا میکرد یا میزد واس همین حتی از نگاه خشنشم میترسیدم و برام عینه شکنجه بود و همش سعی میکردم ک پیش اون عالی بنظر برسم،از طرفی توی خوابگاه بچه هام به زیبایی اهمیت میدادن و هرکی که خوشگل تر بود زیاد طرفدار داشت منم چون از ابتدایی همش شاگرد اول بودمو دوست داشتم تو همه چیز اول باشم و از طرفی مدرسمونم شعارش این بود که شما باهمه فرق دارید و از همه لحاظ باید اول و برتر باشید ،منم همش در کنار فشار درسی حرص زیبایی رم میخوردم حتی خونوادمم خیلی اهمیت میدادن،چون مادرم خودش خیلی زیباست و همه ازش تعریف میکردن و بهش میگفتن دخترت به تو نرفته یا خودش میگف تو چرا زیبا نیستی و بچه که بودم دعوام میکرد ،
ازطرفی ام چون داداش نداشتم و دوست داشتن من پسر باشم کلا تیپ و پوشش من تا قبل از خوابگاهی شدن راهنمایی کاملا پسرونه بود و من برای اولین بار بود ک لباس های دخترونه زیبا میپوشیدم و به خودم میرسیدم و بخاطر بلوغ حتی رنگ پوستمم روشن تر میشد و زیبا تراز قبل میشدم،و تعریفاو تمجید ها از من بیشتر میشدو ازطرفی حریص تر وخودشیفته ترمیشدم و بیشتر حرص زیبایی رو میخوردم و دوست داشتم از همه زرنگ تر و زیبا تر باشم ولی همچنان فشار روم زیاد بود و خونواده به شدت ایرادگیری داشتم که همش منو با هم خوابگاهیم مقایسه میکردن از همه لحاظ با اینک من شاگرد اول بودم و وقتی سوم راهنمایی شدم فشارا روم بیشتر شد
همش سرپرستمون و یکی از دوستای مامانم( ک با سرپرستمونم ب واسطه ی من دوست بود )به مامانمو بابام میگفتن ک دختر تو دیگه هیچی نمیشه ،همش دنباله قرو فره و حتی نمیتونه نمونه قبول بشه چه برسه به تیزهوشان در صورتیک بچه های هم سن من بودن و حتی شاگرد اولم نبودن چه برسه به نمونه بودن و فشارا روم بیشتر و بیشتر بود از کوچک ترین رفتارم ایراد میگرفتن و تحقیرم میکردن و دعوامیشدم و حتی دوست مامانمو سرپرستم توی پول توجیبی هفتگی ام دخالت میکردن و با اینک از لحاظ مالی در رفاه بودیم جز کرایه سرویس به من پول توجیبی نمیدادن ومنم غذای خوابگاه رو دوست نداشتم و از طرفی دختر مغروری بودم به کسی چیزی نمیگفتم و همون سال داداشمم به دنیا اومد و اون یه ذره توجه ای ام که بخاطر شاگرد اولیم میشد کاملا ازم صلب شد
بااین همه مشکلات من تیزهوشان قبول شدم و همه متعجب موندن و تیزهوشان ک قبول شدم خوابگاهی نشدم ولی اومدم خونه تیک های عصبیم هویدا شد و لرزوندن و حرکت دادن پا داشتم و یکی ام جلوی آینه میرم یا میخوام خودمو درست کنم دهنمو ابروهامو یه جوری میکنم ،خودم متوجه نمیشم ولی میگن خیلی زشت میشم و هنوزم این تیک هارو دارم.اون تیک عصبی لرزوندن وحرکت دادن پامم زمانی هست ک نمیتونم تمرکز کنم یا سوالی رو بلد نیستم حل کنم یا بیکارم یا کار بیهوده ای مثل تماشای فیلم انجام میدم ،به وجود میاد ولی وقتی میخام تمرکز کنم مثلا کنکور ازمایشی بدم متوجه این کارم میشم و اعصابم خورد میشه و نگه میدارم که تکون نخوره خصوصا ب تستس میخورم ک نمیتونم ج بدم بد تر میشم و دوست دارم پامو بکنم بندازم دور ،در این حد عصبانی میشم ،چون نمیزاره به اون سوال فکر کنم و تمرکزمو کاملا بهم میریزه.
سوال من اینک 1.میتونم این تیک هارو برطرف کنم ؟چه جوری؟2.اینک من چه جوری میتونم این خاطراتو ببندم ؟میشه راهنماییم کنید؟اخه من بعد قبولی توی تیزهوشان یعد این همه ماجراو تحقیر کلا به حرف خونوادم گوش ندادم و هر کاری گفتن نکن انجام دادم از رو لج،مثلا گفتن برو تجربی رفتم ریاضی،ولی الان دوساله فهمیدم ک اشتباه کردم که رفتم ریاضی و هدفم شده کنکور تجربیو قبولی پزشکی چون تنها شغل پاسخ گو به همممه نیاز های منه،و دارم تلاشمو میکنم ک قبول بشم ولی حسرت لحظاتی ک ازدست دادم و عمری ک بیهوده تلف کردم
هر چند تماما بیهوده هم نبوده و تجربه هایی بدست آوردم یا به درک هایی از خودمو زندگیمو اطرافیانم الان رسیدم ک حاضر نیستم با هیچی عوض کنم چون اون دختر بچه مغرور نا دان دیروز حالا حالا ها این چیزارو نمیفهمید حداقل تا40 سالگی و آزارو فشاری که تو این مدت دیدم وسط درس خوندن فلجم میکنه و مدت ها منو غرق حسرت یا غرق خیال پردازی می کنه،یهو میبینم کلی زمان ازدست دادم و بعدش باز دوباره میشینم حسرتی زمان ازدست رفته رو میخورم.
از علم بی نظیرتون و سایت قشنگتون متشکرم،به جرئت میتونم بگم از آبان ماه اتفاقی سایت بی نظیرتونو پیدا کردم جواب خیلی از سوالتمو یا مشکلاتمو ازمقالات شما گرفتم ،اجرتون با الله ،شاد و پیروز باشید .

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. خواهش می کنم لطف دارید. پاسخ شما به سوال هفتم جعبه یادگیری «خانواده و اطرافیان» منتقل شد. موفق ترین باشید.

سلام و روزبخیر اقای جدیدی. من فارغ التحصیل تجربیم همیشه در دوران مدرسه بخوبی برنامه ریزی میکردم هم برای خودم و هم برای سایر بچه ها وحتی در کلاس معروف بودم( البته طبق گفته های شما فهمیدم که چون در این راه تشویق شدم تونستم مهارت کسب کنم)..من در سالهای گذشته به دلیلی غیر از برنامه ریزی مناسب نتونستم موفق به قبولی پزشکی بشم(اگر بیاد بیارید همونی هستم که پرسشی فرستادم و در مقاله استعدادیابی ازش استفاده کردید)حالا امسال که تونستم مشکلات دیگرم رو شناسایی و یک به یک حل کنم از اول سال تحصیلی این فکر رو داشتم که نکنه امسال این مشکلاتو حل کنم و با پشتکار درس بخونم ولی صرفا بدلیل نداشتن مشاور تحصیلی قبول نشم!
(مطالب مشاوره ای و از جمله سایت خودتون رو زیاد میخونم واطلاعاتم فوله! و تقریبا بهشون عمل میکنم و دارم از کمال گرا به عمل گرا تبدیل میشم) در طول سال هردفعه میگفتم فلان مبحث رو که تموم کنم دیگه مشاور میگیرم به دو دلیل اول حواسش به ساعت مطالعم باشه دوم شاید خطایی کردم بتونه هدایتم کنه ولی این صبر کردن واسه اینه که اصولا فکر میکنم خودم بهتر میدونم در هر برهه زمانی چی بخونم و انگاری با مشاور گرفتن میخوام یه زنجیر دور تصمیم گیری های فردیم ببندم و میخوام تاقبل بستن این زنجیر اونایی که لازمه رو بخونم!واینقدر این پروسه تکرار شد ازاین ماه به اون ماه تا رسیدم به اینجا و گفتم دیگه فایده نداره هرچه باداباد!
(پارسال اردیبهشت برای پیدا کردن راه نجات یه مشاور گرفتم که هفتگی بهم برنامه میدادن و درواقع همین کاری رو انجام میداد که خودم در منزل مینوشتم حتی از هفته دوم این من بودم که پیشنهاد میدادم چی بخونم بهتره و ایشون بعضا برنامه ای که خودم میگفتم رو جایگزین برنامه خودشون میکرد!و از لحاظ ساعت مطالعه هم پیشرفتی نکردم چون بعنوان مثال چیزی که ایشون در10ساعت برای من قرار میداد من در5ساعت تمومش میکردم و خوشحال بودم که خب من وظیفمو انجام دادم!
الان میدونم که بدلیل اهمال کاریم بود که بهشون نمیگفتم سرعت مطالعم چقد بالاست و باید حجم بیشتری رو از من بخوان و درواقع خودم خودمو گول میزدم!و درنهایت دیدم اینجوری پیش مشاور رفتن فایده ای نداره و فقط4هفته مشاور داشتم!)اما با تعویق کنکور دوباره این فکر افتاده تو ذهنم و من موندم بین دوراهی اگه مشاور بگیرم دیگه نمیتونم اونجوری که خودم میخوام و فک میکنم بهتره درس بخونم و حقیقتا احساس میکنم ازادی عملم گرفته میشه!این بزرگترین ترسمه وگرنه اینبار حتما همه جزییات درس خوندنمو دراختیارشون میذارم تا بازدهم بالاتر بره!و دایم اینا تو مغزمه^اگه مشاور بگیری ساعت مطالعه بالای 10ساعت ازتو میخواد که تو یا نمیتونی ولش میکنی اعتماد بنفستم داغون میکنی یا بیشتر از10ساعت میخونی ولی با عمق وتسلط کم که فایده ای نداره!
ممکنه نتونی بااین مشکلاتی که توخونه داری طبق اون پیش بری استرس بگیری!ممکنه برتامشو دلی قبول نداشته باشی و دل به کار نبندی!الان دیگه وقت ریسک نیس باهمین فرمون برو جلو!مگه همه مشاور داشتن؟!دوباره بابات میگه نو خودت برا همه برنامه میریختی ولی از پس برنامه واسه خودت برنمیای!اینا همش بهونست با یه برنامه هرچند متوسط ولی با عمل کردن عالی میتونی قبول بشی!تو دیگه مشکلاتتو پیدا کردی دیگه اینا وقت تلف کردنه!میتونی یه تک جلسه مشاور بگیری بپرسی از الان تا کنکور چیکار کنی تا خیالتم راحت بشه!^ حالاراه دوم اگر مشاور نگیرم دایم این فکرا رو دارم^ نکنه نتیجه نگیرم!اکثر ادمای موفق یه مربی داشتن تا درصد خطاشون کم بشه!
الان شرایط حساسیه ممکنه تنبلی کنی یا زیاده روی کنی آخراش کم بیاری ! تو هنوزم میخوای از زیر عالی درس خوندن در بری که مشاور نمیگیری! اگه مشاور بگیری وقتت واس برنامه ریزی تلف نمیشه!نمیشه که هم تو سختی اطاعت از مشاور نباشی هم قبول بشی!فک کردی بقیه ازادیشون گرفته نمیشه؟نه اونام سختشونه ولی تحمل میکنن تا موفق بشن!شاید اگه مشاور میگرفتی ساعت مطالعت میرفت رو12و…!! دو سه روزه دیگه دارم روانی میشم ازاین جنگ فکری که تصمیم گرفتم باز دست به دامن شما بشم!حتی وقتی میخواستم پیام بنویسم مغزم میگفت^ میخای برای همچین چیز واضحی اینقد توضیح بدی؟یا درواقع میخای از درس خوندن در بری!^ ولی اصلا واضح نیستو این تصمیم گیری داره روانیم میکنه چون باعث شده هم حواسم پرت باشه هم نگران باشم که من وقت امتحان وخطا ندارم هم به برنامه ریزی خودم اعتماد نداشته باشم و پایبند نباشم!!واقعا معذرت میخوام از این همه توضیحات ولی میخواستم تمام وکمال بنویسم تا شما بتونین نجاتم بدین!خیلی ممنون

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی.پاسخ شما به پرسش اول جعبه یادگیری «زندگی موازی» منتقل شد. موفق ترین باشید.

سلام آقای جدیدی من رشته تجربی هستم و مشکلاتی دارم که داره نرم نرم روانمو میجوه البته فقط وقتای استراحت مطالعم چون هرگز اجازه ندادم که این مشکلات ساعات مطالعمو بیاره پایین. اصلا نمیخوام این بار آبروداری کنم و حقیقت رو نگم و به خودم خیانت کنم پس کاملا بی کم و کاست و رک و راست به زبونی ساده می نویسم.
مشکل اولم= آقای جدیدی من تا چند ماه پیش قلم خوبی داشتم که به تعبیر خودم و اطرافیانی ک ب قضاوتشون اعتماد داشتم قلم نابی داشتم. شعر می نوشتم. متون ادبی می نوشتم. و چون به سیاست علاقه داشتم و مطالعه ی بالایی هم در این زمینه داشتم هر از گاهی هم مطالب سیاسی می نوشتم ک تحلیل های خودم بود و بحث سیاسی می کردم ( تو ی گروه خانوادگی واتساپ مطلب می نوشتم ). درمورد سیاست من و بابام دو نظر کاملا متفاوت داریم. آشناها و فامیلمون هم برای من احترام خیلی زیادی قائلن. چند ماه پیش من و بابم تو ی جمع فامیلی نشسته بودیم بحث سیاسی بود من ی جمله گفتم. بابام جلوی همه گفت تو میخوای خودتو نشون بدی پشت بندش دوتا جمله ی خیلی بدتر و رکیک گفت که آبروی من جلوی فامیلام رفت.
حتی فامیلام هم فکرشو نمی کردن بابام چنین حرفی بزنه چون من در نگاهشون یک شخصیت پخته، کاملا منطقی و به واسطه ی کتاب های متعددی ک خونده بودم باسوادبالا بودم. بعد از اون تمام هیجانات و تمام انرژی درونی من فروکشید طوری که بعد از اون دیگه هرگز نتونستم نه خودم ی بیت شعر بگم نه ی تحلیل ( نه فقط سیاسی بلکه از هر موضوعی داشته باشم ). زمان به تدریج می گذشت و من همچنان تو گروه خانوادگی بودم و مطالب سیاسی که می فرستادن من اول شخصی بودم که منتظر تحلیلم بودن ولی من دیگه قدرت تحلیل نداشتم ( چرا که هر تحلیلی می خواستم بکنم فکرم اینطور بود که از نگاه دیگران می خواستم خودمو نشون بدم بقول پدرم) و چون خودم نمی تونستم تحلیلی داشته باشم ناگریز مطالبی رو ک از کتابا قبلا خونده بودم تو گروه می نوشتم و اونا فک می کردن تحلیل خودمه.
ترسی که الان منو احاطه کرده اینه که هر لحظه فکر می کنم فامیلام مطالبی رو ک من نوشتم تو کتابا میخونن و آبروم بیشتر میره چون به تشویق خودم روی آوردن به کتاب خوانی. کافیه من ی لحظه درس نخونم و بخوام استراحت کنم بلافاصله این ترس احاطم میکنه. من برج بلندی از خودم در ذهن دیگران ساختم که هر لحظه ممکنه تَرَک بخوره و فرو بریزه و دفن بشم زیر لایه های خاکستری از بی آبرویی که خودم با دستای خودم اونو ساخته و پرداخته کردم.
مشکل دومم= مشکل دومم هم از مشکل اولم بر می خیزه. من کاملا خورد و خمیر و خاموش و منفعل شدم. من خودمو در حصار دید دیگران می بینم و زمانی ک تصمیم می گیرم یک بیت شعر بنویسم بلافاصله این فکر میاد سراغم که نگاه بقیه نسبت به این شعری ک من الان قراره بگم چطوریه؟ آیا در نگاه اونا من شعر خوبی گفتم؟ و همین در حصار فکر دیگران بودن سریعا مانع خلاقیت من میشه و من حتی همون یک بیت رو هم نمیتونم بگم -ولی موضوع به همین جا ختم نمیشه، این فقط ی عامل بازدارنده هس ک نمیزاره من شعرمو تکمیل کنم. عامل دومش اینه ک من کوچک ترین هیجان و احساسی برای شعر گفتن در درونم باقی نمونده من کاملا سرد و بی روح شدم و اصلا توانایی ترکیب کلمات رو ندارم چرا ک شعر گفتن به هیجان و عواطف نیاز داره حالا چ هیجان خوب و چ هیجان بد. من هیچ هیجانی ندارم- حتی الان ی بیت شعر که از دیگری می خونم و به قشنگی این بیت عشق می ورزم در پس این احساس عشق یک احساس تنفر هم نهفته هست که چرا من خودم دیگه نمیتونم شعر بگم. چرا به جایی رسیدم که یک جمله ی بسیار ساده هم نمیتونم بگم
مشکل سومم= چرا من انقدر به دید دیگران محتاجم؟ چرا من دوس دارم ک از طرف دیگران ستایش بشم؟ آیا دلیلش این نیست که من تا به امروز زندگیم از لحاظ عاطفی ( نه مالی ) در خونوادم کم دیده شدم و کمی هم در معرض خشونت خانواده ی سنتیم بودم؟ آیا دلیلش کمبود محبت نیست؟ و نیز این نیست که من به اندازه ی کافی تو خانوادم دیده نشدم و الان دیده شدن خودمو تو ی فضای خارج از خانوادم جستجو می کنم؟
مشکل چهارمم= صداقت، اخلاق انسانی، شهامت، پایداری برای هدف، و انسان مفید شدن برای جهان بشریت 5 بخش مهمیه که چند سالیه عضو موثری از شاکله ی زندگی منه و من برای همه ی این ها تلاش می کنم ولی من این مدت صداقت و اخلاق و شهامت رو از دست دادم و ضربه ی بزرگی به روحیم خورده اما بازهم میگم برای مسیر زندگیم و برای اهدافی ک ترسیم کردم مثل کنکور اصلا اجازه نمیدم که باعث بشن کم کاری کنم.
مشکل پنجم= بعد از همین رفتار پدرم الان رفتار من تو جمع های فامیلی کاملا عوض شده. منی که روزی از شور و اشتیاق فراوانی برای گفتگو با دیگران برخوردار بودم الان به چنان روزی افتادم که حتی توانایی ی احوال پرسی صمیمانه رو هم تو جمع ندارم. همیشه باید طوری رفتار کنم که نشون بده من از آرامش و رواداری کافی برخوردار هستم باید لحن حرف زدنم هم آروم باشه تا نشون بده من آدم هیجانی نیستم ( چرا که بقول پدرم و با فکری ک برا فامیلام شکل داد آدمای هیجانی میخوان خودشونو تو جمع نشون بدن ) برا همین من باید از حرف زدن از لحن صریح خودم دوری کنم و فقط ی ظاهر آروم و بی انرژی از خودم نشون بدم.ولی در حقیقت این من نبودم که می خواستم خودمو تو جمع نشون بدم بلکه این اخلاق همیشگی خود پدرم بوده. همیشه برای اینکه دیگران رو بخندونه و مجلسش رو گرم کنه من رو مخاطب قرار می داد و می گفت تو تو زندگیت هیچی نمیشی.
حتی جلوی فامیلام وقتی که 13 سالم بود نامه ای رو نوشت که من در زندگیم توفیق چندانی ندارم و امضاشو زد پاش و از فامیلام دعوت کرد ک اونا هم امضا کنن تا این سند همیشه به یادگار باقی بمونه. پدر من هم مثل خودم قربانی خشونت خانوادگی بود حتی از نوع شدیدترش. خشونت زنجیره ای مرحله به مرحله داره از پدر و مادر ما به خودمون میرسه. چ تضمینی وجود داره که بذر این خشونت هم تو فرزندای خودمون جوونه نزنه؟— من عاری از هرگونه اعتماد بنفس و آرامشی هستم تو اجتماع. آقای جدیدی من باید چیکار کنم. لطفا راهنماییم کنید.

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. پاسخ شما به پرسش ششم جعبه یادگیری «خانواده و اطرافیان» منتقل شد. موفق ترین باشید.

سلام آقای جدیدی ببخشید شما میگید که باید برای زندگیمون یک سری قوانین داشته باشیم و بر اساس اون قوانین زندگی کنیم میشه بگید منطورتون از قوانین چیه؟ مثلا چه نوع قوانینی برای زندگیمون بزاریم؟ یه خورده توضیح میدید؟ مرسی
رضا جدیدی پاسخ داد:
سلام وقت بخیر و نیکی. «قوانین زندگی من یعنی طرز تفکر من نسبت به مسایلی که برایم رخ می دهند». به طور مثال: من در مورد شکست چگونه فکر می کنم؟ آیا شکست نشانه کم کاری و ضعیف بودن فرد است یا نشانه هدفمند و دونده بودن آن فرد؟ یا من در مورد حرف مردم چطور می اندیشم و… . طرز تفکر شما روی موضوعاتی که برایتان پیش می آید، قوانین فکری تان را می سازد. موفق ترین باشید.

سلام وقت بخیر آقای جدیدی . من مطلبتون درباره علت وابستگی به حرف مردم رو خوندم .(سایت قبلی). اما بین این ادما های اطرافمون ، وابستگی به حرف پدر و مادر از یک جنس دیگه است . من میخوام یک تصمیمی برای زندگیم بگیرم اما خانواده ام مخالف اند . پدرم به شدت مخالفه و مادرم هم با این تصمیمم ناراحت میشه . و من اصلا دوست ندارم ناراحتشون کنم . درواقع اینطور نیست که شخصیت خودم رو در حرف ها و نگاه اونها جست و جو کنم . من طبق حرف های شما ، قوانین زندگی خودم رو دارم و بهشون پایبندم . ولی احترام به پدر و مادر و اینکه میخام خوشحالشون کنم چی؟! همین قضیه باعث میشه کلا مسیر زندگیم عوض بشه .. و من توی این زندگی خوشحال نیستم .. ممنون میشم راهنمایی کنید.

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. پاسخ شما به پرسش پنجم جعبه یادگیری «خانواده و اطرافیان» منتقل شد. موفق ترین باشید.