پرسش و پاسخ روحیه برای کنکور

سلام روزتون به خیر
یک سوال داشتم از خدمتتون، این سه مسئله که 1_ الان زمان زیادی تا کنکور نمونده، 2_داوطلبان زیادی الان به درصد های کافی رسیدن و تعداد تست ها و ساعت های زیادی رو تا الآن کار کردن، 3_آزمون های جمع بندی سنجش از این هفته شروع میشه، داره جلوی من رو برای اجرای قوی تر برنامه نسبت به قبل و تلاش برای جبران کم کاری گذشته رو میگیره. واقعا از الآن دیگه نمیشه کاری کرد؟
رضا جدیدی پاسخ داد:
سلام وقت بخیر و نیکی. یک کنکوری در بهترین حالت و با در نظر گرفتن همه شرایط و حتی آرمانی ترین حالت ها سه اتفاق برایش رخ می دهد:
1- تصمیم می گیرد با هر رتبه ای به دانشگاه برود: در این صورت باید هرچه در توان دارد را بخواند زیرا یک تست بیشتر باعث قبول شدن در جای بهتر می شود. بنابراین حتی اگر قرار باشد شما جزء کسانی باشید که با هر رتبه ای به دانشگاه می روند پس الان تا می توانید لازم است بخوانید نه اینکه رها کنید.
2- تصمیم می گیرد دوباره شروع کند که در این صورت بازهم باید از همین الان مطالعه را آغاز کند نه اینکه الان را رها کرده و به بعد از مرداد و شهریور برسد و با خودش بگوید خب برای سال بعد شروع می کنم. هیچ منطقی وجود ندارد که شخصی کاری را به قبرستان آینده پرتاب کند. بنابراین اگر در این دسته از افراد باشید باز هم از الان باید محکم و قوی بخوانید.
3- شرایطش را دارید و به خارج از ایران می روید تا درس بخوانید که در این صورت باز هم باید بخوانید به دو دلیل: الف) ساختن خاطره مثبت از اینکه با تمام فشارهای مغزی باز هم درس خوانده اید و ب) حداقل 2 و حداکثر 4 ترم اول رشته پزشکی، دندانپزشکی و داروسازی در هرکجای دنیا که بخواهید بخوانید به تسلط شما روی دروس ریاضی، فیزیک، زیست و شیمی نیاز است در نتیجه ساختن پایه قوی حتی در این حالت لازم است. بنابراین فرمول مغزتان این است که قبول نمی شوی پس نخوان در حالیکه منطق درست این چیزهایی است که برایتان نوشته ام. انتخاب باشما، 1- به درونم توجه می کنم و با کلک های مغز به زندگی ادامه می دهم، 2- فشار می آورم و با منطق درست زندگی می کنم. البته که سخت است ولی مجبورم با مغز حیوانی ام، مخالفت کنم. موفق ترین باشید.

سلام خسته نباشید
من پشت کنکور نظام قدیم تجربی هستم،همیشه درسخون بودم اما سال اول نتیجه ی خیلی کمتر از زحمتم گرفتم، پارسال تا حدود زیادی نتیجه ی سال اول رو جبران کردم و تغییر خیلی خوبی در خودم به وجود اوردم و رتبه ای آوردم که به پزشکی نمیرسید اما از سال قبلش خیلی خیلی بهتر بود، من چون به هیچ وجه نمیتونستم غیر از هدفم(که خودمم به هدفم شک دارم ولی یکی از پزشکی، دندون، و دارو) رشته ی دیگری رو بپذیرم، دوباره امسال پشت کنکور موندم،
اوایل خیلی خوب تلاش کردم، اما کم کم ضعف های درسی و نتایج بد و درصد ها و ترازهای کم و نگاه های دیگران و فکر این که نمیشه و آبروم میره و بازخواست از طرف دیگران که چرا درصدت این طور شده؟!! واقعا اذیتم میکرد و حس تحقیر بهم میدادکه چرا بعد سه سال کنکور دادن باید این همه زیر نظر و تحت کنترل بقیه باشم،مگه بچه ام؟ چرا به چشم یه آدم ضعیف بهم نگاه میشه، چرا مستحق تحقیرم؟
من فقط دارم برای هدفم تلاش میکنم، چرا اونایی که خودشون دیپلم هم ندارن دارن مسخرم میکنن؟ در صورتی که من میتونستم پرستاری و دبیری برم و صد درصد قبول میشدم، چرا باید به بقیه جواب پس بدم، چرا نمیذارن رو کار خودم تمرکز کنم، من اصلا نمیخوام بندازم گردن دیگران، چون خودم از همه به خودم سختگیر تر هستم و از درون مدام با خودم در جنگ و تعارض هستم و صد برابر حرفی که دیگران بهم میزنن رو خودم به خودم میزنم.
من مدتی خوب درس خوندم حدود نیمه ی اول امسال رو خیلی خوب خوندم اما از نیمه ی دوم که به فصول سخت تر رسیدیم و ترازهام کمتر شدن و حجم کارم و درس ها زیاد شدن و میخواستم در یک روز همه ی درس ها، رفع اشکال، تحلیل آزمون، تست زماندار،مرور و هزار کار دیگه رو انجام بدم و در طول یک روز واقعا نمیشد و من هر روز عصبانی تر که چرا امروز هم اون انتظاری که از عملکرد خودم داشتم برآورده نکردم، و نتونستم زمانم رو درست تنظیم کنم بین همه ی این کارها، و هر روز خسته تر و درمانده تر
درمقابل این افکارم که هرثانیه بهم هجوم میبردن: مثل اینکه یه برنامه ریزی بنویسم که وقتم تنظیم شه، فلان فصل رو باید بازیابی کنم، اون دی وی دی رو باید ببینم، حالا بقیه چی میگن، اگه ترازم دوباره کم شد مشاورم میگه چرا دوباره ترازت کم شد، دوباره جواب بازخواست و تحقیر بقیه و جواب خودم رو چی بدم، من سال سوممه و دوستام همه رفتن دانشگاه و همه نگاهشون روی منه، اگه به هدفم نرسم زندگیم نابود میشه،اصلا خدا منو نمیبینه و… و این افکار منو فلج کرد و روز به روز کمتر درس خوندم.
و خیلی وقته از زمستون تا الان که خیلی خیلی کم میخونم شاید روزی 2 ساعت هم نشه، ترازام داغون شدن، هیچ گونه امید و انگیزه ای ندارم، نه راه پس دارم نه راه پیش، نمیدونم دروسی که نخوندم رو چطور جبران کنم،هیچ امیدی بهم نیست ولی بدون هدفم دیگه هیچ زندگی و آینده ای برای خودم نمیبینم، مدام سختی هایی که تا الان کشیدم توی ذهنمه و یک آینده ی نابود شده، هر کاری میکنم نمیتونم درس بخونم، نگاه خانواده خیلی روم سنگینی میکنه و من اینقدر خودم رو باختم که حتی نفس کشیدن هم برام سخت شده،
و یک ثانیه نمیتونم تمرکز کنم و آروم باشم، من چطور میتونم جبران کنم، بعضی وقتا که مامانم میگه 3 ماه دیگه دکتر میشی از درون زار میزنم، اونا فکر میکنن وقتی تو اتاقم دارم درس میخونم، مشاورم فکر میکنه فقط بی انگیزه شدم ولی درسم رو میخونم، اما خودم میدونم، که خیلی وقته دیگه نمیتونم درس هم بخونم ،هر کاری میکنم به درس برگردم، یک ساعت میخونم و دیگه نمیتونم، من هیچ وقت اینقدر ضعیف نبودم که حتی به کسی بگم کمکم کن که چطور درس بخونم، همیشه خودم پایه ی کار و تلاش سخت بودم، همیشه هم جزو درسخونا بودم، اما الان واقعا نابود شدن اون قدرت و اراده و توان رو در خودم میبینم،من نمیدونم باید چیکار کنم، اگر قبول نشم هیچ وقت نمیتونم خودمو ببخشم چه بسا دیگه نخوام زندگی کنم میشه راهنماییم کنید؟

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. پاسخ شما به پرسش نهم جعبه یادگیری «هدف گذاری» منتقل شد. موفق ترین باشید.

سلام آقای جدید وقتتون بخیر . نماز وروزه تون قبول .
من قبلا ازتون درباره هدفگذاری سوال پرسیدم . گفتم هربار که هدفگذاری میکنم باز ذهنم برمیگرده و من رو درگیرش میکنه . درواقع نقطه ضعف من رو پیدا کرده و از این طریق مانع عملگرایی من شده . شما راهنمایی کردین ولی من هنوز هم دربرابرش فلجم . چون اصلا نمیتونم هدفگذاری کنم که بعدش دوره 100 رو براش اجرا کنم . اگه ممکنه راهنماییم کنین .
من دائم به اهدافم شک میکنم . از اشتباه کردن میترسم . از اینکه هدف اشتباهی انتخاب کنم و بعدا پشیمون بشم، میترسم . پیش خودم فکر میکنم اول برم کلی کتاب های دینی و فلسفی رو بخونم یا کلی کتاب درباره موفقیت و هدفگذاری بخونم و بعدش واسه زندگیم تصمیم بگیرم . با چیزایی که درباره کمالگرایی میدونم فکر میکنم که این افکار من ریشه در کمالگرایی داره. از طرفی هم فکر میکنم که خب مطالعه و تحقیق در این حوزه ها هم خودش میتونه یک هدف باشه و چه اشکالی داره که من برم درباره دغدغه ها و سوالای ذهنم اول مطالعه و تحقیق کنم ؟!؟ اصلا خود این سوالا و دغدغه های ذهن من نمیتونه یک نیاز باشه برای هدفگذاری ؟! تمام نیاز هام رو اگه بخام با شرایط الانم خلاصه کنم یکی همین نیازیه که به مطالعه و تحقیق احساس میکنم و یکی نیاز دارم از لحاظ مالی مستقل بشم و درآمد داشته باشم . و البته همیشه این نیاز رو داشتم و دارم که بتونم بقیه رو تحت تاثیر بزارم و به بقیه کمک کنم . اما هنوز هم نمیتونم هدفگذاری کنم . به نظرتون مشکل من چیه ؟ نیاز هام رو درست نمیشناسم ؟ کمالگرام ؟ چندپتانسیلی ام ؟ یا همه این مشکلات رو با هم دارم ؟
من واقعا از زندگی راکد و ساکنی که دارم خسته شدم .میخام تغییر کنم .نمیخام حسرت بخورم . ولی نمیدونم از کجا شروع کنم . میخام هدفمند زندگی کنم . اما همین دغدغه ی هدفمند زندگی کردن الان مانع من شده .
به نظر شما اینکه کسی نتونه درست هدفگذاری کنه واقعا منطقیه ؟ منطقیه که من زمانی رو برای پیدا کردم هدفم و شناخت خودم بزارم ؟
ببخشید که وقتتون رو میگیرم . جایی جز کلبه مشاوره رو برای کمک پیدا نکردم . نمیدونم چطور ازتون تشکر کنم . ولی اینو بدونین ما بچه ها واقعا قدردان شما هستیم . که دلسوزانه و صبورانه برامون وقت میزارین .

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. پاسخ شما به پرسش هشتم جعبه یادگیری «هدف گذاری» منتقل شد. موفق ترین باشید.

سلام استاد از تمامی زحماتی که برای ما کنکوری ها میکشید ممنونم.استاد تو جعبه هدف گذاری برای کنکور تو قسمت متن سوال هفتم در مورد هدف گذاری سوالی نیست و به جای اون پاسخ سوال سوم خانواده و اطرافیان رو گذاشتید ممنون میشم درستش کنید باز هم ببخشید که این حرف رو زدم آخه من همه ی این جعبه ها رو می خونم و واقعا خیلی برای من مفیدند مرسی

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. واقعا ممنون که لطف کردید و این نکته رو فرمودید. بله اصلاح شد و از شما بی نهایت متشکرم. موفق ترین باشید.