پرسش و پاسخ روحیه برای کنکور

سلام من سال ۱۴۰۰ برای اولین بار کنکور دادم و امسال رشته هوشبری آزاد قبول شدم(رشته های پیراپزشکی اصلا چیزی نبود که من میخواستم با توجه به شخصیتم یک رشته میخواستم بتونم مطب شخصی داشته باشم زود به درامد برسم محیط کارم تمیز باشه یعنی با خون و زخم و بیمار بد حال سروکار نداشته باشم و کلا هم از محیط بیمارستان بدم میاد این چند سال انگار هیچوقت خودمو و نیازهامو در نظر نگرفتم سهمیه ۲۵ باعث کمالگرایی و نابودیم شد فقط میگفتم باید بهترین رشته رو بیارم هر چی دست نیافتنی تر باشه برای من بهتره ولی من هرگز به پزشکی و دندونپزشکی علاقه نداشتم و پاسخگوی نیازهام نبودن کم کم به این نتیجه رسیدم رشته های توان بخشی میتونن نیازهامو تامین کنن مثل بینایی سنجی و فیزیوتراپی در اصل خودم نظر به بینایی سنجی دارم)
از وقتی نتایج اومد انگار کل زندگی برام تاریک شده بود حمله افکارم که حالا باید چه تصمیمی بگیرم حتی یک درصد توان پشت کنکور موندن نداشتم و هرگز نمیتونستم بهش فکر کنم ولی این رشته هم منو عذاب میداد هیچجوره نمیتونستم خودمو قانع کنم وقتی به این فکر میکردم که قراره بقیه عمرمو تو اتاق عمل و بیمارستان بگذرونم دیوونه میشدم و همش گریه میکردم از زمان کنکورم حالم داغون تر شده بود در هر صورت رفتم ثبت نام کردم تقریبا چهارساعت دور از شهرمون بود باز برگشتم ی هفته بیشتر فکر کردم تا شروع کلاسام ولی باز راهی جز رفتن نبود وسایلامو جمع کردم و به اجبار رفتن رو انتخاب کردم اما وقتی رفتم محیط خابگاه رو دیدم و دانشکده رو داشت حالم بهم میخورد وقتی دیدم بالای اون ساختمون نوشته دانشکده پزشکی اونجا از خودم پرسیدم من واقعا با خودم چیکار کردم این سالها من اصلا چرا باید توی دانشکده پزشکی درس بخونم حس میکردم از دانشجوهایی ک دارن اونجا درس میخونن متنفرم از اینکه بخوام دانشجو باشم متنفرم از اون خابگاه…..
دلم میخواست برای همیشه درس و کنکور رو رها کنم انگار هیچی اونطور ک توی ذهنم این چندسال از دانشگاه ساخته بودم نبود. من اصلا نمیتونستم مستقل شم و از پس خودم بر بیام. اینجا باید تلاش میکردم درس میخوندم توی رشته ای ک بدم میاد نشد که تحمل کنم کلی توی شهر گشت زدیم با خانواده اما وقتی حالمو دیدن بابام گفت برگردیم ارزش نداره از روزی ک نتایج اومده مشخصه که این رشته رو نمیخای دور زدیم برگشتیم و من انصراف دادم از دانشگاه ولی میدونستم قراره همه چی تاریک تر و تاریک تر شه چون من نمیتونستم ب کنکور فکر کنم ی مدت خیلی سختو دوباره بعد برگشت پشت سر گذاشتم و تصمیم گرفتم فعلن به هیچی فکر نکنم و تقریبا تا دی و بهمن فقط روی خودم و روحیم تمرکز کنم و کارایی رو بکنم که حس میکنم ازشون عقب موندم ی ذره ب کنکور فکر میکردم انگار بهم حمله عصبی دست میداد الان خودمو اینطوری اروم کردم ولی چیزی که هست اینه چیزایی ک من به امیدشون درس میخوندم برام پوچ شدم و فهمیدم هیچکدوم واقعی نیستن (۱_ زندگی خوابگاهی و مستقل شدن یکی از انگیزه هام بود اما الان میخوام شهر نزدبک خودمون قبول شم که خابگاه نرم و هدفای دیگه زندگیمو بتونم دنبال کنم حس میکنم اگر خابگاهی بشم نمیشه به بقیه جنبه های زندگیم رسیدگی کنم تو این سالها به اندازه کافی عقب موندم اگر شهر دور برم فقد باید روی دانشگاه تمرکز کنم۲_اون زمانی که وارد ساختمون دانشکده پزشکی شدم حاضر بودم هر رشته ای برم بخونم و تو هر ساختمون دیگه ای باشه بجز پزشکی اگر هر رشته ای قبول شم و همین حسو داشته باشم چی؟ ۳_به خودم اعتماد ندارم میترسم مثل سالهای قبل باشم بخاطر روحیه داغون ترم امسال بدتر هم بشه ….)
خیلی نگرانم یکسال از عمرم بره و باز نشه همیشه وقتی کسایی میدیدم که چندین ساله کنکور میدن وحشت میکردم هیچوقت فکر نمیکردم ب روز اونا دچار شم نمیدونم چیشد اصلا و به کجا رسید زندگیم بنظر شما کسی مثل من که دیگ از اسم کنکورم وحشت داره میتونه باز به این مسیر برگرده ؟؟؟ اصلا مسیرم درسته؟؟؟ نظرتون راجب تصمیمی که گرفتم چیه ؟؟؟ ممنون میشم راهنمایی کنید.
رضا جدیدی پاسخ داد:
سلام وقت بخیر و نیکی. من وقتی پیام شما را خواندم، تصمیم گرفتم که به صورت سریالی به آن پاسخ بدهم چرا که به نظر می‌آید، با این شیوه، پیگیری بیشتری برای بهبود وضعیت خود را خواهید داشت. با این حساب، راهکارهایم را یکی یکی می‌گویم و هر بار که یکی را حل کردید، بیایید و به من بگویید تا قدم بعدی را بگویم چیست. حالا با هم قدم اول را بخوانیم:
1- بسیار خرسندم که خودتان هم به این آگاهی رسیده‌اید که کمال‌گرایی در رفتارهای شما وجود دارد. در اولین حرکت، باید به فکر اصلاح این تفکر باشیم. سایت کلبه مشاوره در حال حاضر، هیچ مطلب اختصاصی درباره کمال‌گرایی ندارد و لطفاً با استفاده از سایر امکانات موجود، این کمال‌گرایی را حل و فصل کنید.
چرا اصرار دارم در اولین حرکت، به فکر اصلاح کمال‌گرایی باشیم؟ چون وقتی این طرز تفکر را تنظیم کنیم، طرز فکرتان از جایگاه منطق و واقعیت به مسائل نگاه می‌کند و تصمیم‌گیری‌های اصولی‌تری انجام می‌دهید و بخش بزرگی از رنج‌های زندگی‌تان را از بین می‌برید.
من منتظرم که مشکل کمال‌گرایی را حل کرده و بیایید برایم توضیح دهید که چطور آن را حل کردید و دیدگاهتان چگونه تغییر کرد تا قدم دوم را بنویسم. موفق‌ترین باشید.

سلام من پشت کنکور ریاضی هستم و میخوام کنکور تجربی بدم و در درس ریاضی به چالش برخوردم………………………….. .
رضا جدیدی پاسخ داد:
سلام وقت بخیر و نیکی. در ابتدا عذرخواهی کنم که پیام شما را به طور کامل نمایش ندادم. شما جزییاتی از شرایط تحصیلی خود برایم نوشتید که بهتر است به صورت انفرادی پاسخ پرسش خود را دریافت نمایید. در صورت تمایل یک پیام به ایمیل انتهای سایتم بفرستید تا پاسخ را دریافت نمایید. موفق‌ترین باشید.

سلام میخواستم بگم كه من رشتم تجربیه و علاقه ی زیادی به درس خوندن دارم ولی متاسفانه هروقت سراغ كتابامو و خوندن مطالبشون میرم خسته میشم و فكرمیكنم نمیتونم موفق بشم مخصوصا تو تابستون من اصلا دست به كتابام نمیزنم و اگر هم بخوام بخونمشون یهویی منصرف میشم خیلی ممنون میشم اگه راهنماییم كنید
رضا جدیدی پاسخ داد:
سلام وقت بخیر و نیکی. ریزه‌کاری‌هایی در پیامتان به چشم می‌خورد که در موردشان به ترتیب شماره‌گذاری صحبت می‌کنم:
1- همه ما انسان‌ها دقیقاً شبیه به شما هستیم و درس خواندن، ورزش کردن، سر کار رفتن، مسواک زدن، رژیم گرفتن و هر عمل دیگری که در ارتباط مستقیم با بقا نباشد را به صورت یک روتین روزانه و از سر عشق و علاقه انجام نمی‌دهیم.
حتی آن‌هایی که جملاتی مثل «من با عشق و علاقه درس می‌خوانم» و یا «من با یک شور و شوقی درس می‌خوانم که بیا و ببین»، صحبت می‌کنند نیز موقع درس خواندن با اجبار کردن خودشان و فشار آوردن و کاملاً زورکی درس می‌خوانند ولی این زورکی بودن را با القابی مثل شور و شوق و علاقه معرفی می‌کنند.
من هم در دوران مدرسه، همیشه به همکلاسی‌هایم می‌گفتم که «اگر عاشق هدفتان باشید با علاقه‌ای وصف نشدنی درس می‌خوانید» اما کدام علاقه؟ من وقتی از مدرسه به خانه می‌آمدم به زور خودم را وادار می‌کردم که درس بخوانم ولی تصورم از این زور زدن و اجبار، چنین بود که چون عاشق هدفم هستم، پس دارم با شور و شوق می‌خوانم.
این تصور که عده‌ای در گوشه‌ای از این دنیا هستند و این گروه، به صورت ذهنی و از سر عشق و علاقه درس می‌خوانند به طوری که مغزشان آن‌ها را از خواب بلند می‌کنند و می‌گوید خواهشا برویم و درس بخوانیم و آنان اصلاً نمی‌دانند خستگی چیست و شب و روزشان را در میل و تمایل به هدف سپری کرده و با انگیزه‌ای سیری‌ناپذیر مطالعه می‌کنند و حال خوبی موقع درس خواندن دارند و دلی به درس می‌سپارند که بیان و بین، همان لالایی است که پدران و مادران در گوش ما زمزمه کرده‌اند و افسانه‌ای بیش نیست و از دم باطل است.
تا چه موقع قرار است فکر کنیم که درس خواندن، رژیم گرفتن، ورزش کردن، مسواک زدن و سایر موارد از این دست را باید با حال خوب و شور و شوق فراوان انجام داد؟ تا چه تاریخی در باد این می‌خوابیم که بالاخره من هم رازش را یاد می‌گیرم که چطوری با یک انگیزه پایان‌ناپذیر و با یک حس و شور مثبت، پشت میز درس بروم و هر چه بخوانم بیشتر غرق درس شوم و آن‌قدر درس خواندن برایم شیرین بشود که اصلاً یادم برود ساعت چند است.
درس خواندن، ورزش کردن، رژیم گرفتن، مسواک زدن و سایر کارهای مشابه، برای مغز حیوانی ما دردناک است و هرگز در یک بازه زمانی بلندمدت، با هیچ روشی نمی‌توان کاری کرد که این فعالیت‌ها، باب میل مغز شده و با شور و هیجان انجامش دهید.
اجازه دهید یک مثال بزنم. چَت کردن در مجازی، کار سختی است یا آسان؟ من می‌گویم هر دو. چرا؟ چون بستگی به این دارد که چَت کردن با چه موضوعی باشد؟ اگر دو دوست با هم چَت کنند، این گفتگو ساده، دل‌نشین و بسیار مورد علاقه مغز حیوانی است و گذر زمان را حس نمی‌کنید ولی اگر شما در بخش فروش یک فروشگاه مجازی کار کنید و بخواهید با مشتری‌ها چت کنید حالا کل قصه متفاوت می‌شود و خواهید دید که چقدر احساس خستگی به سراغتان می‌آید و از چت کردن متنفر می‌شوید و دوست ندارید حتی یک حرف را تایپ کنید.
بله مغز حیوانی برای موفقیت و کار کردن طراحی نشده و دلیلی نمی‌بیند که بابت کار کردن انرژی مصرف کند. او آمده که شما زنده بمانید و اصلاً هم برایش مهم نیست که کیفیت زندگی‌تان چه باشد. با این حساب تا اسم درس می‌آید، حس دور شدن از آن هم می‌آید و این انتظار که در درونتان شوری به پا شود، باطل و خوش‌خیالی است.
درس خواندن فقط در صورتی به سرانجام می‌رسد که بدون در نظر گرفتن احساس مثبت و منفی، پشت میز رفته و بخوانید. دنبال تب و تاب دادن به احساسات نباشید و نخواهید که روشی برای مثبت کردن افکار و احساسات پیدا کنید بلکه بپذیرید احساسات ساخته مغز حیوانی است و هرگز هدف مغز حیوانی، درس خواندن نیست و با این توصیفات، کاری به احساسات نداشته باشید و با هر فکری درس بخوانید.
قطعاً اوایل سخت است که در منفی‌ترین احساسات، درس بخوانید و تحت فشار قرار می‌گیرید ولی اگر ادامه دهید، خاطراتی ساخته می‌شود که شما هم توانسته‌اید در منفی‌ترین روزها نیز مطالعه کرده و جلو بروید. هر چه بیشتر جلو بروید، زورتان بیشتر شده و فشارهای مغز را بهتر می‌توانید هضم کرده و کنارش بزنید.
البته هرگز فشارهای مغز تمام نمی‌شود و همیشه هست اما شما هم مقابله می‌کنید و جلو می‌روید؛ بنابراین اگر راه و آدرس درست این است که با هر احساسی، چه مثبت و چه منفی، درس را کاملاً زورکی بخوانید و درگیر اینکه این مطالعه، کیفیت دارد یا نه هم نمی‌شوید و فقط بی‌رحمانه درس می‌خوانید و به تثبیت می‌رسید.
2- مغز حیوانی همیشه باید با دست گذاشتن روی نقاط ضعف که از دل خاطرات و اتفاقات گذشته بیرون می‌آید، خوراک خودش را فراهم کرده و جلوی درس خواندن را می‌خواهد با تولید احساسات منفی ناشی از نقاط ضعف بگیرد.
من در پیامی که فرستاید چند نقطه ضعف پیدا کردم که به ترتیب عبارت است از الف) فكر میكنم نمیتونم موفق بشم، ب) تو تابستون من اصلاً دست به كتابام نمی‌زنم و پ) یهویی منصرف میشم.
تکلیفتان را باید با این نقاط ضعف مشخص کنید. مثلاً چرا باید فکر کنید که نمی‌توانید موفق شوید؟ ریشه‌های چنین فکری از کجاست؟ مثلاً مقایسه‌ای و رقابتی درس می‌خوانید یا طرفدار هوش و استعداد هستید و یا شاید هم خودکم‌بین هستید و یا دلایل دیگر.
یا چرا باید در تابستان سمت کتاب‌ها نروید؟ آیا شما وابسته به امتحان و تهدید معلم و فشار مدرسه هستید؟ فردی دقیقاً نودی که باید زیر فشار نیروی بیرونی درس بخواند؟ یا معتقدید که تابستان زمان استراحت است و نباید خواند و یا به سایرین نگاه می‌کنید و چون بقیه نمی‌خوانند شما هم نمی‌خوانید و یا دلایل دیگر؟
در مورد یهویی منصرف شدن هم همین‌طور. چرا استقامت پایینی درباره فشارهای مغز حیوانی دارید؟ چرا اجازه نمی‌دهید که حتی با حس بی‌حوصلگی و فاز منفی، درس خواندن ادامه پیدا کند؟ چرا با کوچک‌ترین حس بد، قرار است جا زده و از پشت میز بلند شوید؟
این نقاط ضعف همان فشارهایی است که مغز به آن‌ها دنده می‌دهد و پایش را روی گاز گذاشته و می‌راند. در موردشان فکر کرده و ریشه‌یابی نموده و برطرفشان کنید تا بی‌اثر شوند و خوراک مغز حیوانی نباشند. موفق‌ترین باشید.

سلام فهمیدم مشکلم چیه راستشو بخواین من منتظر یک اتفاق عجیب یا یک معجزه یا یک نیروی قوی هستم که همون لحظه دست به کار شم و هر روز میگم فردا تا شاید اون حس خوبه ایجاد بشه و بخونم من باید چیکار کنم از این فکرا بیام بیرون و برم بخونم و دنبال یه روز خوب نباشم ممنون
رضا جدیدی پاسخ داد:
سلام وقت بخیر و نیکی. ورود احساسات به درس و تحصیل، خطاهای مغزی متفاوتی ایجاد می‌کند که یکی از آن‌ها، همین «انتظار برای یک روز خوب» است. بیایید با هم ببینیم که چطور این خطای فکری ایجاد می‌شود:
اکثر مردم معتقدند که باید با حس خوب، علاقه و میل زیاد به سمت انجام هر کاری رفت و انسان‌ها، فقط کارهایی را انجام می‌دهند که دوستشان داشته باشند. برای همین است که همه جا صحبت از «چگونه برای کنکور، انگیزه بگیریم»، «چه کار کنیم که همیشه با حس خوب، مطالعه کنیم»، «چگونه حس مثبت را موقع درس خواندن ایجاد کنیم»، «چطور به درس خواندن علاقمند شویم»، «چگونه حس بی‌حوصلگی را موقع درس خواندن از بین ببریم» و… در میان است.
آن‌ها معمولاً در جواب این سؤال «چطور به این نتیجه رسیدید که باید موقع انجام کارها مثلاً در زمان درس خواندن، باید حس خوب داشته باشید و با شور و اشتیاق درس بخوانید»، این جواب را می‌دهند که اولاً اکثر مردم این‌طوری فکر می‌کنند پس حتماً یک چیزی هست که اکثریت چنین نظری دارند و دومین پاسخشان این است که در همه کتاب‌های روانشناسی موفقیت، به همین حس‌های خوب توصیه شده و سومین جوابشان هم چنین جمله‌بندی می‌شود که وقتی آدم‌ها با حس خوب، درس خواندن را انجام دهند، بهتر یادش می‌گیرند و با علاقه بیشتری برای دفعات بعدی به سراغش می‌آیند.
بیشتر مردم، با همین استدلال‌های ذهنی، دنبال راهی برای ایجاد حس خوب در زمان درس خواندن می‌گردند. راه‌حل‌های موجود برای ایجاد انگیزه و شور و اشتیاق چیست؟ 1- کلیپ‌ها و موسیقی‌های انگیزشی، 2- جملات مثبت تأکیدی، 3- دنبال کردن افراد الهام‌بخش، 4- خواندن زندگینامه افراد موفق دنیا، 5- هم‌نشینی و صحبت با افراد مثبت، 6- فایل‌های سابلیمینال، 7- فنگ شویی، 8- ورزش کردن، 9- جایزه و پاداش تعیین کردن برای انجام درس خواندن و تنبیه قرار دادن برای درس نخواندن، 10- رؤیاپردازی، 11- عکس نوشته‌ها و نقل‌قول‌های روحیه‌بخش و… .
ممکن است که فرد یکی یا چند مورد از شماره‌های بالا را انتخاب کرده و انجام دهد ولی من برای ساده‌سازی توضیحاتم، شخصی را در نظر می‌گیرم که مثلاً فقط کار شماره 1 را انتخاب می‌کند و انجامش می‌دهد تا به حس و حال خوب برسد. با هم در ادامه خواهیم خواند که چه اتفاقی برایش می‌افتد:
چنین فردی، در روز اول که پاک است و مغزش آلوده به هیچ راه‌حلی از موارد گفته شده در بالا نشده، با 10 دقیقه تماشای کلیپ انگیزشی، پر از انگیزه می‌شود و درس خواندن را پرنشاط شروع می‌کند و مثلاً برای سه روز، با تمام توانش پیش می‌رود اما بعد از سه روز، اتفاق ناگواری روی می‌دهد، چه اتفاقی؟
او دچار بی‌انگیزگی و بی‌حالی شده و شرایطی روحی‌اش، از روز اولی که تازه کلیپ انگیزشی را شروع کرده بود، بدتر هم شده است. او دوباره تصمیم می‌گیرد که کلیپ انگیزشی ببیند اما این بار به مدت‌زمان بیشتری نیاز دارد تا این حس مثبت را بسازد و او به مدت 30 دقیقه، فیلم تماشا می‌کند و دوباره شارژ می‌شود و سه روز عالی را درس می‌خواند.
متأسفانه دوباره بعد از سه روز، شرایط روحی‌اش، حتی از قبل هم بدتر می‌شود و افت شدیدی پیدا کرده است و این بار تصمیم می‌گیرد که هر روز به مدت 30 دقیقه کلیپ انگیزشی را ببیند که شارژ باقی بماند و این ایده خیلی عالی پیش می‌رود و او به مدت سه روز دیگر درس می‌خواند ولی دوباره افت روحی به مراتب بدتر از قبل پیدا می‌کند.
در تصمیمی دیگر، سعی می‌کند مدت‌زمان نمایش کلیپ‌ها را طولانی‌تر کرده و تعداد تماشاهایش را به چند بار در روز برساند. رفته‌رفته این ایده هم زمین می‌خورد و حالا او مجبور است که تقریباً نصف روز را کلیپ ببیند که بقیه روز را بخواند.
او که هر بار، انگیزه کمتری می‌گیرد و روحیه بدتری پیدا می‌کند به این نتیجه می‌رسد که حتماً یک جای کار را درست انجام نمی‌دهد و با تمام سلول‌هایش به کلیپ‌های انگیزشی اعتقاد ندارد که این کلیپ‌ها رویش اثر نمی‌گذارد و از همین لحظه دچار زندگی حلزونی می‌شود؛ یعنی چه؟
یعنی در لاک خود فرو می‌رود و به این می‌اندیشد که «درس خواندن را باید با حس و حال خوب انجام داد و باید برایش انگیزه و شور و شوق داشت و من الان در وضعیت بدی هستم پس آن‌قدر در لاک خودم می‌مانم تا یک روز خوب از راه برسد و آن شور و میل درس خواندن را داشته باشم تا با عشق و علاقه بسیار، پشت میزم رفته و مطالعه کنم».
او چون تفکرش را روی داشتن حس و حال خوب برای درس خواندن بسته بود، روزهای زیادی را در انتظار آن روز خوب، از دست می‌دهد و هر چه منتظر می‌ماند، آن روز خوب فرا نمی‌رسد و شرایط برای او بهتر نمی‌شود.
این سرگذشتی است که مشابه آن را شما هم طی کرده‌اید. شاید در برخی از جزییات با آنچه نوشته‌ام، تفاوت داشته باشید ولی سفری که داشته‌اید، در همین حد و حدود قابل تعریف است. چون از من پرسیده‌اید که چطور از این چرخه خارج شوید این‌طور می‌گویم که:
درست است که عده زیادی در دنیا، معتقدند که درس خواندن را باید با عشق و علاقه انجامش داد اما اگر قرار باشد علمی زندگی کنید آنگاه به سراغ سازوکار مغز خواهید رفت و مثل عده کمی در دنیا به این نتیجه می‌رسید که بعضی از کارها مثل «درس خواندن»، «رژیم گرفتن»، «سر کار رفتن»، «ورزش کردن»، «مسواک زدن» و… را نمی‌توان در درازمدت با حس و حال خوب انجام داد و یا دنبال احساسات مثبت در زمان انجامش گشت. چرا؟
چون مغز حیوانی حاضر نیست برای کارهایی که ارتباطی با بقا ندارند، انرژی مصرف کند و این راضی نبودنش را با انواع احساسات نمایش می‌دهد و هر کاری می‌کند که از انجام این کارها دور باشید و به سمتشان نروید.
با این شرایط، تنها راه‌حل شما، پیروی از تفکر «زورکی درس خواندن» است؛ یعنی باید به زور و به هر قیمتی که شده، خود را پشت میز برده و درس بخوانید. قطعاً مغزتان بازی‌هایی مثل «این مطالعه بی‌کیفیت است»، «زورکی خواندن فایده ندارد» و… را به راه می‌اندازد ولی بدانید که افراد موفق در این کنکور، حتی با چشم خیس، درس خوانده‌اند. مسخره می‌شدند و درس می‌خواندند، دلشان را می‌شکستند ولی باز هم درس می‌خواندند، حمایت نمی‌شدند ولی باز هم می‌خواندند و تحت هیچ شرایطی، درس را قربانی نکردند. موفق‌ترین باشید.

سلام باید چیکار کنم من خیلی گریه می کنم خیلی ناراحتم که چرا همچین حرفیو به من میزنن به خاطر همینه که میگم ناامید شدم خانوادم به من امید نمیدن خیلی سخته که تموم فکرو توجهشون و امیدشون به داداشمه واقعا داغون شدم دلم می خواد بهشون بگم بهشون نشون بدم که منم موفق میشم ولی از بس حرفای منفی زدن من اعتماد به نفسم و حتی امیدمو از دست دادم دیگه انگیزه خوندن ندارم
رضا جدیدی پاسخ داد:
سلام وقت بخیر و نیکی. آنچه در پیامتان برای من پر رنگ به نظر رسید را توضیح می‌دهم:
یک قصه از اول در بین اکثر ما ایرانی‌ها درست شکل نگرفته و آن هم ماجرای هدف و هدف‌گذاری است. وقتی از زمان کودکی این جملاتی مثل «تو فقط درس بخوان، هیچ کار دیگری نکن، وظیفه تو فقط درس خواندن است، تو درس بخوانی ما خوشحالیم و سربلند می‌شویم» و مشابه آن‌ها را می‌شنویم، این تصور ایجاد می‌شود که هدف ما برای سرافرازی، سربلندی، خرسندی و رضایت دیگران است و گویی ما برای آنان تلاش می‌کنیم.
در حالی که بایستی از کودکی جملاتی مثل «شما عضو این خانواده هستی و این وظایف خانوادگی شماست و در کنارش اگر درس می‌خوانی، برای هدف شخصی و زندگی فردی خودت است تا بتوانی نیازهای خودت را پاسخ‌دهی و به شغلی برسی» را بشنویم تا فکرمان از ابتدا درست شکل بگیرد و دنبال بیرون از خودمان برای حمایت و هُل دادن نگردیم.
این تقصیر شما نیست که نگاهتان به بیرون از خودتان است و دنبال فردی می‌گردید که به شما انگیزه‌ای بدهد که برای زندگی شخصی خود درس بخوانید و به شغلی برسید و نیازهای شخصی خود را پاسخ دهید بلکه این ریشه در فرهنگ نادرست کشورمان دارد که به فرزند خود نمی‌آموختیم که باید با نیازهایش زندگی کند و برای رسیدن به آن‌ها تلاش کند.
کسی که تقریباً همیشه مورد حمایت خانواده‌اش بوده و آن‌ها با انواع تشویق‌ها، هُل داده می‌شده که تلاش کند، به نوعی وابسته این بودن‌ها شده و حالا سر بزنگاه، وقتی یکی دوبار در نتیجه‌گیری مشکل پیدا می‌کند، آن‌ها پشت او را خالی می‌کنند و این ماشین مغزی که فقط بلد بوده در حضور آن حمایت‌ها درس بخواند، معلوم است که الآن درگیر بی‌انگیزگی می‌شود چون عامل هُل دادن، از بین رفته و از کار افتاده است.
وضعیت برادرتان در این مورد، چیزی بهتر از شما هم نیست. ایشان هم دقیقاً وابسته به نیروی هُل داده شدن هستند و تا وقتی که در نتیجه‌گیری خوب عمل کند، آن‌ها به قول معروف به برادرتان دنده می‌دهند و به سمت جلو هلُ می‌دهند ولی اگر خدای نکرده، در یکی دو نتیجه‌گیری خوب عمل نکند آنگاه رها می‌شود و دقیقاً این روزهای شما را تجربه خواهد کرد.
در دید وسیع‌تر، وضعیت اکثر ما ایرانی‌ها، چیزی بهتر از شما نیست چون از خود من بگیر تا اکثریت فرزندان کشورمان، همین وابستگی به حمایت‌ها وجود دارد و وقتی با یکی دو نتیجه بد مواجه می‌شویم، پشتمان را خالی می‌کنند و بی‌انگیزه می‌شویم.
برای برون‌رفت از این وضعیت، باید قصه را از نو نوشت. از آنجا که بیاموزیم این دنیای ماست و بر اساس نیازهای خودمان تلاش می‌کنیم. در دنیای نیازها، چه خوشایند باشد چه نباشد، واقعاً اینکه مادر و پدرمان درباره ما چطور فکر کنند، اهمیتی ندارد زیرا آنچه باعث موفقیتمان می‌شود عملگرایی ماست.
در دنیای نیازها، فقط یک نفر وجود دارد که اگر به خودش اهمیت دهد و بپذیرد که باید به نیازهایش برسد آنگاه برنامه‌ریزی کرده و انواع فشارهای مغز حیوانی را به جان می‌خرد و هزینه عملگرایی را پرداخت می‌کند و پای حرفش می‌ماند و با انواع فراز و نشیب‌ها و روزهای افت و خیر، به مسیر خودش ادامه می‌دهد.
این دنیای انفرادی، شما تصمیم می‌گیرید موفق شوید نه برای آنکه کسی را خوشحال، سربلند، امیدوار و سرافراز کنید و یا حتی روی کسی را کم کنید و به او چیزی را اثبات کنید؛ بلکه در این جهان تک شخصی، شما تصمیم می‌گیرید به نیازهای خود پاسخ دهید چون کیفیت و کمیت زندگی‌تان در گرو آن نیازهاست. همه چیز در «نیازهای من» خلاصه می‌شود و فقط برای تحقق آن تلاش می‌کنید.
در چنین دنیایی، حتی کامنت‌های مثبت و انرژی‌زا هم برای شما مهم نیست چه رسد به منفی‌ها. چون در اثر عملگرایی آموخته‌اید که نظر مثبت و منفی بقیه، هیچ تاثیری روی نتیجه نهایی ندارد و اگر خودتان اقدام کنید و برنامه‌ای را به اجرا درآورید، ذره ذره به خواسته‌تان می‌رسید و اگر دست روی دست بگذارید، دنیایی هم کامنت مثبت به شما بدهند، ذره‌ای تکان نخواهید خورد.
شما اول شخص و تنها شخص مفرد زندگی خود هستید. این افکار نیاز به پذیرش دارد. بایستی قبول کنید که این زندگی شماست و هر گلی زدید، به سر خودتان زده‌اید. موفق‌ترین باشید.