پرسش و پاسخ روحیه برای کنکور

سلام راستش به یه مسئله ای برخوردم که داره از مسیر هدفم دورم می‌کنه.برادر و خواهر بزرگترم کارمند بانک هستن و از شغلشون رضایت دارن البته نه تنها خودشون بلکه پدر و مادرمم راضین. چون معتقدن کارشون تمیزه، درآمدش خوبه، ساعت کاری مشخص دارن و….من تو دبیرستان تجربی خوندم و کلا همیشه دوست داشتم پزشکی قبول بشم اما یه ۴ سالی از فارغ‌التحصیلیم میگذره و هنوز دانشگاه نرفتم. دلیلشم این بود که هیچ سالی رتبم به پزشکی نرسید(البته درس چندانی هم براش نخوندم).
امسال خیلی جدی شروع کردم و هدفمم همون پزشکی بود اما هر روز مادرم به من میگن که بیا برو حسابداری بخون بعدش استخدام بانک شو، دکتر هر چقدرم درآمد داشته باشه نمی ارزه. کارشون سخته، حساب کتاب نداره کی میرن کی میان، محیط بیمارستان کثیفه، کارشون استرس زاست، با درد و رنج مردم سروکار دارن و…نمونش همین دیروزه که با برادرم رفتن بیمارستان(مادرم سرما خورده بودن)و از وقتی برگشتن مادر به من میگن که تصادفی آورده بودن، حالشون بد بود، یکی فوت شده بود، یکی دیگه زخمی بود و به شدت خونی و…. بیا برو حسابداری یا لااقل کنکورم میدی برو فرهنگیان.
جناب جدیدی من وقتی گفتم پزشکی می‌خوام در نظر داشتم که ممکنه با دیدن موارد تصادفی یا مرگ فردی اذیت بشم و به هم بریزم(هرچند به نظرم طبیعیه!) اما گفتم منم مثل خیلی های دیگه عادت میکنم و این اصلا دغدغم نشد! اما از بس مادرم این حرفا رو زده می‌خوام کنکورو رها کنم دیگه. باور بفرمایید بار روانی زیادی واسم داشته این حرفا.پارسال خالم تصادف کردن و متاسفانه فوت شدن و من نتونستم برم جلو و ایشونو ببینم چون حس کردم بهتره تصویر ذهنیم از خالم همون تصویر قبلی باشه….الان حس میکنم حرفای مادرم درسته و منی که جرأت روبه‌رویی با اون صحنه رو نداشتم نمیتونم تو فضای بیمارستان دووم بیارم.
نمی‌دونم دیگه چی درسته چی غلط! شاید بگید الان وقت این حرفا نیست! بشین بخون هروقت رتبشو آوردی این حرفا رو بزن.منم می‌دونم رتبشو نیاوردم هنوز! اما وضعیت درسیم خوبه اگه اینجوری پیش برم امکان قبول شدنم هست…من فقط میترسم. میترسم پزشکی اونی نباشه که فکر میکردم، میترسم چندسال دیگه پشیمون بشم و راه برگشتی نباشه، میترسم سرزنش بشم از طرف خانوادم، میترسم روحیم داغون بشه تو بیمارستان و…
اینم بگم که برادرم معتقدن که شغلشون از پزشک عمومی بهتره و هرروز به من میگن ۴ سال بخون لیسانس بگیر بعدش استخدامی شرکت کن راحت. پزشک عمومی بشی باید ۷ سال درس بخونی آخرشم حقوقت مثل ماست! تازه اشباعم شده نمی‌بینی فلانی دو رقمی بود الان داره لیزر انجام میده؟ تازه زرنگم باشی و تخصص قبول بشی باید ۴ ۵ سال دیگه بخونی بعدشم برمیگردی مطب میزنی مردم میگن یه دختر بی تجربه س پا تو مطبت نمیذارن! اونم تو شهر کوچیکی مثل شهر خودمون که درآمد فلان متخصص تفاوت چندانی با یک کارمند نداره.
رضا جدیدی پاسخ داد:
سلام وقت بخیر و نیکی. همان‌طور که در جریان هستید، سایت کلبه مشاوره، برای هیچ شخصی هدف‌گذاری نمی‌کند زیرا هدف‌گذاری یک امر کاملاً شخصی است و خود فرد باید به جمع‌بندی ذهنی برسد که با زندگی خودش چه باید کند.
هیچ کسی جای شما نیست که بداند در چه راهی باید قدم بگذارید و هر کسی فقط از زاویه دید خودش به ماجرا نگاه می‌کند و توضیحی درباره شرایطتان می‌دهد. این یک فرهنگ غلط است که ما فکر می‌کنیم، حق داریم به دیگری بگوییم که با زندگی‌اش چه باید کند و من به اندازه اثرگذاری خودم، دائماً این را تکرار می‌کنم که من برای هیچ عزیزی هدف انتخاب نمی‌کنم تا شاید به مرور زمان، نسل‌های ما به خودشان بیایند و فراموش نکنند این عمر خودشان است و حق انتخاب دارند که باید چه راهی را برگزینند.
با این اوصاف، چند نکته را در متن شما پر رنگ می‌کنم که بتواند به هدف‌گذاری شما کمک کرده و محکم‌تر قدم بردارید:
1- خانواده‌تان مسیر پزشکی را سیاه و مسیر کارمند بانک شدن را سفید می‌کنند. سؤالی که برای من مطرح می‌شود این است که آیا خانواده‌تان از استخدام شدن شما در بانک مطمئن هستند؟ در واقع من اطمینان خاطر خانواده‌تان از اینکه حتماً استخدام می‌شوید را نمی‌دانم از کجا می‌آید. در این خصوص با آن‌ها صحبت کنید که معلوم شود آیا این یک رؤیاپردازی است یا واقعاً شرایطی وجود دارد که باعث شده مطمئن باشند که اگر شما یک لیسانس داشته باشید از فردای آن روز، پشت میز بانک نشسته‌اید.
2- آیا دیگران حاضرند صحبت‌های شفاهی خود را روی کاغذ بنویسند و زیر آن را امضا کنند تا شما با اطمینان خاطر به سمت مسیری بروید که آنان آدرسش را می‌دهند یا قرار است اگر فردا، تقی به توقی خورد و نقشه‌های ذهنی‌شان درست از آب در نیامد، زیر حرف‌های خود زده و بگویند: ما؟ ما چه موقع درباره زندگی‌ات دخالت کردیم؟ یا بگویند: حالا گیریم ما هم گفتیم، تو عقل داشتی گوش نمی‌دادی.
می‌دانید، خانواده‌تان خیلی با اطمینان خاطر از استخدام شدن شما در بانک سخن می‌گویند و من چون برایم شفاف نیست که آنان چطور مطمئن هستند که شما حتماً استخدام می‌شوید، برای همین می‌خواهم صحبت‌های خودشان را مکتوب کنند تا حداقل شما مطمئن شوید که آن‌ها بیخود نیست که به استخدام شما در بانک اطمینان دارند.
3- در منوی بالای سایت کلبه مشاوره، مطلبی در خصوص آشنایی با پزشکی قرار داده شده که تقریباً هر هفته، یک درس این رشته را توضیح می‌دهم تا با جزییات بیشتری با این رشته آشنا شوید. شما می‌توانید با تمام توان خود درس بخوانید و اجازه دهید به مرور زمان با پزشکی هم آشنا شوید و کم کم با تفکر خودتان به این نتیجه برسید که مناسب پاسخ‌دهی به نیازهای شما هست یا خیر؟
شاید بگویید باید اول هدفم مشخص باشد تا بعداً درس بخوانم. قبول دارم که این یک تقاضای مطلوب ذهنی برای هر یک از ما است با این وجود چون بین دو راهی هستید و این می‌تواند به بازی مغز برای دلسرد کردن شما تبدیل شود به طوری که حتی روی قبولی‌تان برای حسابداری هم اثر بگذارد، برای همین الگوی خواندن برای بهترین هدف، در این زمان یک تجویز مناسب برای شماست.
شاید بگویید حسابداری را که می‌شود بدون کنکور هم قبول شد، بله می‌شود اما اگر قرار بر استخدام باشد تا جایی که می‌توانید اگر دانشگاه بهتری قبول شوید، امتیاز بیشتری هم برای استخدامی دارید مگر آنکه باز هم بگویید اصراری وجود دارد که خانواده‌تان برای استخدامی شما می‌دانند و در هر دانشگاهی هم که قبول شوی مهم نیست زیرا آن‌ها این ابزار جادویی را دارند که در چشم بر هم زدنی، شما را پشت میز بانک بنشانند.
درستان را طبق برنامه‌تان بخوانید و به خودتان زمان بدهید که با رشته پزشکی آشنا شوید و از آن طرف، اعتبار سنجی صحبت خانواده درباره اطمینان آنان از استخدام را هم کسب نمایید و به مرور زمان تصمیم خود را نهایی کنید. الگوی خواندن برای بهترین هدف را دنبال کنید و فرصت بدهید تا صحنه شفاف شود و اینطوری یک تصمیم منطقی می‌گیرید. موفق‌ترین باشید.

سلام من بعد یه مدت زیادی علت شکست های پیاپیم رو تو کنکور فهمیدم. من از بچگی آدم خیال‌پردازی بودم، یعنی وقت خواب قبل اینکه خوابم ببره تو ذهنم واسه خودم یه دنیای دیگه رو تجسم میکردم و شخصیت های خیالی و قهرمانانه خلق میکردم. تو همه این خیال‌پردازی ها من یه قهرمان بودم. یکم بزرگتر که شدم داستان فیلم و سریال هایی که در طول روز می‌دیدم رو تو ذهنم ادامه و بسط میدادم. یا مثلاً اگه با یه دوستم دعوام میشد شبا قبل خواب یه داستان می‌ساختم که دوستم از رفتارش پشیمونه و اومده از من عذرخواهی می‌کنه! سالها این قضیه با من همراه بود اما جوری نبود که زندگی روزمره منو مختل کنه! یعنی من به راحتی درس میخوندم و شاگرد اول بودم و….
دبیرستان که رفتم چون درسا یکم سخت تر شدن و کلاس زیاد میرفتم این عادت کمتر شد اونم سر اینکه شبا خسته بودم و به محض گذاشتن سرم رو بالشت خوابم میبرد. البته فیلم و سریالم دیگه زیاد نمی‌دیدم. گذشت تا من رسیدم به اواسط سال یازدهم. یه روز جمعه تصمیم گرفتم حالا که بیکارم و آزمون دادم و ترازمم خوب شده(هیچوقت آزمونو تحلیل نمیکردم)بشینم یه فیلم ببینم. اواسط فیلم بود که فهمیدم فیلم نیست بلکه سریاله پس تصمیم گرفتم همشو ببینم که ذهنم درگیر نشه اما غافل از اینکه سریالش در حال پخشه و فقط نصفش اومده! باورتون نمیشه من درست دو ماه درگیر این سریال شدم! جوری که کل خیال‌پردازی های شبانم ختم میشد به این سریال. تازه میرفتم کارهای قبلی بازیگرای همین سریالم می‌دیدم! من ناآگاهانه افتادم تو تله ای که دو سال ازش فرار کرده بودم….
کار به جایی رسید که دیگه نمی‌تونستم درسم بخونم! دیگه شبا خسته نبودم چون کلاسم نمیرفتم و از همه کلاسام انصراف داده بودم که واسه کنکور بخونم پس خیال پردازی های شبانم شدت گرفت….
من سالهاست گیر کردم تو این قضیه و نمیتونم از دستش خلاص بشم. چندبار تا حالا کنکور دادم اما نتیجه اونی نبوده که میخواستم چون مسیر هم دلخواهم نبوده(هیچوقت نتونستم اونجوری که دلم میخواد واسه کنکور تلاش کنم)
من دو روز واسه کنکور میخونم بدون هیچ فیلم و سریال و خیال‌پردازی ای اما روز سوم میبُرم.
میرم یه فیلم جدید شروع میکنم و بعد اون یکی دیگه از بازیگر نقش اول همون اولی و… شبم که سناریو سازی و… فرداشم نمیتونم از خواب بیدار بشم و درس بخونم چون انرژی و انگیزه کافی ندارم. 
حالم داره از خودم به هم میخوره بخدا. چندساله گیر کردم تو اتاقم و کارم شده فیلم و سریال دیدن و خیال‌پردازی البته هفته ای چند بارم به خودم میام و شروع میکنم به سرزنش کردن خودم.
من دهم و نصف یازدهم چنان خوب درس میخوندم و پیشرفت داشتم که همه میگفتن تو حتما سال اول پزشکی قبولی! منم میگفتم من دارو می‌خوام حتما سال اول دارو میارم. اما همه چی خراب شد….اونم به دست خودم.
رضا جدیدی پاسخ داد:
سلام وقت بخیر و نیکی. نکاتی در پیام شما وجود دارد که به ترتیب شماره‌گذاری درباره آن‌ها توضیح می‌دهم:
1- هر کجا اسم «خیال‌پردازی»، «رؤیابافی»، «سناریو سازی»، «نقش‌پردازی» و سایر واژگان مشابه این‌ها را می‌خوانیم یا می‌شنویم، خیلی سریع باید بگوییم که چنین شخصی در حال فرار از درد یا دردهایی در زندگی واقعی خودش است.
طبق توضیحات بالا، اولین سؤالی که روی میز می‌آید این است که درد یا دردهای زندگی شما چیست یا چه بوده است و هنوز هم حل نشده که از مواجه شدن با آن‌ها هراس دارید و دنبال پناه بردن به تخیل و رؤیاپردازی هستید؟
چند مثال می‌زنم تا فضا روشن‌تر شود و بتوانید ایده‌هایی بگیرید و فهرستی از دردهای خود بیرون کشیده و آن‌ها را بشناسید:
– دانش‌آموزی دست به خیال‌پردازی می‌زند چون مدتی است که از برنامه‌های درسی خود عقب افتاده و به جای آنکه به فکر راهی برای جبران باشد، سعی در فراموش کردن این درد به وسیله رؤیاپردازی دارد.
– یک داوطلب کنکور به علت بالا نرفتن درصدهای کنکورش به هم می‌ریزد و مدتی از روزش را صرف رؤیابافی می‌کند تا به کمک آن، یادش برود که چقدر تحت فشار است.
– فرد دیگری به علت اتفاقات تا حدی دلگیر کننده در خانواده و احساس بدی که دارد، به دنیای خیالی خودش فرو می‌رود و در آنجا زندگی می‌کند تا شرایط زندگی واقعی خودش را حتی برای ساعتی هم که شده از یاد ببرد.
– شخصی هم به این علت تخیل می‌کند که مشکل در خوابیدن دارد و خیلی طول می‌کشد تا خوابش ببرد و تصمیم می‌گیرد با خیال‌پردازی، زمینه را برای خوابیدن فراهم کند.
– هیچ عجیب نیست که انسانی را هم پیدا کنیم که از ترس قبول نشدن در کنکور و یا میزان زیادی از استرس‌هایی که هر روز تجربه می‌کند، به رؤیاپردازی پناه ببرد و کمی آرام بگیرد.
– ممکن است یک دانش‌آموز با خیال‌پردازی خودش به دنبال کاهش درد عملگرایی درس خواندن باشد و گمان ببرد که با رؤیا و تخیل می‌تواند بیشتر و بهتر درس بخواند.
– این امکان هم هست که یک داوطلب کنکور به دلیل تمایلی که به رشته دیگری داشته و حالا سر از رشته دیگری در آورده، خودش را ناراحت و رنجور ببیند و با رؤیاهای شبانه، زندگی دیگری را بسازد که مطابق میل خودش است.
درد یا دردهای شما چه بوده یا هست که برای فراموش کردن آن‌ها، به سراغ رؤیابافی می‌رفتید؟ اگر این دردها مشخص شود آنگاه دلیل یا دلایل وابستگی شما به رفتار تخیل کردن نیز بیرون می‌آید و فرایند بهبود از همین نقطه آغاز می‌گردد.
2- در همین پیامتان، موضوع قهرمان بودن را شاید بتوان به عنوان سرنخی برای پیدا کردن یک یا چند درد در زندگی‌تان، در نظر گرفت. به آن فکر کنید که چرا همچین خلاء ذهنی را تصور می‌کردید که با تخیل می‌خواستید آن را ترمیم کنید؟
3- رفتارهای نادرست، از روز اول قرار نیست دست و پای ما را بند بزنند و روی روند درسی‌مان اثر داشته باشند بلکه به مرور زمان گسترش پیدا کرده و مانع فرایند روزمره‌مان می‌گردند. به طور مثال، یک فرد وسواسی در روزهای اول رفتار خودش، تقریباً هیچ مزاحمتی از جانب وسواسی بودن حس نمی‌کند ولی با گذشت زمان، وسواس آنقدر سهم پر رنگی در اتفاقات روزانه‌اش پیدا می‌کند که دیگر نمی‌تواند وظایف خودش را به صورت عادی پیش ببرد.
در خصوص شما نیز همین‌طور است. رؤیاپردازی‌های شبانه در ابتدای امر تقریباً هیچ تأثیر قابل لمسی روی زندگی‌تان نداشته اما عادت را ایجاد کرده و به آن دلبسته شده‌اید و سپس در یک بزنگاه زمانی مشخص، به دلیل گستردگی رفتار تخیل کردن، حالا زمینه برای درگیر شدن در آن فراهم بوده به طوری که مانعی برای درس خواندنتان به حساب می‌آمده و اذیتتان کرده است.
چرا این‌ها را نوشتم؟ تا آگاه شوید و هر رفتاری که از ابتدا می‌دانید اشتباه هست را انجامش ندهید حتی اگر روزها و ماه‌های اول، اثرات مثبت داشت. مثلاً، خیلی‌ها به دنبال انگیزه گرفتن با جملات یا فیلم‌های انگیزشی هستند. در روزهای اول، اتفاقاً خیلی هم خوب نتیجه می‌دهد ولی پس از مدتی، حالا هر چه فیلم ببینند، انگیزه نمی‌گیرند و از این جاست که اثر منفی آن رفتار نادرست خودش را نمایان می‌کند.
تخیل و رؤیاپردازی یک ساز و کار مغز برای فرار از واقعیت‌ها و دردهای زندگی است که منجر به پاک کردن صورت مسئله و فرو بردن شخص در تخیل می‌شود در حالی که ما موظفیم مشکلات زندگی را حل کرده و راه حل ارائه دهیم؛ درنتیجه نیازی به رؤیاپردازی نیست.
4- نقطه عطف به نقطه‌ای گفته می‌شود که جریان زندگی به قبل و بعد از آن قابل تقسیم است و گویی روند زندگی تغییر می‌کند. روز جمعه در اواسط سال یازدهم بعد از آن آزمونی که خوب تمام شده بود، دقیقاً یک نقطه عطف در زندگی شماست زیرا الگوی زندگی‌تان در آن روز تغییر چشم‌گیری می‌کند.
لطفاً از چند ماه قبل از آن جمعه را به خاطر بیاورید و دنبال فهرستی از دردها یا مشکلاتی بگردید که باعث شده در آن روز به فکر شروع کردن رؤیاپردازی بیفتید. قطعاً باید اتفاقات یا حتی شنیده‌هایی در ماه‌های قبل از آن روز در ذهن شما نقش بسته باشد که به آرامی تبدیل به بحرانی شده‌اند.
5- پیرو مورد شماره یک که گفتم رؤیاپردازی به معنای فراموش کردن دردهاست، شاید بگویید که «من آزمون خوبی دادم، ترازم عالی بود ولی در همان روز تخیل کردن را شروع کردم پس دردی نبوده که بخواهم از آن فرار کنم». دقت کنید که قرار نیست درد حتماً مربوط به همان لحظه و ثانیه باشد. در مورد قبلی به این اشاره کردم که شاید از چند ماه قبل، جملاتی یا اتفاقاتی را از نظر گذرانده باشید که خورد خورد روی ذهنتان اثر گذاشته و نقطه عطف را به وجود آورده است.
از این گذشته، ممکن است همین نمره تراز خوب در آزمون خودش به عنوان یک درد باشد چطور؟ افرادی که فکر می‌کنند دیگر قبول شده‌اند یا به قبولی نزدیک هستند و یا به این جمع‌بندی می‌رسند که قبولی در مشتشان هست، این امکان برایشان وجود دارد که کار را تمام شده در نظر بگیرند و از روی اطمینان کافی که از قبولی به دست آورده‌اند و خیالشان راحت شده، به جای اینکه بیشتر بخوانند، کمتر می‌خوانند و به همین روش از درد عملگرایی مربوط به درس خواندن فرار می‌کنند و آن را به دست فراموشی می‌سپارند؛ بنابراین عجیب نیست که حتی یک نتیجه مثبت نیز می‌تواند پوششی برای فراموشی یک درد باشد.
از این هم غافل نشوید که آیا تعداد زیاد کلاس‌ها و نحوه برنامه‌ریزی‌تان نیز باعث می‌شده که دنبال راهی برای فرار از آن باشید و همچنین ترک شدن عادت خیال‌پردازی به دلیل خستگی ناشی از کلاس‌ها و دلتنگی برای برگشت آن نیز می‌تواند عامل محرکی برای ساخته شدن آن نقطه عطف باشد؟
6- در حال حاضر، باید لیست درد یا دردهای خود را بیرون بکشید تا فرایند درمانی شروع شود و درس خواندن را به صورت سینوسی انجام ندهید. وقتی مشکل حل شود، درس خواندن سر و شکل پیدا می‌کند. موفق‌ترین باشید.

سلام. بنظر شما خوبه هرروز از اهرم رنج و لذت استفاده کنیم و روی کاغذ بنویسیم واسه خودمون عواقب تصمیمات و انتخابامون رو تا بتونیم در برابر مغز هوشیارانه تر عمل کنیم؟
من خیلی وقت پیش یبار اینکارو کردم خیلی خوب بود واسم اونموقع مغز رو نمیشناختم اما اون زمان نرسیدن به چیزی که میخواستم واسم تبدیل به رنج شده بود و رسیدن به چیزی که میخواستم واسم به لذت تبدیل شده بود و همین باعث میشد در برابر موانع درونیم بایستم و کاری که میدونستم باید انجام بدم رو انجام میدادم اما نمیدونم چی شد دیگه کم کم اثر نداشت و باعث شد رهاش کنم حالا میخواستم نظر شمارو هم بدونم که آیا کوتاهی از من بوده که جواب نداده یا چی؟
رضا جدیدی پاسخ داد:
سلام وقت بخیر و نیکی. استفاده از اهرم رنج و لذت به معنای بازی با احساسات است. در واقع وقتی رنج‌های خود را می‌نویسید در حال بر انگیخته کردن احساسات خود هستید تا به کمک آن بتوانید برای فرار از رنج‌ها، دست به تلاش بزنید و از آن سو، وقتی لذت‌ها را ثبت می‌کنید در واقع می‌خواهید که حس خوب ناشی از آن‌ها را به خود آوری کنید تا شاید تبدیل به انگیزه شده و در نهایت به ساعت مطالعه بالاتری برای مدرسه و کنکور برسید.
هر روشی که به نوعی در حال «بازی با احساسات» باشد، معنا و مفهومش این می‌شود که برای کوتاه‌مدت، عالی جواب می‌دهد و شما را به پیش می‌راند اما برای بلندمدت از کار می‌افتد و دیگر هر چه هم این اهرم را بفشارید، خبری نیست که نیست.
برای همین هم هست که چند مدت اول را با این روش به خوبی نتیجه گرفته‌اید ولی به مرور زمان، دیگر اثربخشی نداشته و کنارش گذاشته‌اید. شبیه همین موضوع را در مورد کلیپ‌های انگیزشی هم داریم. چند روز اولی که این کلیپ‌ها را می‌بینید، کاملاً هیجان‌زده هستید و خیلی هم خوب درس می‌خوانید اما بعد از گذشت مدتی، متوجه می‌شوید که باید مقدار بیشتری از این فیلم‌ها ببینید تا بشود درس بخوانید و رفته رفته کار به جایی می‌رسد که انگاری مثل چاقوی زیاد استفاده شده، کُند شده‌اند و جواب نمی‌دهد.
افرادی که هدف‌های خود را یادآوری می‌کنند یا به قول خودشان، مثل حمام رفتن، در حال «دوش گرفتن با هدف خود» هستند نیز در تلاش برای بیدار کردن احساسات خود می‌باشند و بعد از عبور از تب و تاب اولیه و دور شدن از هیجانات روزهای اول، گزارش می‌دهند که انگاری هدف خود را مثل قبل با ارزش نمی‌دانند و عادی شده است.
برخی از دانش آموزان و کنکوری‌هایی که دست به خیال‌پردازی می‌زنند نیز در حال «بازی با احساسات» خود می‌باشند و از همین جهت است که آن‌ها هم از افزایش مدت‌زمان خیال‌پردازی و کاهش ساعت مطالعه بعد از گذشت چند هفته، تعجب می‌کنند.
این مثال‌ها را زدم تا بدانید حکایت اهرم رنج و لذت، فقط مختص خودش نیست و در هر روشی که به نوعی به دنبال راضی کردن احساسات خود جهت تلاش‌هایی مثل درس خواندن باشید، نهایتاً چند روز تا چند هفته را عالی هستید ولی بعد از آن، از تب و تاب می‌افتد و اثربخشی ندارد.
ما می‌دانیم که درس خواندن زوری است و هیچ راه‌حلی وجود ندارد که برای بلندمدت بتواند درد عملگرایی را کاهش دهد و هر روشی را که به منظور راضی کردن احساسات درونی خود به کار بگیرید، بعد از گذشت چند مدت از کار می‌افتد و نتیجه‌اش، بی‌تفاوتی می‌شود. نیازی نیست برای موافق کردن مغز حیوانی خود یا ایجاد حس مثبت تلاش کنید فقط کافی است که به مانند هر کار اجباری دیگری، هر روز فشار لازم را بیاورید و کاملاً زورکی، درس خواندن را جلو ببرید.
نه الآن و نه در آینده نزدیک، روشی کشف نمی‌شود که بتوانید مغز حیوانی را راضی به صرف انرژی برای درس خواندن و خوشحال بودن از عملگرایی کنید. دردش را تحمل کنید و از عقب انداختن، دور زدن یا سرگرم خود با راه‌حل‌های موجود، پرهیز کنید. موفق‌ترین باشید.

سلام من کلاس دوازدهمی هستم و امسال کنکور دارم ولی همش فکر می کنم که قبولی های رشته های تاپ مثل پزشکی و دندون افرادی هستن که آی کیوی بالایی دارن و به خاطر همین هستش که موفق شدن اونا از 10 درصد مغزشون استفاده میکنن ولی ما فقط به زور بتونیم از 1 درصد مغزمون استفاده می کنیم سر همین فکرا اصلا انگیزه درس خوندن ندارم و کلا کارمو عقب میندازم آیا این فکر من درسته؟
رضا جدیدی پاسخ داد:
سلام وقت بخیر و نیکی. این یک تصور اشتباه است که گمان می‌کنیم افراد موفق و جهانی از 10 درصد مغزشان استفاده می‌کنند و بقیه انسان‌ها، خیلی کمتر. چرا اشتباه است؟ زیرا ما انسان‌ها، از 100 در 100 مغزمان در حال استفاده هستیم و هر قسمت از مغزمان، وظیفه‌ای را دنبال می‌کند.
برای مثال، وقتی صدایی را می‌شنوید، این قسمت‌های مغز درگیر می‌شوند: 1- قشر شنوایی اولیه که در انگلیسی به صورت Primary Auditory Cortex بیان می‌شود و در لوب گیجگاهی واقع شده و وظیفه دریافت و پردازش اطلاعات صوتی از گوش‌ها را داراست، 2- قشر شنوایی ثانویه یا Secondary Auditory Cortex که در همان لوب گیجگاهی قرار دارد و در پردازش اطلاعات صوتی و تفسیر صداها نقش دارد، 3- ناحیه ورنیکه یا Wernicke که در لوب گیجگاهی است و نقش مهمی در فهم، تفسیر زبان، معنای واژگان یا جملات دارد، 4- هیپوکامپ یا Hippocampus که نقش اساسی در حافظه کوتاه‌مدت و حافظه کاری دارد و می‌تواند به ذخیره و بازیابی اطلاعات صوتی کمک کند، 5- دستگاه همخوانی صوتی یا Auditory Association Areas که در ترکیب و تفسیر اطلاعات صوتی و تداخل آن‌ها با دیگر اطلاعات حسی و حافظه، نقش دارند.
از لحظه بیداری تا خواب و از خواب تا بیداری بعدی، بخش‌های مختلف مغز ما، هر یک وظیفه‌ای را انجام می‌دهند و صد در صد مغزمان در حال کار کردن است. با این حساب آن داستان استفاده 10 درصد و 3 درصد را کنار بگذارید.
از سوی دیگر، برای موفقیت در هر زمینه‌ای، نیاز به شکل‌گیری شخصیت Incremental داریم که در دوره هوش و استعداد درباره‌اش توضیح دادم. لطفاً دوره هوش و استعداد را از منوی بالای سایت در بخش توسعه فردی کلیک نموده و بخوانید تا درباره IQ و تاریخچه آن و اهمیت شخصیت Incremental بیشتر بدانید. موفق‌ترین باشید.

سلام من دو سالی هست که دو سه هفته درس می خونم خیلی هم خوب می خونم اما بعدش یه هو بی تفاوت میشم و حتی شاید تا یک ماهم نیام سمت درس چرا اینطوری هستم قبلا اصلا اینطوری نمیشدم
رضا جدیدی پاسخ داد:
سلام وقت بخیر و نیکی. نقطه عطف، فقط برای درس ریاضی نیست بلکه در زندگی روزمره ما هم کاربرد دارد. منظورم چیست؟ در ریاضی، نقطه عطف به نقطه‌ای گفته می‌شود که در آن نقطه، جهت تقعر تابع تغییر می‌کند؛ یعنی اگر تا قبل از آن نقطه، رو به بالا بوده باشد، بلافاصله بعد از آن نقطه، رو به پایین خواهد شد و برعکس.
همین ماجرا را در زندگی عادی هم داریم. نقطه عطف در زندگی روزمره هم دقیقاً به لحظه‌ای گفته می‌شود که رویه و رویکرد زندگی‌مان در آنجا تغییر می‌کند و این تفاوت می‌تواند مثبت یا منفی باشد.
در پیام خود نوشته‌اید که تا دو سال پیش، اصلاً این‌طور نبوده که دو سه هفته بخوانید و بعد رها کنید و این روش درسی، از دو سال پیش ایجاد شده است. با این حساب، نقطه عطف زندگی‌تان، دو سال پیش است. اگر می‌خواهید از این چرخه خارج شوید، لازم است که دو سال پیش را توضیح دهید که دقیقاً ماجرا از چه قرار بوده و چه اتفاقاتی در آنجا روی داده که زمینه چنین تغییر فکری را ایجاد کرده است.
با دانستن خاطرات و اتفاقات آن تاریخ، قطعاً می‌توانیم راه‌حل برون‌رفت از این وضعیت را ترسیم نماییم. موفق‌ترین باشید.