پرسش و پاسخ روحیه برای کنکور

سلام اقای جدیدی مغز من چند روزیه خیلی بهم فشار میاره و واقعا از دستش کلافه شدم. همش داره بعد کنکور رو به من یاداوری میکنه که من قبول نشدم و دختر عمه م قبول شده همه منو با اون مقایسه میکنن و مسخره میشم و… انتظارات اطرافیانم به این فشار مغز دامن میزنن.
من بالاخره بعد دو سال با سختی و با یه وضعیت داغون شروع کردم به درس خوندن چون فهمیدم که فقط با درس خوندنه که میتونم به نیازهای اینده م پاسخ بدم ولی مغزم همش داره منو از مقایسه شدن با دختر عمه م و بقیه کنکوری های فامیل میترسونه و من واقعا اذیت میشم. این مغز همونیه که دو سال تموم با هزار حیله باعث شده من از درس دور بشم نمیخوام دیگه فریبشو بخورم من تازه شروع کردم و میخوام ادامه بدم ولی نمیذاره. میشه منو راهنمایی کنید نمیدونم چجوری از این وضعیت نجات پیدا کنم. ممنون.
رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. موفقیت برای هر انسانی، هزینه‌های روحی بسیاری وارد می‌کند. یکی از این هزینه‌ها، ترس از مسخره شدن یا حتی خود مسخره شدن است. با یک مثال توضیح می‌دهم که بهتر وارد ماجرا شویم. کارگردانی برای فیلم خودش به بازیگری زنگ می زند و به او می‌گوید: «تمایل دارم شما قبول زحمت کنید و نقش فلان کاراکتر فیلم را بازی کنی ولی کاراکتر فیلم کمی از شما لاغرتر است حدود 12 کیلو باید وزن کم کنی تا بتوانی در این نقش بازی کنی».
کارگردان آنقدر معروف است که هر بازیگری حاضر است سختی را به جان بخرد، در یک مدت کوتاه حتی با وجود خطراتی که برای سلامتی‌اش دارد، وزن کم کند تا بتواند در این فیلم بازی کند. گاهی مجبور است چند ساعت ورزش کند و تا می‌تواند رژیم سنگین بگیرد چون نمی‌خواهد این فرصت را از دست بدهد. آنچه این بازیگر به صورت تجربه‌ای یاد گرفته، این است که باید هزینه‌های موفقیت و بازی در فیلم یک کارگردان معروف را بپردازد و اگر قرار باشد این فرصت‌ها را از دست بدهد، پس هرگز در حرفه خودش رشد نخواهد کرد. این موضوع بها داشتن خواسته‌ها برای ما جا نیفتاده است.
حتی با وجود آموزش‌های نادرست و غیر علمی مثل «قانون جذب»، «قدرت کلمات»، «بنویسید تا اتفاق بیفتد»، «بیندیشید و بدست آورید»، «بخواهید تا به شما داده شود»، «سابلیمینال»، «جملات مثبت تاکیدی» و … افکار ما را مسموم کرده‌اند به طوری که ما فکر می‌کنیم بدون پرداختن می‌شود که موفق شد. این را بدانید که موفقیت دارای هزینه‌های روحی و روانی بسیاری است مثلاً ترس از تنهایی، دوری از دیگران، مسخره شدن، نصیحت‌های اشتباه شنیدن، تأسف خوردن دیگران برای شما، نگرانی از سن و سالتان، ترس از عقب افتادن، ترس از احساس خنگی و ناتوانی، ترس از شکست، ناامیدی، نگرانی از وضعیت آینده، مقایسه شدن، ترور شخصیتی شدن و… لیستی از هزینه‌هایی است که بایستی برای موفقیت بپردازید.
موفقیت داروی تلخ است که از سر نیاز و برای بهبود زندگی مجبورید بخورید. موفقیت یک اتفاق شیرین خوشمزه نیست. اتفاق شیرین یعنی بی حال افتادن در گوشه‌ای و بی هدف زندگی کردن. اتفاق خوشمزه یعنی دایما در بیخیالی بودن و کیف کردن از همه لذت‌های کوچک و بزرگ دنیا. موفقیت آن چیزی نیست که از بچگی در مغز ما فرو کرده‌اند. به ما گفته‌اند موفقیت شوید تا شاد شوید.
موفقیت یک مسیر برای رفع نیاز است. ما موفقیت را اگر می‌خواهیم بایستی مثل بیماری باشید که داروی تلخی را برای بدست آوردن سلامتی‌اش مصرف می‌کند. موفقیت، چیزی نیست که مغز ما به آن نیاز داشته باشد و اتفاقاً دوست ندارد برای چیزی به اسم هدف، کلی انرژی مصرف کنیم. بنابراین تا اینجا متوجه شدیم بسیار طبیعی است که ترس از مقایسه و تحقیر شدن داشته باشید ولی سؤال اصلی هنوز پابرجاست: من قبول می‌کنم که طبیعی است که این افکار را دارم ولی چیکار کنم که این افکار مدیریت شوند؟
در پاسخ باید بگویم که ما به واسطه فرهنگی در آن زندگی می‌کنیم متاسفانه در سنین مختلف مقایسه شده‌ایم و حتی خودمان هم این مقایسه را انجام می‌دهیم. گاهی ما را با افرادی که 20 یا 30 سال تفاوت سنی دارند هم مقایسه می‌کنند. همیشه رقابت و قیافه گرفتن پدر و مادر برای فامیل در ذهن ما به عنوان اصل و اساس انتخاب شده است و این موضوعات همگی تشکیل یک بُت ذهنی داده‌اند و حالا باید این بُت ذهنی را بشکنیم اگر می‌خواهید راحت شوید. برای شکستن بُت ذهنی هم فقط کافی است همین الان بروید به هرکسی که نگرانید بعد از کنکور شما را مسخره کند، با یک نامه، پیامک، تلفن یا با هر روشی دیگری، بگویید که:
اینجانب …………. کم هوش‌ترین، بی استعدادترین و ناتوان‌ترین فردی هستم که در جهان می‌شناسید. دختر عمه من بسیار باهوش‌تر، زرنگ‌تر، حرفه‌ای‌تر و لایق‌تر است. من چون کم استعداد هستم باید خیلی درس بخوانم تا یاد بگیرم ولی دختر عمه من خیلی شایسته است و او در کمترین زمان همه چیز را یاد می‌گیرد. من نمی‌توانم مثل او باشم و خودم اعتراف می‌کنم که واقعاً توانایی ذهنی و یادگیری دختر عمه‌ام را ندارم. خودم به افتخار دختر عمه دست می‌زنم و واقعاً آرزو می‌کنم مغز او را داشتم که می‌توانستم اینقدر خوب درس بخوانم. وقتی این متن را بگویید خیال خود و دیگران را راحت می‌کنید.
در واقع شما با زبان آن‌ها از کم هوشی و کم استعدادی صحبت می‌کنید و لازم نیست دایما برای نقش بازی کردن یا حس برتری جویی رقابت کنید. مادر عزیزم پدر گرامی ببخشید که بنده باعث سرافکندگی شما هستم ولی نتوانستم استعداد لازم را داشته باشم. من باید خیلی بخوانم تا قبول شوم. بالاخره خنگ بودنم را باید با زمان گذاشتن جبران کنم. شاید دختر عمه قبول شود و مبارکش باشد ولی من نمی‌توانم باعث سربلندی شما باشم.
تلاش من این است که برای آنچه می دانم درست است تلاش کنم و برای رفع نیازهایم مجبورم بارها و بارها بخوانم. امیدوارم منظورم را متوجه شده باشید. ما فرزندان ایران زمین بیخود و بی جهت برای خودمان فشار خانوادگی و فامیلی درست کرده‌ایم. ما مجبور نیستم نمایش بازی کنیم، شما فرصت این را ندارید که همیشه مراقب این باشید که پدر و مادرتان سربلند باشند. شکست خوردن حق شماست. هر کسی به خودش ظلم کند، بازنده است و ظلم کردن به خود یعنی حق زندگی کردن را بخاطر راضی نگه داشتن بقیه یا برتری جویی در یک رقابت از خود بگیریم.
شما اعلام کنید که بازنده این رقابت هستید و همه حرف‌هایی که دیگران می‌خواهند به شما بزنند را خودتان اعتراف کنید و این فشارها را از روی دوشتان بردارید. ما باید خودمان را راحت کنیم. همین جا من هم برای شما یک متن می‌نویسم: اینجانب رضا جدیدی، خنگ‌ترین، بی سوادترین، نادان‌ترین و کم استعداد و کم هوش‌ترین مشاور دنیا هستم. من هیچ چیزی بلد نیستم. بایستی ساعت‌ها کتاب بخوانم تا یک خط مطلب بفهمم. من هیچ هنری ندارم. من فقط یک چیز بلد هستم و آن هم اینکه مغزم را بشناسم و بسیار عملگرایی کنم. من نمی‌دانم چه موقع به هدفم می‌رسم ولی این را می دانم باید زیاد عملگرایی کنم. هر بار مغزم با صدها روش به من فشار می‌آورد ولی مجبورم برای داروی تلخ موفقیت این فشارها را حل و فصل کرده و عملگرایی کنم.
مخاطبان گرامی کلبه مشاوره، من اگر باهوش بودم، اگر استعداد داشتم هرگز نیاز نبود عملگرایی کنم ولی ببخشید من این توانایی‌ها را ندارم. من یک موجود خنگ هستم که مجبور است با شناخت مغزش، تا می‌تواند فشار بیاورد و عملگرایی کند. من نمی‌توانم مثل بقیه مردم همه چیز را روی هوا یاد بگیرم، من باید کلی وقت بگذارم تا یاد بگیرم. بنابراین اینجا کلبه مشاوره، سایت مربوط به خنگ‌ترین، بی سوادترین و بی استعدادترین مشاور دنیاست. شاید بگویید که وای این همه به خودم حرف‌های بد می‌زنم پس قدرت کلمات چه می‌شود؟ کسی که اینطور خودش را قضاوت کند که زندگی‌اش تباه می‌شود. کلی افکار منفی به سراغش می‌آید و بالاخره او را از پا در می‌آورند.
بایستی بگویم که هیچ کلمه‌ای قدرت ندارد تا وقتی شما عملگرایانه زندگی می‌کنید هیچ واژه‌ای روی شما مؤثر نیست. اگر کلمات قدرت داشت که الان همه موفق بودیم چون همه ما بلدیم جملات مثبت بگوییم. من این‌ها را نوشتم تا بگویم از نمایش انسان قدرتمند با استعداد باهوش که باید زودی به هدف برسد و همه چیز را روی هوا یاد بگیرد دست برداریم. نمایش کافی است. خنگ باشیم و عملگرایی کنیم روزی به هدفمان می‌رسیم ولی نمایش باهوش را بازی کنیم هرگز به هیچی نمی‌رسیم. انتخاب با شماست. من خیلی سال است که انتخابم را کرده ام. من موجود خنگ عملگرا هستم و هرگز به نمایش و نقشی که فرهنگ مرسوم در بین مردم کشورم مجبورم می کند بازی کنم، تن نخواهم داد. موفق‌ترین باشید.

سلام اول از همه باید بگم هیچ وقت فکر نمی کردم مشکلی که من دارم میتونه مشکل خیلی از افراد دیگه باشه و وقتی نظرات این جا رو می خونم بعضی هاشون خیلی با من و مشکل من شباهت دارند و وقتی جواب شما رو می خونم میتونم جواب سوالم رو پیدا کنم و یه قدم دیگه شخصیتم رو بهتر کنم. الان من تموم مشکلاتی که اون کاربری که به اسم خود درگیری نوشته رو دارم حاضرم قسم بخورم انگار که خود من این متن رو نوشتم.
دقیقا تا همین جایی از پیام اون کاربر که نمایش دادید دو ساله زندگی منو نابود کرده، خصوصا اون قسمتی که گفتن تموم شغل ها رو بررسی میکنن و بعدش به این نتیجه میرسن که فقط پزشکی هست که میتونه نیارزهاش رو جواب بده منم دقیقا این طوریم تموم شغل های دنیا رو بررسی میکنم بعدش به این نتیجه میرسم که فقط پزشکی هست که میتونه نیاز های من که مستقل شدن از خانواده و یه موقعیت اجتماعی بالا هست رو بهم بده.
به علاوه این بخش من یه مشکل دیگه هم دارم که میترسم از کتاب های تستم، من انواع و اقسام کتاب های تست و فیلم های آموزشی که بخوام دارم اما میترسم بخونمشون چون میترسم هیچی متوجه نشم و یاد نگیرم و روز کنکور نتونم جواب سوال ها رو بدم من واقعا به خاطر این ترس خیلی عذاب میکشم تا میام شروع کنم به خوندن به خودم میگم اگه یاد نگیری چی؟
من همون طوری که بهتون گفتم بارها به این فکر کردم که چه شغلی میتونه برای من نیازهام رو برطرف کنه و هر بار به یه نتیجه میرسم فقط یک کلمه و اون پزشکی هست اما من میترسم من واقعا میترسم نتونم بهش برسم آقای جدیدی من باید چی کار کنم؟ چرا هر وقت میخوام شروع کنم دو تا ترس داریم یکی اینکه هر چه قدر هم بخونی متن کتاب رو نمی فهمی اونایی تو کنکور موفق میشن که حرفه ای هستن اما تو یه دانش آموز با سطح متوسط هستی به نظرت لیاقت قبولی توی این رشته رو داری؟
و دومین ترسم اینه که همش مغزم میگه اگه بهش نرسی چی اگه موفق نشی چی؟ از خواهر بزرگترم که دبیر زیست هستن مشکلم رو پرسیدم اون بهم گفت تو به خاطر اینکه درس نمیخونی و وقتت رو تلف میکنی این شکلی شدی اگه کم کم شروع کنی به درس خوندن و ساعت مطالعه ات رو بالا ببری و کم کم تست ها رو بخونی و درس هاتو درست مرور کنی این ترست هم میره و میتونی موفق بشی اون بهم میگه این همه آدم تو سال پزشکی قبول میشن تو هم اگه از زمانی که در اختیار داری درست استفاده کنی و اصولی پیش بری موفق میشی.
اما بازم وقتی خواهرم این حرفا رو بهم میگه تا دو سه روز حالم خیلی خوبه اما بعدش دوباره یه ندایی درونم بهم میگه تو این رشته رو قبول نمی شی حالا هر چه قدر می خوای درس بخون و تست بزن تو لیاقت این رشته رو نداری تو بهش نمیرسی و من واقعا نمیدونم این جنگ درونیم رو چه طور حل کنم واقعا دیگه زورم به جنگی که مغزم و ندای درونم باهام شروع کرده نمیرسه. اقای جدیدی خواهش میکنم من رو هم راهنمایی کنید ازتون متشکرم.

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. از آنجایی که موفقیت یک فرایند فردی و شخصی نیست و عوامل فرهنگی، خانوادگی و زمینه‌های تربیتی روی این موفقیت به مراتب از خود شخص اثر گذاری بیشتری دارند بنابراین بسیار طبیعی است که در لا به لای پرسش و پاسخ‌ها، بارها و بارها با پیام‌هایی رو به رو شوید که دقیقاً مشابه مشکلات شماست. اتفاقاً وقتی می‌فهمیم که مشکل ما در بقیه هم هست متوجه این موضوع می‌شویم که تمام کتاب‌هایی که صحبت از اراده و استعداد می‌کردند به بیراهه رفته بودند و ما را هم گمراه کرده بودند.
این مشکلات مشابه به خوبی مشخص می‌کنند که اساس و پایه عملکردی مغز ما کاملاً یکسان است و وقتی یک فرد موفق می‌شود همان فشارهایی را از جانب مغزش تحمل کرده که بقیه انسان‌ها هم این فشارها را لمس کرده‌اند. با این مقدمه به سراغ بررسی و تحلیل شرایط شما برویم. بیایید خودمان را جای مغز بگذاریم و از زوایه دید مغزمان به مسئله نگاه کنیم.
ما اگر جای مغزمان باشیم آنگاه یک قانون مهم داریم و آن هم اینکه جلوی مصرف انرژی را بگیرم چون بقا بسیار اهمیت دارد و هر طور شده بایستی انرژی ذخیره شود و هر عاملی که باعث هدر رفت انرژی یا مانع ورود آن شود لازم است که از بین برود. پس الان من و شما در نقش مغز حیوانی فردی هستیم که قرار است درس بخواند. او قرار است با درس خواندن کلی انرژی مصرف کند و برای ما یک سؤال پیش می‌آید: این همه مصرف انرژی در قبال بدست آوردن چه چیزی است؟ پاسخ در یک کلمه است: «موفقیت».
مغز حیوانی که الان من و شما نقشش را بازی می‌کنیم در جواب می‌گوید: موفقیت چه ارتباطی با غذا، آب، اکسیژن، دمای مناسب و سایر عوامل مؤثر بر بقا دارد؟ مگر الان ما شرایط لازم برای بقا را نداریم؟ پاسخ روشن است. بله بقا کاملاً تضمین شده است. همین جاست که من و شما به عنوان مغز حیوانی می گوییم: پس موفقیت یک فرایند بی فایده است و هر طور شده باید جلوی آن را بگیریم.
حالا سه زمان حمله مناسب برای جلوگیری از این فرایند داریم:1- قبل از شروع هرکار، 2- وسط انجام هر کار، 3- پایان آن کار. برای همین من و شما که الان در نقش مغز حیوانی هستیم، بیشترین فشارهای روانی که شامل استرس، ترس، دلهره، بیقراری، خودکم بینی، نگرانی، حس دیر شدن، حس عقب افتادن، حس ناتوانی در یادگیری، حس قوی بودن بقیه، حس کم هوشی، وحشت، غم، بی حالی، بی حوصلگی، مناسب نبودن امروز برای مطالعه و… را سعی می‌کنیم در زمان (1) وارد کنیم.
چون وقتی قبل از شروع یک کار هستیم، هنوز انرژی مصرف نشده و اگر بتوانیم این حرکت را از همین اول خنثی کنیم برنده هستیم. بنابراین هر طور شده بیشترین فشارها را در ابتدای هر کار می‌آوریم. برای همین است که دانش آموزان و کنکوری‌ها در ابتدای بیداری، ابتدای برگشت به میز مطالعه، ابتدای هر پارت مطالعاتی، ابتدای هر فرایند مرور، ابتدای هر فصل، ابتدای هر هفته، ابتدای هر فصل و ابتدای هر چیزی که اسمش را بیاورید بیشترین فشار را تحمل می‌کنند.
اگر بتوانیم جلوی او را بگیریم که برنده‌ایم و فرایند تمام شده ولی اگر او این فشارها را رد کند آنگاه بایستی در زمان (2) بازهم فشارهای منفی و تخریب روحی را با هر نوع از جمله بندی که شده به آن شخص بیاوریم برای همین است که کنکوری‌ها و دانش آموزان در وسط روز، وسط مطالعه، وسط تست زنی، وسط مرور و هر وسط دیگری که نامش را ببرید، احساس ناتوانی در یادگیری، خستگی، ترس و… را لمس می‌کنند. اگر به هر دلیلی این شخص موفق شود این فشارهای وسط را رد کند آنگاه بایستی به سراغ زمان (3) برویم.
آنجایی که از حجم کتاب‌ها شخص را می‌ترسانیم، از حس نشدن، نرسیدن، خسته بودن، احساس کُند پیش رفتن، حس عقب بودن از دیگران و سایر احساساتی که به سمتش روانه می‌کنیم برای اینکه حس بدی برایش خاطره کنیم که در شروع بعدی از همین خاطرات منفی استفاده کنیم. حالا از نقش مغز حیوانی خارج شویم. امیدوارم متوجه شده باشید که هر احساسی چرا برای شما ایجاد شده و هدف چه بوده است. شما اگر بُت شکنی را آغاز کنید قطعاً پس از مدتی با ساختن خاطرات مثبت از مخالفت با احساسات درونی می‌توانید خیلی زود خود را بازیابی کنید.
بنابراین توصیه می‌کنم با تک درس شروع کنید و چند روزی را به بُت شکنی‌ها اختصاص دهید و کم کم با ایجاد خاطرات مثبت زمینه را برای ایجاد نظم بهتر و به اجرا در آوردن برنامه کامل کنکوری آماده کنید. موفق‌ترین باشید.

سلام برای ترک یک رفتار غلط ما حتما باید دوره نهفتگی طی کنیم؟ یعنی حتما ممکنه که افت کنیم ؟ من به خواهرم که ۸ سالشه و میخواست عادت پرخوری و وسواسش رو ترک کنه راه حل دادم و بهش گفتم دوره نهفتگی هم در نظر باید بگیری یعنی ممکنه که افت کنی ولی دوباره باید به تمرینت ادامه بدی آیا درست گفتم بهش؟

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. نه تنها دوره نهفتگی را بایستی طی کنیم بلکه بایستی این موضوع را هم در نظر بگیریم که ممکن است تغییرات دوباره برگردند چون مغزمان می‌خواهد شوک بدهد و تصور کنیم که بی لیاقت هستیم و توان تغییر دادن شرایط را نداریم. بنابراین در تغییر کردن چون قرار است از انسان فعلی به انسان سطح بالاتری تبدیل شویم پس قرار است بیشتر فعالیت کنیم و این موضوع خوشایند مغز حیوانی نیست در نتیجه قطعاً برگشت رفتار را هم مشاهده می‌کنیم که نباید شوکه شده، جا بخوریم و وارد ترور شخصیت شویم بلکه با این آگاهی که دادم بایستی شرایط را برای ادامه روند تغییراتی خودمان فراهم کنیم. موفق‌ترین باشید.

سلام امسال پنجمین ساله ک قراره برم کنکور بدم هر چه به کنکور نزدیک میشم خودخوری هام زیاد میشه و همش حرص روزای ازدست رفته رو میخورم از اینک هیچ کاری نکردم همش مشستم فکرای بیخودی کردمو وقت خودمو کشتم فکرامم یا رویا پردازی آینده بود یا غصه اتفاقات گذشته یا ترس از مواجه شدن با اطرافیان ک نکنه بفهمن کنکوریم یا غصه خوردن یا راه حل دادن ب مشکلاتی که خانواده دچارش میشن.
من تمام این پنج سالو نشستم خونه و فقط همین کارو کردم ک هیچکدوم برام سودی نداشتن و مابینش گاهی اینستا هم میرفتم و تلویزیونم تماشا میکردم به لحاظ رفاهی همه چیزم فراهمه هر کتابو فیلم اموزشی ای باشه برام میخرن درکسری از ثانیه فقط تفریح یا لباسی دکتری چیزی لازم داشتم میگن بزار کنکور بدی بعدش خودت.
درسامم اول و اخر هر ماه قشنگ میخونم ولی این وسطارو ول میکنم و درگیر همین فکرای بیخودی میشم ولی تازگیا موقع بیدار شدن خیلی اذیت میشم شبا خوابم نمیبره چون همش برنامه میچینم تو ذهنم که از فردا میخوام برنامه مو اجرا کنم و اگر این کاراو انجام بدم موفق میشم میتونم کنکورو بترکونم.
انقد ک همون لحظه دوس دارم همه کتابارو بخونم و این باعث میشه ک درگیر این بشم که الان بخونم یا بزارم صبح بشه چون میترسم صبح بخاطر خستگی نتونم عملکرد حوبی داشته باشم یا تایم کنکور 8_12 از دست بدم چون میشنوم میگن برای اینک عملکرد خوبی داشته باشیم باید اون ساعت مطالعه داشته باشیم و…
انقد سر اینک الان ک شبه و من خوابم نمیاد و کل روز هیچی درس نخوندم الان پاشم بخونم یا نخونم و بخوابم تا فردا شار باشم فکر میکنم که با سر درد شدیییید و حس بد نتوانستن و بی عرضگی میخوابم چون خاطراتی هم دارم از دبیرستان یاازمونای سنجشم ک وقتی وقت نمیکردم بخونم یا مشکل برام پیش میومد شبا با تمام خستگیم بیدار میموندمو درس میخوندم و سخت ترین امتحانارو کامل میگرفتم و نخوندن شبو پای بی عرضگی و فرارم میزارم.
صبحا روی ساعت حوالی 7صبح انتایم شدم شبا حتی ساعت هم بخوابم باز بدون ساعت تو این تایم بیدار میشم ولی نمی تونم از جام بلند شم همش باز درگیر فکر کردنم اینک دیشب دیر وقت خوابیدمو هنوز خوابم کامل نشده ،الان سردرد دارم ،چرا دیشب درس نخوندم،امروز کلی کار دارم،چرا این همه روزو ازدست دارمو.
باز همه چی از اول شرو میشه همه فکرا انقد که تا ساعت 10من دراین حالتم اول از شکستام شرو میکنم بعدش اینک چیشد من مون موندم پشت کنکور بعدش میام هدفمو بررسی میکنم هممممه راه های رسیدن ب نیازمو از بیکاری شرو میکنم نیاز منن: استقلال، موقعیت اجتماعی، مقبولیت و پوله، هممممه شغلارو بررسی میکنم از ارایشگری و خیاطی تا پزشکی ولی اخرش ب این نتیجه می رسم ک فقط پزشکی میتونه اونطور ک من میخوام این نیازامو ارضا کنه، به این نتیجه ک رسیدم سختیای کنکورو راه های خوب درس خوندنو مرور میکنم ک چ طوری عملکرد خوبی داشته باشم.
بعدش رویا پردازی میکنم مثلا رتبه برتر شدم،میرم بیمارستانو انقد غرق میشم ک متوجه میشم کلی وقت کشی کردم حالا میام حرص وقت کشیا مو میخورم انقد از مواجه بدم میاد ک دوس دارم بمیرم و با کوله باری از حس بد و خشم و از طرفی فشار ک من دیگ باید بلند شم بسه هر چی فکر کردم ………………………………………………………….

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. معذرت می خواهم که پیام شما را به طور کامل نمایش ندادم چون بخش هایی از این پیام شما شرایط این را ندارد که به صورت عمومی پخش شود چون می دانید که کلبه مشاوره از هر سن و سالی مخاطب دارد و ما بایستی به حقوق کم سن تر ها احترام بگذاریم و آن ها حق دارند با آرامش در صفحات مختلف کلبه مشاوره بچرخند. بنابراین خواهش می کنم پیام خود را در ایمیل شخصی بنده به صورت خصوصی بپرسید تا پاسخ دهم. بازهم از شما معذرت می خواهم و امیداوارم با بنده موافق باشید که برخی پیام ها بایستی به صورت خصوصی بررسی شوند. موفق ترین باشید.

سلام تیر ماه امسال اولین سالی هست که قراره کنکور بدم اما ترس زیادی دارم و دلم میخواد که امسال کنکور ندم و در عوض برای سال آینده آمادگی بگیرم. علت ترس من این هست که حجم زیادی از درس ها رو نخوندم کلی تست هست که کارشون نکردم. البته به خودم چنین اجازه ای رو نمیدم که بذارم اول کنکور تموم شه بعد شروع کنم به درس خوندن و تست زدن من از الانم دارم درس میخونم سعی می‌کنم که نقاط ضعف خودم رو پیدا کنم به قوت تبدیل کنم، اما وقتی به کنکور امسال فکر میکنم که قراره با اطلاعات نصف و نیمه ام پاسخش بدم و به قول دیگران یک سال دیگه بشینم و برای کنکور بعدی بخونم حس بدی دارم از اینکه یه سال از عمرمم رو به خاطر دقیقه نودی بودنم تباه کردم شاید اگه بهتر درسامو جمع میکردم و بهتر میخوندم میتونستم همین امسال قبول شم اما الان درمورد نتیجه امسال هیچ نظری ندارم. من همیشه جز دانش اموزهای ممتاز بودم پایه درسی ام ضعیف نبود اما نمیدونم که چی شد که تا الان فرایند درس خوندن رو رها کرده بودم و انقدر خودمو گول میزدم! لطفا منو راهنمایی کنید.

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. من زندگی شما را با روایتی نشان می‌دهم تا از نگاه بیرون به زندگی خویش بنگرید و متوجه نوع عملکرد مغزتان شوید و بدانید که چطور مدیریت و کنترل شده‌اید. برای اینکه بتوانید خود را بیرون از زندگی‌تان قرار دهید، بنده این برداشت از زندگی‌تان را به صورت سوم شخص بیان می‌کنم:
دانش آموزی وارد مدرسه می‌شود. او به مرور زمان جزء برترین های مدرسه می‌شود و به موازات اینکه شاگرد ممتاز است، رفتارهای نادرست در او رشد می‌کنند. او کم کم دقیقه نودی و پشت گوش انداز می‌شود و هرگز در مدرسه متوجه بدی‌های این رفتارش نمی‌شود. چون با وجود دقیقه نودی بودن، باز هم خیلی راحت نمرات بالا را با همان خوانش دقیقه نودی، کسب می‌کرده و زمینه برای ایجاد یک طرز تفکر خاص ولی اشتباه برایش فراهم می‌شود. او به اشتباه یاد می‌گیرد که باهوش است، قدرت تمام کنندگی درس‌ها را دارد و در یک زمان کم می‌تواند کارهای بزرگ را انجام دهد.
او آموخته اول لذت ببرد و بعداً سختی بکشد. او برای تمام حرف‌های خودش که گمان می‌برد درست هستند، دلیل و مدرک دارد و چه سندی بالاتر از اینکه با وجود همه این شرایط، همیشه شاگرد برتر بوده است؟ این دانش آموز به کنکور می‌رسد اما درس‌های کنکور به گونه‌ای نیست که به سبک و سیاق مدرسه بشود نتیجه گرفت. اگر در مدرسه می‌شد هر روز کمی درس خواند و فردا در امتحان بهترین نتیجه را گرفت و فقط چند صفحه یا یک فصل را از ما می‌پرسیدند حالا در کنکور این شرایط حاکم نیست. او با اعتماد به نفسی که از قدرت تمام کنندگی دارد خیلی خوب می‌تواند استرس را کنترل کرده و روزهای زیادی را از دست بدهد. ذهن او پر از خاطراتی است که حکم به موفقیت در زمان کم می‌دهد.
همچنان که زمان می‌گذرد، او مقدار بیشتری از فعالیت‌های برنامه خود را اجرا نمی‌کند و مغزش دقیقاً از این شرایط راضی است. چون دقیقه نودی بودن به معنای درس نخواندن و مصرف نشدن انرژی است. زمان می‌گذرد و به کنکور نزدیک می‌شویم. حالا بهترین فرصت برای مغز است که تغییر قیافه داده و ضربه نهایی را وارد کند. ضربه نهایی چیست؟ تلقین خودکم بینی، حس ناتوانی و در یک کلام از عرش به فرش رسیدن است. برای همین در این روزهای نزدیک به کنکور، این دانش آموز در درونش احساس پشیمانی، سرزنش، کمبود اعتماد به نفس، جا ماندن، عقب افتادن، هدر دادن عمر، کم هوشی، بی استعدادی، ناتوانی، بی تفاوتی و حتی سرخوردگی را لمس می‌کند. او کم کم متوجه می‌شود که روش درس خواندن برای مدرسه با کنکور متفاوت است و می‌خواهد که شرایط را تغییر دهد ولی مغزش به او یادآور می‌شود که توان انجام این کار را نداری.
این دانش آموز یک عمر به دلیل برداشت اشتباه، دقیقه نودی شده بود و تازه در کنکور آموخت که این رفتار غلط است اما مغزش می‌خواهد از همین فرصت برای خود کم بین کردن او بهره ببرد. مغز می‌داند که اگر این شخص را خودکم بین کند، دیگر انرژی مصرف نمی‌کند و یخ می زند و از درس خواندن فاصله می‌گیرد. اما وقتی این دانش آموز، خط به خط این پیام را بخواند متوجه سه برداشت مختلف از زندگی‌اش می‌شود: 1- بوجود آمدن رفتارهای نادرست در مدرسه و تأیید شدن این رفتارها با کسب نمرات بالا، 2- نتیجه نگرفتن در سال کنکور با آن رفتارهای نادرستی که در مدرسه جواب می‌داد، 3- شروع ترور شخصیتی و ایجاد حس خودکم بینی.
اما سؤال اصلی این است: ما انسان‌ها چه موقع و کجا باید متوجه رفتارهای نادرست شویم و آن‌ها را اصلاح کنیم؟ سه حالت دارد: الف) از قبل مطالعه کرده باشیم و با زمینه‌های رفتاری آشنایی داشته باشیم که چنین فرصتی برای هر کسی فراهم نیست و اصلاً از نظر سنی در دوره ابتدایی در شرایطی نیست که بخواهد مطالعه سنگین را داشته باشد و رفتار شناسی بلد شود، ب) یک فرد آگاه در زندگی ما وجود داشته باشد که راه درست و رفتارهای صحیح را آموزش دهد که چنین فرصتی نیز برای هر کسی فراهم نیست، پ) در مسیر زندگی‌مان، بزنگاه‌هایی باشد که متوجه رفتار نادرست خود شویم که این مورد برای اکثر ما فراهم است. شما الان متوجه برخی از اشتباهات رفتاری خودتان شده‌اید و دقیقاً از مسیر (پ) هم به این آگاهی رسیده‌اید.
حالا دو رویکرد دارید: 1- این رفتارها را برای کنکورتان اصلاح کنید و برای هدفتان از نو تلاش کنید، 2- این رفتارها را برای ادامه زندگی‌تان اصلاح کنید. این که کدام راه را می‌روید، کاملاً به خودتان بستگی دارد و هیچ کسی نمی‌تواند شما را مجبور به انتخاب مسیری کند چون باید خودتان انتخاب کنید و مسئولیتش را بپذیرید. فقط اگر انتخاب کردید پشت کنکور بمانید این جمله را بایستی درکش کنید: «علم هیچ فرمولی ندارد که به ما بگوید چه زمانی به هدفمان می‌رسیم پس باید تلاش کنیم و ذره ذره سوادمان را به سطح رشته مورد نظر بالا بیاوریم تا قبول شویم و این بالا کشیدن چقدر طول می‌کشد؟ هیچ فرمولی برایش نیست. پس اگر می‌توانید این طرز تفکر را داشته باشید و برای بالا بردن سوادتان زمان بگذارید آنگاه شایسته است که هدفمندی در کنکور را پیگیری کنید».
یک نکته مهم دیگر هم می‌خواهم به صورت کلی بیان کنم، خیلی از ما انسان‌ها دچار یک خطای اشتباه ذهنی می‌شویم و تا یک فردی را می‌بینیم که به اصطلاح موفق شده است، زودی فکر می‌کنیم که همه رفتارهای او درست و همه نظراتش علمی و اصولی هستند در حالی که واقعیت‌های اجتماعی، خلاف این موضوع را بارها اثبات کرده است. من فردی را می‌شناسم که الان پزشک است ولی دلیل پزشک شدنش فقط لج بازی با خانواده بوده است و الان بسیار سرخورده است و تحت مشاوره هستند تا به شرایط عادی زندگی برگردند. در حالی که شاید بسیاری از ما با دیدن اینکه ایشان پزشک هستند، وی را فرد موفقی بدانیم که حاضر باشیم با جان و دل هر حرفی را که بزند، قبول کنیم در حالی که این شخص به اشتباه هدف گذاری کرده و سال‌ها در مسیری بوده که فقط پایه انتقامی داشته است.
بنابراین وقتی در مدرسه، شخصی شاگرد اول است، نباید فکر کند که رفتارهایش درست هستند که شاگرد اول است و دیگران هم نباید گمان کنند که حتماً ایشان درست زندگی می‌کند که ممتاز شده است. شرایط مدرسه آن فشار را ندارد که اشتباهات رفتاری ما را مشخص کند. پس از روی موفقیت، هیچ فردی را نباید قضاوت کرده و نظراتش را علمی و درست بدانیم. خواهش می‌کنم مراقب این خطای شناختی مغزتان باشید وگرنه در مشورت کردن‌ها بارها اشتباه خواهید کرد زیرا اگر یک پزشک به شما بگوید که پزشک نشو، آنگاه گمان می‌کنید که چون یک پزشک است پس موفق می‌باشد و حرفش را باید گوش کرد ولی شاید او در رفتارهای نادرست به سر ببرد. موفق‌ترین باشید.