پرسش و پاسخ روحیه برای کنکور

سلام من بررسی کردم و افکارمو نوشتم دقیقا تو پنج حالت از پشت میز بلند میشم:
1- وقتی با مسله های سخت مواجه میشم ترس برم میداره و مغزم قفل میکنه میرم بیرون و سعی میکنم هوام عوض شه اما دیگه نمیتونم برگردم چون توانایی روبه رویی با مسله های سخت رو پیدا نمیکنم.
2- وقتی هست که چند تا تست درست میزنم اونموقع انگار خیلی شاد میشم و میگم پاشم یه چایی بخورم قدم بزنم برگردم که نمیشه و برنمیگردم انگار یادم میره و غرق خوشی اون چند تا تست درست میشم ب نوعی توهم در یادگیری به سراغم میاد کنترل کردن خودم تو مواقع هیجان بخصوص در درس واقعا کار سختیه و تبدیل ب آرزو شده ک از پسش بربیام.
3- وقتی هست که به شدت ناراحت و عصبانیم تو این موارد با خودم لج میکنم و ساعتا یا میشینم جلوی تلوزیون یا آهنگ گوش میدم.
4- زمان هایی هست که حس کمبود اعتماد بنفس دارم این عملکردش خیلی سریع هست و کافیه کمی فقط کمی بگم من نمیتونم کاری کنم یا من ضعیف و ترسو هستم یا یک احمق.
5- زمانی ک چشام خسته میشه چون عینک میزنم میگم وای ممکنه کور بشم ازبس زل بزنم ب کتاب خب الان چشات خستست برو کمی بخواب برگرد و تو این موردم برنمیگردم انگار یه جورایی ترس جسمانی پیدا کردم که مبادا من اونقد درس بخونم کور بشم یا گردنم از کار بیفته تو این جور موقع ها بیشتر تسلیم خوابیدن میشم ممنون میشم راهنماییم کنید.

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. حالا خیلی حرفه ای و دقیق متوجه شدیم که علت بلند شدن های شما از پشت میز چه عواملی هستند و خیلی اصولی می توانیم آن را تحلیل و راه حل ارایه دهیم. امیدوارم این روشمندی را هر کنکوری که مشکل دارد به کار بگیرد و خودش را آنالیز فکری کرده و در سطح بالاتری قرار بگیرد. با بررسی 5 ترسی که برایم نوشته اید متوجه چند نکته می شویم:
ترس های شماره یک، دو و چهارم با وجود ظاهر متفاوتی که دارند اما صاحب ریشه مشترک هستند و در واقع هر دو از یک طرز تفکر اشتباه آب می خورند. ما برای چه تست می زنیم؟ این یکی از سوالات مقدماتی است که در ذهن اکثر کنکوری ها و دانش آموزان به اشتباه پاسخ داده شده است. اکثریت افراد طرز تفکرشان بر این است که تست زدن برای درصد حساب کردن و فهمیدن این است که چقدر بلد هستیم و چقدر نه؟
برای همین جدول های رنگارنگی می کشند و زمان زیادی را صرف نوشتن درصدها می کنند. البته جو کنکور هم دقیقا باعث تشدید این طرز فکر اشتباه می شود و اکثریت کادر آموزشی نیز تصور نادرستی دارند و تست ها را وسیله ای برای آزمون گرفتن و تعیین وضعیت تحصیلی یک دانش آموز یا کنکوری می دانند در حالی که طرز تفکر صحیح این است: «تست زدن برای تکمیل و تثبیت فرایند یادگیری است».
در واقع وقتی درسنامه ای می خوانید یا یک فیلم آموزشی را نگاه می کنید فقط بخش اولیه آموزش را طی کرده اید که اتفاقا سهم کوچک یادگیری شما را در بر می گیرد و بخش اساسی تر این است که آن آموزش مقدماتی باید در قالب و فرم تست ها قرار بگیرد تا به مهارت تبدیل شود. بیایید این صحبت ها را با ذکر یک مثال بررسی کنیم. فرض کنید در کتاب تست یا فیلم آموزشی با این نکته رو به رو می شوید: «در جامدات، تندی امواج طولی بزرگتر از تندی امواج عرضی است».
این نکته را الان از رویش خواندید و حتی خیلی از شما تلاش می کند تا آن را حفظ کند ولی نکته این جاست که ما برای یادگیری فقط یک بخش کوچک را به پایان رساندیم و فقط یاد گرفتیم که «تندی امواج طولی در جامدات بزرگتر از امواج عرضی است» اما چه کسی تضمین داده شما مهارت و توانایی بهره گیری از این نکته را در تست های تان دارید؟ بگذارید بررسی کنیم.
من یک تست می سازم که دقیقا روی همین نکته سواد شده است، ببینیم وضعیت چطور پیش می رود: صورت تست تالیفی توسط بنده برای نکته «در جامدات تندی امواج طولی از امواج عرضی بزرگتر است»: در فنری به طول 100 سانتی متر، یک بار موج طولی با سرعت 1 متر بر ثانیه و بار دیگر موج عرضی با سرعت v منتشر می کنیم. اگر موج طولی یک ثانیه زودتر از موج عرضی، طول فنر را بپیماید، v کدام است؟
1) 2
2) 1/5
3) 0/5
4) 0/8
حالا وقتی با این تست رو به رو می شوید تازه به مرحله ای می رسید که یک نکته آموزش دیده شده را در قالب یک پرسش می بینید و در واقع بین مرحله آگاهی از یک نکته تا به کار بستن آن نکته، یک فاصله (گَپ) وجود دارد که شما فقط با حل تست های متنوع می توانید این فاصله را کم کنید. من که زیاد تست حل کرده ام با نگاه بر روی گزینه ها و بدون حل متوجه می شوم که باید گزینه 3 یا 4 جواب باشد، چرا؟
چون در جامدات سرعت انتشار موج طولی بزرگتر از موج عرضی است و چون سرعت موج طولی در صورت سوال 1 متر بر ثانیه است پس برای موج عرضی باید عدد کوچکتر از یک را انتخاب کرد. در واقع گزینه های 1 و 2 حتما غلط هستند. حالا کافی است از فرمول مربوطه برای حل دقیق استفاده کنم و به جواب مورد نظر که گزینه 3 است برسیم. ولی شما اگر تست نزنید چطور می خواهید این فاصله از آگاهی تا به کار بستن نکات را طی کنید؟
در واقع ما تست نمی زنیم که ببینیم چقدر بلد هستیم بلکه تست می زنیم تا این فاصله بین آگاهی تا به کار بستن را کم کنیم و مهارت های تبدیل سواد به تست درست را می آموزیم. در واقع هر تست به ما پروتکلی از وصل و پینه کردن اطلاعات می دهد و به هیچ وجه با سخت شدن تست، از فهمیدن فرار نمی کنیم یا وقتی چند تست را درست حل می کنیم، خوشحال نمی شویم. بلکه موظف هستیم فرایند تست زنی را برای تکمیل آموزش خود ادامه دهیم.
من معتقدم حتی تستی که یک روز قبل از کنکور هم می زنید یک تست آموزشی است که قرار است به شما یاد بدهد که چطور با مسئله ها رو به رو شوید. بنابراین خواهش می کنم ذهنیت نمره، درصد و تراز را کنار بگذارید و اجازه دهید فرایند یادگیری کامل شود و شما از تست ها برای افزایش مهارت استفاده کنید. مشکل شماره 3 و 5 نشان می دهد که کلک مغز را می خورید و تنها راه نجات از این شرایط به این صورت است که بازی 100 را اجرا کنید که در دوره «کلک های مشترک مغز» به توضیح آن پرداخته ام. موفق ترین باشید.

سلام من ۲۴ ساله هستم و سالهای زیادی هست که از درس دور بودم در اصل از همون ۱۸ سالگی هیچ وقت برای کنکور نخوندم و تسلیم شدم. من به خاطر یه شکست کلا همه چی رو گذاشتم کنار. من تا سال دوم دبیرستان معدلم ۲۰ بود اما سال سوم به خاطر کنکور از دبیرستان خودم به یه دبیرستان شاهد شهرمون رفتم. اون جا همه تستی کار میکردن در صورتی که من اصلا قبل از اون این طوری درس نخونده بودم.
منظورم اینه که معلم ریاضی و فیزیکمون و ژست و شیمی مون وقتی میومد سر کلاس به جای اینکه اول یه خورده درس رو توضیح بده بعد بره سراغ چند تا مثال و تست ساده و بعد تست های مشکل تر بلافاصله سخت ترین تست ها رو روی تخته مینوشتن و اون تست رو که واقعا مفهومی بود رو حل میکردن و دیگه هیچ درسی هم نمیداند و بعد از اون تست های سخت تر.
حتی معلم ها به زور یه سری کتاب کمک درسی گفتن تهیه کردیم من به جرات میگم حتی یه برگ هم از هیچ کدوم از ۹ کتاب های درسی سال سوم دبیرستان و چهارم رو ندیدم و کاملا نو نو بودن وقتی انداختمشون دور. من واقعا سر کلاس ها هیچی هیچی نمی فهمیدم چون معلم های ۴ درس اختصاصیمون هیچ توضیحی نمیداند در مورد اون درس در عوض بلافاصله تست حل میکردن فقط من هم نبودم که این مشکل رو داشتم، به جز چند نفر که تابستونا پیش خوانی کرده بودن و درس رو میدونستن و توضیح دادن یا ندادن معلم براشون مهم نبود، بقیه دانش آموزان هم این روش تدریس رو درست نمیدونستن.
وقتی هم که از معلم هامون ایراد می گرفتیم اونا به ما می گفتن ما کنکوری کار میکنیم و شما باید خودتون درس رو بخونید و ما فقط تست کار میکنیم شما کنکور دارید و نباید وقتتون رو بزارید روی خوندن فقط باید تست بزنید اینا رو براتون تعریف کردم که بگم من به شدت از این نحوه تدریس ضربه خوردم و کلا از درس و همه چی زده شدم تمام درس هایی که تا سال دوم دبیرستان ۲۰ میگرفتم این بار به زور تا ۱۴ میرسوندم یه اشتباه دیگه ای هم که کردم برنگشتم مدرسه قبلی خودم چون اگه برمیگشتم اون جا حداقل آرامش روانی بهتری داشتم و میتونستم خودم رو جمع و جور کنم.
اما با خودم می گفتم که حتما این معلم ها یه چیزی می دونن و من دارم اشتباه میکنم حتما باید این طوری درس بخونم، پس همون جا موندم و اون همه شکنجه رو تحمل کردم و معدل ترم اول سوم دبیرستان شد ۱۷ و معدل نهایی هام هم شد ۱۶ و برای سال پیش دانشگاهی هم معدل ترم اول شد ۱۵ و معدل چند درسی که به صورت نهایی آزمون گرفتن شد ۱۲! آقای جدیدی من نمی گم یه انسان کمال طلب هستم اما من میتونم بگم در دوره دبستان تا دوره دوم دبیرستان واقعا دوران خوبی و عملکرد خیلی خوبی در مورد درس هام داشتم و خیلی از خودم راضی بودم اما این دو سال آخر سوم دبیرستان و پیش دانشگاهی میتونم بگم منو نابود کرد و اعتماد به نفس من رو به صفر رسوند.
من به خاطر اینکه معدلم از ۲۰ رسید به ۱۲ هرگز و هرگز نتونستم خودم رو ببخشم و از ترس اینکه تو کنکور هم نتونم موفق بشم هیج وقت درس نخوندم برای کنکور و همه چی رو رها کردم الان ۲۴ سالم شده و پشیمونم اما نمیتونم برگردم به گذشته من کاملا یه انسان افسرده شدم و ترسو، به شدت از شکست میترسم از اینکه دوباره اون بلاها سرم بیاد وحشت دارم اما میدونم که باید یه کاری برای این وضعیت روحی و زندگیم بکنم.
الان من واقعا افسردگی خیلی شدیدی دارم و نمیتونم درس بخونم و دائما ناراحتم به خاطر اون عملکرد ضعیفی که اون دو سال داشتم الان من باید چی کار کنم؟ من یه ادم گوشه گیر و منزوی شدم در صورتی که قبلا این طوری نبودم اگه من شروع کنم به درس خوندن و کم کم ادامه بدم میتونم از این احساس گناهی که نسبت به خودم دارم خلاص بشم؟ من الان چندین ساله که همه چی رو رها کردم دیگه نسبت به هیچ چیزی هیچ حسی ندارم هیچ چیزی منو خوشحال یا ناراحت نمیکنه من تو اون دوسالی که نابود کردم موندم و از گذشته و فکر اشتباهاتم خلاص نمیشم و عذاب وجدان خیلی خیلی زیادی دارم. با خودم میگم به خاطر دور بودن از درس این طوری شدم و اگه کم کم تلاش کنم میتونم موفق بشم واقعا ممنون میشم جواب بدید.

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. این پیام بایستی قابل توجه تمام خانواده‌ها و دانش آموزان قرار بگیرد و اینقدر فکر نکنند که فلان مدرسه خاص حتماً معجزه می‌کند. بنده همین امسال یکی از افرادی که با ایشان کار می‌کنم را از مدرسه نمونه دولتی بیرون کشیدم. پایه ایشان دهم بود و معلم زیست شان وقت نمی‌کرد زیست دهم را درس بدهد آنوقت همه فشارش را روی ترکیبی درس دادن گذاشته بود.
کم کم داشت باعث ضعیف شدنمان می‌شد که خیلی سریع مدرسه را تغییر دادیم و الان کلی جلو هستیم با اینکه در یک مدرسه عادی دولتی حضور داریم ولی خیلی شرایط متفاوتی نسبت به نمونه دولتی‌ها داریم چون در این مدارس فقط ذوق بر این است که فلان معلم ترکیبی درس می‌دهد اما هیچ کسی از خودش نمی‌پرسد یک‌ترم مدرسه شامل نهایتاً 16 هفته می‌شود و به فرض که شما یک معلم دلسوز داشته باشید و هفته‌ای 6 ساعت به طور کامل و بدون هیچ اتلاف زمانی درس بدهد (آموزش و پرورش گفته باید 3 ساعت در هفته به زیست اختصاص داده شود حالا شما فرض کنید 6 ساعت درس بدهند) پس کلاً در یک‌ترم 96 ساعت وقت داریم (وقتی که آموزش و پرورش گفته 48 ساعت است).
در 96 ساعت می‌خواهیم حداقل 4 فصل کتاب را بخوانیم، امتحان بدهیم، رفع اشکال کنیم، آزمایشگاه زیست برویم و… . کجای این 96 ساعت وقت می‌شود که کتاب دهم و یازدهم و دوازدهم را با هم قاطی کرده و ترکیبی جلو برویم؟ برای همین می‌شود که معلم مثل رادیو فقط تند تند و با عجله یک مشت مطلب را بیان می‌کند و به خیال خودش چقدر معلم حرفه‌ای است ولی نمی‌داند باعث تنفر دانش آموزان از زیست می‌شود. دانش آموزی که هنوز تلفظ خیلی از واژه‌های زیست برایش سخت است و هنوز نمی‌داند «اسمز» را چطور تلفظ کند چرا باید ترکیبی بخواند؟
اگر همین معلم سعی می‌کند وقت را به طور کامل روی فهم فصل‌های خود کتاب دهم بگذارد و تمام تمرکزش در آموزش مفهومی همین فصل بود، آنگاه دانش آموز پایه قوی داشت و با همین پایه قوی، ترکیب کردن اطلاعات را به نرمی انجام می‌داد. عزیزانی که در پایه‌های پایین قرار دارید قبل از اینکه به مدرسه‌ای بروید و در آنجا ثبت نام کنید ابتدا مطمئن شوید که آموزش مدرسه متناسب با شرایط شماست و اینطور نباشد که معلم‌ها برای خودشان درس بدهند و شما هم احساس عقب افتادن و فشار روانی کنید. اما برویم به سراغ حل مشکل شما.
بیایید یک بار دیگر سناریوی زندگی شما را بررسی کنیم تا پرونده این مشکل را ببندیم. برای اینکه بتوانید با نگاه از بیرون به شرایط خودتان نگاه کنید، بنده ماجرا را به صورت سوم شخص تعریف می‌کنم: دانش آموزی را در نظر بگیرید که درسش خوب بوده و همه چیز به خوبی پیش می‌رفته که به خاطر این تفکر که فلان مدرسه برای کنکور بهتر است، مدرسه‌اش را عوض می‌کند ولی چون شناخت به آن مدرسه ندارد، با شرایطی رو به رو می‌شود که معلم‌ها کلاس آموزشی مدرسه را با کلاس نکته و تست اشتباه گرفته‌اند و توقع دارند همه خودشان درس را بلد باشند تا آن‌ها فقط تست کار کنند. اما در کلاس چند نفر هستند که اتفاقاً با این شیوه معلم‌ها خیلی راحت هستند و می‌بینید که سؤالات را جواب می‌دهند و از جو کلاس‌ها راضی به نظر می‌رسند.
خب چرا باید این چند نفر اینقدر خوب عمل کنند ولی آن دانش آموز نه؟ وقتی بررسی می‌کنیم متوجه می‌شویم که آن چند نفر، در تابستان به کلاس رفته‌اند یا از آموزش‌های اینترنت استفاده کرده‌اند یا به هر طریقی جلوتر از بقیه، کتاب‌ها را خوانده‌اند و وقتی سر کلاس مدرسه می‌آیند، این کلاس برایشان شبیه مرور و تکرار می‌باشد. اما این دانش آموز با وجود اینکه متوجه ماجرا شده ولی باز هم از عملکرد خودش راضی نیست و گمان می‌کند که افت تحصیلی کرده و نتوانسته شرایط خودش را بالا بکشد در حالیکه او می‌داند وقتی درسی داده نشده و از همان ابتدای جلسه فقط فشار در حل تست بوده است چطور می‌شود که پیشرفت کرد؟
این دانش آموز باید بداند که الان در حال کلک خوردن از مغز است و با خطای شناختی که مغز ایجاد کرده، در حال سوء استفاده از خاطراتی است که اتفاقاً هیچ توضیحی در مورد توانایی شما نمی‌دهند. در واقع این دانش آموز، درس نخواندن برای کنکور را به دلیل افت در دو سال آخر دبیرستان کنار گذاشته در حالی که او هیچ افتی نکرده است چون اصلاً آموزشی ندیده که متناسب با آنچه یاد گرفته ارزیابی شود. اتفاقاً اگر دقیق‌تر بررسی کنیم کسی که هیچ درسی در مدرسه نگرفته و به صورت خودخوان مطالب را جلو آورده و معدل 15 بدست آورده، نشان می‌دهد که او توانایی تک خوانی و استقلال در مطالعه را دارد چون بدون وجود امکانات و تحت سنگین‌ترین فشار روانی ناشی از حضور در آن مدرسه توانسته به طور میانگین، 15 نمره از 20 نمره را با خودخوانی بگیرد.
به عبارت دیگر، چنین دانش آموزی در یک جنگ روانی با شرایط مدرسه قرار داشته و در آن بحران‌های مقایسه‌ای و حضور در کلاسی که چند نفر عالی هستند و تو که همیشه عالی بودی نمی‌توانی مثل آن‌ها باشی، توانسته خودش را به 15 نمره از 20 نمره به طور میانگین برساند، نشان می‌دهد که او توانایی استقلال در مطالعه و یادگیری را دارد فقط کافی است این حرفا را بخواند تا به آگاهی برسد. امیدوارم این نگاه از بیرون باعث شود متوجه توانایی خودتان در آن دو سال بشوید و به جای آنکه این خاطرات را منفی بدانید اتفاقاً در دل این خاطرات هست که من قدرتمندی شما را می‌بینم که خود را جمع و جور کرده‌اید. قطعاً شما می دانید کار آن‌ها اشتباه بوده پس اشتباه معلم را به خود کتاب درسی پیوند نزنید. یعنی وقتی زیست می‌خوانید بایستی این را بدانید که معلم زیست هیچ ربطی به درس زیست ندارد.
اگر یک معلم بد کار کرده و روش درستی نداشته است، این موضوع دلیل نمی‌شود که از درس زیست بدتان بیاید. درس زیست یک واحد درسی مجزاست که با خواندنش به هدفی که تعیین کرده‌اید می‌رسید در حالیکه یک معلم فقط یک شغل به اسم آموزگاری دارد که می‌تواند بد کار کند یا اینکه خوب باشد. معلم، شخصیتش، نحوه کار کردنش، با سواد و بی سواد بودنش، خوش اخلاق و بد اخلاق بودنش فقط به خودش مربوط می‌شود و شما می‌توانید از معلمتان راضی یا ناراضی باشید ولی این موضوع ربطی به کتاب‌های درسی ندارد.
من همیشه می گویم یک دانش آموز از همان کلاس اول ابتدایی باید این جمله را یاد بگیرد: «شخصیت معلم با کتاب درسی‌ها فرق دارد و من این دو مفهوم را با هم قاطی نمی‌کنم». ای کاش شاعران خوش ذوق ما برای کودکان شعرهایی می‌سرودند که بچه‌های ما با خواندن آن شاعرها یاد می‌گرفتند معلم و کتاب را از هم جدا کنند که اگر معلمی خوب نبود، از درسش متنفر نشوند. موفق‌ترین باشید.

سلام من خیلی کند عمل میکنم مثلا برای نوشتن مسله های شیمی ده سوال سه ساعت زمان میبره هی بلند میشم میرم بیرون خوردنی میخورم یا با مادرم حرف میزنم و غیره وقتم تلف میشه انگار فرار میکنم. دستم هم بسیار کنده این زمان زیادی رو ازم میبره و همیشه از بچه های دیگه عقبم و نمیتونم برناممو زیاد گسترش بدم چون مثلا شیمی و زیست و زبان کل روزمو بخاطر کند بودن دستم میگیره چیکار کنم با سرعت سریع تر بخوانم بنویسم و هی بلند نشم یه مسله شیمی که سخت میشه زود بلند میشم میگم حالا برم یکم بیرون یا حتی وقتی جزوم تموم میشه شور و هیجان بهم میاد بلند میشم یه ساعت میشینم جلو تلوزیون یا گوشیم بنظرتون مشکل ازکجاست؟

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. برای مدت سه روز، هر وقت از پشت میز بلند شدید، این سؤال را جواب بدهید: الان برای چه فکر، نگرانی یا ترسی، می‌خواهم از پشت میز بلند شوم؟ دقیقاً چه چیزی در درونم مرا نگران می‌کند که می‌خواهم از پشت میز بلند شوم؟ هر بار خواستید بلند شوید این سؤال را جواب بدهید و در یکی دو خط روی برگه آن را بنویسید و بعد از سه روز تمام دلایلی که نوشته‌اید را در پرسش و پاسخ برایم بنویسید تا بررسی کنیم شما برای فرار از چه دردهایی از پشت میز بلند می‌شوید البته برخی از موارد را اشاره کرده‌اید ولی می‌خواهم یک گزارش کامل‌تر داشته باشیم. موفق‌ترین باشید.

سلام من پارسال کتاب دوردنیا هم اختصاصی ۱۲دوره و هم عمومی۳۶ دوره را دارم قصد داشتم همینا رو امسال دوباره بزنم ولی مشاوری گفتن کتابهای جمع بندی تون (البته از دید ایشون حتی جمع بندی های تک درس مثل موج آزمون) از جمله همینا رو باید بروز کنید چون مولف امسال با توجه به دید طراح در کنکور ۹۹ سوالهای تالیفی کتاب رو طرح کرده نظر شما چیه؟یعنی مولف واقعا وقت گذاشته و تعداد زیادی از سوالات رو بروز کرده؟ درمورد عمومی هم گفتن شما باید حتما ۵ دوره کنکور عمومی سال ۹۹ رو کار کنید چون بسیار مهمه. من مشکلی با تهیه کتاب مجدد اگ لازم باشه ندارم اما نمی‌دونم عمل کردن به این نظر در حاشیه رفتن هست یا اتفاقا انجام کار درست؟و آقای جدیدی اگرچه نظر شماهم مبنی بر خرید چاپ امسال کتاب جامع هست بنظرتون چون پارسال دوردنیا رو زدم امسال کنکوریوم رو بخرم؟

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. همان کتابی که هم اکنون در منزل دارید را استفاده کنید و نیازی به خرید مجدد کتاب نیست. سؤالات کنکور 99 همان روند همیشگی سال‌های قبل خودش را دارد و نیازی به این نیست که کتاب تغییر کند. موفق‌ترین باشید.

سلام. چرا باید دنبال پیشرفت باشیم؟ احساس می‌کنم ارزششو نداره خودمو اذیت کنم. یعنی سختی‌هایی که باید تحمل کنم برای موفقیت از پاداشی که می‌گیرم بیشتره و در ضمن به هر چی برسم برام عادی میشه ولی اثرات سختی‌ها و حسرت زمان از دست رفته باقی می‌مونه (تجربشو دارم). تنها دلیلی که برای تلاش می‌بینم اینه که ممکنه بعدا پشیمون بشم ولی قبلا مواردی بوده که فهمیدم ترسم بیهوده بوده. مثلا از همون اول ابتدایی درسخون بودم و نمره برام مهم بود ولی الان می‌دونم که چقدر احمق بودم. منظورم فقط درس نیست
احساسم اینه که تنها چیزایی که برای شادی کامل نیاز دارم ایناس: غذا، اکسیژن، خونه (40 متری هم کافیه)، وسایل گرمایش و سرمایش خونه، چند دست لباس، ارتباط با پزشک برای بیماری های احتمالی، کامپیوتر یا گوشی، اینترنت، کنسول یا pc گیمینگ، هدفون، هدست vr، نوزاد (تا 3-4 سالگی خیلی شیرینن برام) داشتن همه اینا نیاز به ثروت و تلاش زیاد نداره. شاید براتون عجیب باشه ولی به نظر خودم منطقیه حرفام. حالا من چرا باید تلاش کنم؟ 19 سالمه و امسال کنکور دارم

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. بله بنده هم موافق هستم که تمام صحبت‌های شما منطقی هستند. چون اصلاً مغز ما برای موفقیت، کمال، پیشرفت و سایر کلیدواژه‌هایی که همیشه از این و آن شنیده‌ایم و در کتاب‌های مختلف حوزه روانشناسی موفقیت در موردش صحبت می‌کنند، طراحی نشده است.
به عبارت دیگر، شما هیچ دلیل منطقی از نظر مغز حیوانی ندارید که باید تلاش کنید و تازه شما به یک دیدگاه درست نسبت به مغزتان رسیده‌اید. مغز شما همان چیزهایی که نوشته‌اید را کافی می‌داند و هیچ دلیلی برای اینکه بخواهید موفق شوید را در نظر نمی‌گیرد. این را بایستی به کسانی بگویید که معتقدند انسان برای موفقیت بایستی تلاش کند و انسانی که هدفی نداشته باشد، دچار مشکل می‌شود وگرنه بنده که همیشه گفته‌ام موفقیت تلخ، سخت و کاملاً غیر طبیعی است.
ما در یک دسته بندی دو نوع رفتار داریم: 1- رفتارهای طبیعی که لازمه بقا هستند و خود به خود مجبورتان می‌کنند که برای رفعشان اقدام کنید مثلاً رفع گرسنگی، رفع تشنگی، تخلیه ادرار و مدفوع، نفس کشیدن و…، 2- رفتارهای غیرطبیعی یعنی همان‌هایی که برای انجامشان لازم است انرژی زیادی مصرف کنید و غیر خود به خودی هستند مثل درس خواندن، ورزش کردن، سرکار رفتن، موفق شدن، رژیم گرفتن و… .
آنچه شما در متن سؤال خویش نوشته‌اید نشان می‌دهد که تمایل دارید فقط رفتارهای طبیعی انسان را انجام دهید و به هر دلیلی تمایل ندارید که رفتارهای غیرطبیعی که همراه با صرف انرژی است را اجرا کنید. این یک انتخاب است و قطعاً انتظار ندارید که بنده یا دیگران از شما بخواهیم که به رفتارهای غیرطبیعی تن بدهید؟ این بزرگترین اشتباه فلسفی پدر و مادرها و برخی از همکاران بنده است که گمان می‌کنیم بایستی یک انسان صاحب فکر را به زور مجبور به انجام رفتارهای غیرطبیعی کنیم.
بپذیریم که موفقیت یک رفتار غیر طبیعی است و به مانند یک داروی تلخ است که برای برخی از انسان‌هاست که به دنبال نیازهایی هستند که دست یابی به آن نیازها، هیچ راهی به جز مصرف این داروی تلخ عذاب آور باقی نمی‌گذارد. شاید برخی بگویند شما سن کمی داری بعداً پشیمان می‌شود. پشیمان شدن هم حق شماست چرا بایستی یکی بیاید شما را اجبار به کاری کند به هوای اینکه بعداً پشیمان نشوید؟
چون می دانم بسیاری از پدر و مادرها پیام‌ها را می‌خوانند، این نکته را ذکر می‌کنم که با فشار و زور فقط باعث ایجاد نمایش و پرورش دروغ گویی در فرزندان خود می‌شویم. هر انسانی حق دارد که خودش مسیر زندگی را انتخاب کند. اگر کسی به رفتارهای غیرطبیعی نیاز ندارد، با اجبار ما، به جایی نمی‌رسد. زندگی کردن بر اساس نیازهای آن فرد است که معنا پیدا می‌کند. ما که آدم آهنی نیستیم به زور بقیه بخواهیم هدف بگذاریم، به اجبار بقیه کار کنیم، با فشار بقیه موفق شویم و به خاطر رضایت بقیه، نمایش در بیاوریم.
اگر شخصی مثل ایشان، به این نتیجه می‌رسد که نیازی به خوردن داروی تلخ موفقیت ندارد و نیازهایش با همان رفتارهایی اولیه و طبیعی برآورده می‌شود، بایستی حق این را داشته باشد که این موضوع را انتخاب نماید. البته یک نکته مهم اینجا هست که شما برای همین لیستی از نیازهای خود که نوشته‌اید، بایستی یک شغل معمولی داشته باشید و اگر پدر یا مادر شما بگوید که هزینه‌های زندگی شما را پرداخت نمی‌کنم کاملاً حق طبیعی آن‌هاست.
بنابراین بایستی یک شغل در حدی که پاسخ نیازهای مدنظرتان را بدهد، دست و پا کنید و همین روند زندگی که انتخاب کردید را ادامه دهید. پیشرفت کردن، موفق شدن و سایر کلیدواژه‌ها اجبار نیستند بلکه داروی تلخی هستند که فقط افرادی که نیازهای خاص دارند مجبورند آن را مصرف کنند و اگر شما اینطور نیستید هیچ مشکلی ندارد.
نکته مهم‌تر اینکه وقتی سبک زندگی را می‌پذیرید به هیچ وجه دقت کنید به هیچ وجه این حق را ندارید که بعداً به کسی بگویید که چرا مرا از خواب غفلت بیدار نکردی؟ اصلاً مرا با کُتَک هم که شده بود مجبور می‌کردی که درس بخوانم. حق انتخاب دقیقاً با مسئولیت پذیری است که معنا می‌شود.
برای همین است که برای شما دو نکته بسیار مهم به نظر می‌رسد: 1- داشتن شغل برای تأمین مخارج همین سبک زندگی که دارید بدون توقع از اینکه دیگران بخواهند هزینه‌های زندگی‌تان را پرداخت کنند، 2- هر تصمیمی که برای زندگی‌تان می‌گیرید را بایستی با مسئولیت کامل خود اتخاذ کنید و اینطور نباشد چند ماه یا چند سال بعد، از زمین و زمان شاکی باشید که چرا مجبورتان نکردند که فلان راه را بروید. موفق‌ترین باشید.