پرسش و پاسخ روحیه برای کنکور

سلام اما من تصمیمم رو گرفتم. واقعا میخوام پیشرفت کنم. موفق ترین بشم. برای شروع چه کار کنم؟ چجوری بفهمم چه کاری برام خوبه؟ من علاقه مند به خیلی چیزا هستم. مثل ورزش های تیمی و کلا ورزش، کار های هنری، حتی رشته ی دبیرستانم که تجربی بود، و علاقه مندم در مسیر درستی قرار بگیرم، حتی با اشتباهات بسیار. از شکست نمیترسم چون خیلی شکست خوردم توی زندگیم. میخوام برم به سمت موفقیت. ولی جا نزنم

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. چند پتانسیلی بودن را کنار بگذارید. ما آنقدر عمر نداریم که بتوانیم در چندین زمینه به مهارت بالا برسیم. برای همین ورزش و هنر نمی توانند هر دو هدف شما باشند. یکی بایستی انتخاب شود و همان هدف شما نام بگیرد. در مورد اینکه کدام را بایستی انتخاب کنید هیچ کسی نمی تواند به شما کمک کند. چون هدف مثل مسواک است، وسیله ای شخصی است و هرکسی بایستی خودش هدف گذاری کند. لطفا دنبال تجربه و عقل بقیه نباشید که آن ها بگویند با زندگی تان چه باید کنید؟ شما نیازهایی دارید که حتما مسیری برای پاسخ به آن نیازها وجود دارد، خودتان بررسی کرده و هدف را انتخاب کنید. موفق ترین باشید.

من یک دختر ۲۱….نه ۲۵ ساله م چرا اول نوشتم ۲۱ چون واقعا نوشتمش ولی پاکش نکردم که واقعیت خودمو جلوی چشمم ببینم من توی ذهنم هنوز همونم بگذریم. من یک هنر دوست و عاشق فعال بودنم اما مغزم محدود شده توسط ترس ها، شرایط مالی، افکار بیهوده جوری که هر چییییییییی فکر میکنم هیچ هدفی پیدا نمیکنم که واقعا از ته دل بخوامش.
واقعا گم شدم بد جوریییییییی خودمو نمیشناسم همیشه هر کاری رو بخاطر دیگران انجام میدم حتی شده از خودم بگذرم از کجا شروع کنم؟؟؟؟؟ چیکار کنم؟ من دانشگاه رو رها کردم بخاطر کار و الان هم پشیمونم، هم نیستم اصلا من کیم چیم چجور بفهمم چی میخوام انگار مال این دنیا نیستم چقد کاش متوجه منظورم بشید و پاسخم رو بدید. ممنون

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. شما در حالت وسط قرار دارید. اگر انسان را در سه حالت کلی بتوانیم ببینیم که شامل 1- موفقیت، 2- وسط ماندن، 3- معمولی بودن می شود، شما وسط ماندن را تجربه می کنید. به چه معنا؟ افرادی که وسط می مانند، از نظر درونی، کشش به سمت موفقیت دارند و اصلا حاضر نیستند به مانند یک فرد معمولی زندگی کنند. تمام درون این افراد به سمت موفقیت است.
آن ها از داشتن هدف های بزرگ لذت می برند، دوست دارند کار مهمی برای زندگی شان انجام دهند و به درجه ای از موفقیت برسند که کاملا احساس مفید بودن برای خود و اطرافیان و حتی نوع بشر داشته باشند. اما از آن طرف هم هیچ تلاش و عملگرایی در آن ها دیده نمی شود و حتی میزان فعالیت آن ها از یک انسان معمولی هم کمتر است.
در واقع اگر یک انسان معمولی، پذیرفته که باید یک شغلی برای امرار معاش داشته باشد و طبق یک بازه زمانی به سر کار برود و حتی تلاش کند حقوقش افزایش یابد و همچنین سعی می کند از شرایط زندگی اش به هر کیفیتی که شده لذت ببرد، اما همین را هم در زندگی یک انسان وسط مانده نمی توانیم ببینیم.
در واقع او هم می خواهد موفق باشد و هم بی عمل است. نه باور می کند که افکار موفقیت را کنار بگذارد نه خود را آنقدر مصمم می داند که برای موفقیتش کاری کند. جالب است بدانید که بهترین وضعیت از نظر مغز حیوانی مان، وسط ماندن است. چون انسان های وسط مانده کمترین میزان مصرف انرژی را دارند. چون نه مثل افراد موفق روی اهدافشان انرژی مصرف می کنند نه مثل انسان های عادی، روی شغلی متمرکز می شوند. انسان های وسط مانده در رویای خود زندگی می کنند.
بنابراین چون در متن سوال پرسیده بودید که از کجا باید شروع کرد و چه باید کرد؟ پاسخش این است که در گام اول بایستی تصمیم بگیرید از این وسط بودن خارج شوید. اینکه موفقیت را انتخاب می کنید یا معمولی بودن را به خودتان مرتبط است ولی وسط نباشید. وسط بودن هیچ سودی ندارد به جز رضایت مغز حیوانی. بنابراین فکرهای تان را کنید که آیا حاضرید هزینه های هدفمند بودن را بپذیرید و به سوی موفقیت حرکت کنید یا ترجیح می دهید یک زندگی معمولی ولی بدون عذاب دادن های فعلی خود داشته باشید؟ موفق ترین باشید.

سلام از وقتی مدرسه مجازی شده تمام درسامو عقب میندازم. تمام درسام رو هم تلمبار شدن و نمیدونم چی کار کنم جالب اینکه من قبلا اگر درس نمی خوندم استرس میگرفتم اما الان همون استرسم نمیگیرم. و این خیلی من رو نگران میکنه. مثلا معلم میخواد امتحان بگیره من یادم میره هفته بعد معلم میگه خب برگه بزارید جلوتون تا امتحان بگیرم من بی تفاوت تقلب میکنم و نمرمم خیلی افتضاح میشه چون درس نخوندم و پیدا نمیکنم مطالب.
من خیلی نگرانم و نمیدونم چیکار کنم. همش دور گوشیم و درسامو نمیخونم. هر چی شروع میکنم مثلا درسامو طبقه بندی کنم و بخونم یه روز که خواندم دوباره میشم همون حالت و نمیخونم بی حوصله میشم. اصلا چیزی یاد نمیگیرم و از بس رو هم تلنبار شدن نمیرسم بخونم. کلافه و سر گردونم. قبلا از درس نخوندن حداقل یه حس بدی داشتم که بهم فشار می اوورد و میرفتم سراغ درس اما الان نه. خیلی بی خیال شدم. میگن احتمالا بعد از عید میخواد امتحانا حضوری بشه. منم هیچی بلد نیستم. اگر میشه کمکم کنید که از کجا و چطور شروع کنم.

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. پیام شما در عین اینکه بسیار ساده و خودمانی از مشکلی صحبت می کند ولی از آن پیام هایی هست که تمایل دارم روی خط به خطش توضیح بدهم و این را به مرور زمان انجام خواهم داد. چون پیام به شدت فراگیر است و دانش آموزان زیادی با این موضوع درگیر هستند. فقط امیدوارم علاوه بر دانش آموزان و کنکوری ها، پدر و مادرها و کادر مدارس نیز این پاسخ را بخوانند تا شاید تکانی به خودمان بدهیم و دست از تربیت نادرست برداریم.
جمله اول: وقتی مدرسه مجازی شده تمام درسامو عقب میندازم. پیوند زدن یکی از ویژگی های مغز ماست. در واقع مغزما از اطلاعات آشفته و پراکنده بیزار است. او دوست دارد که ارتباط بین مطالب و آموخته ها را به خوبی درک کند. جالب است که موقع حافظه سازی نیز از اصل ارتباط و به هم پیوستگی مطالب استفاده می کند و برای همین است که وقتی یک سرنخ را می بینید تمام خاطرات، اتفاقات و موضوعات مشابه را به یاد می آورید.
اما همین پیوند زدن گاهی به ضرر ما تمام می شود چون مغز در پیوند برقرار کردن اشتباه کرده است. در همین جمله شما، یک پیوند نادرست را مشاهده می کنیم. شما می فرمایید «درس نخواندن = مجازی شدن مدرسه». در حالیکه علت درس نخواندن شما این نیست. بلکه شما درس نمی خوانید چون تا به امروز بر پایه استرس معلم، اجبار، جو رقابتی کلاس درس خوانده اید. به عبارت دقیق تر شما برای رسیدن به تعدادی از نیازهای انسانی خودتان مشغول مطالعه و درس خواندن نیستید، بلکه احتمالا جو کلاس، ترس از معلم، رقابت با بقیه و سایر عوامل است که تا به امروز به درس خواندن شما معنا بخشیده است.
در چنین شرایطی، وقتی جو کلاس نباشد، معلم وضعیت واقعی ما را ملاک قرار ندهد، اجباری در کار نباشد، نتیجه اش این می شود که تمام پارامترهای معنا بخش زندگی شما در مورد تحصیل از بین رفته است و دقیقا طبیعی است که در چنین شرایطی میلی به درس خواندن نداشته باشید. بنابراین مجازی شدن مدرسه هیچ نقشی نداشته بلکه پشتوانه فکری شما برای مطالعه کردن هایتان، رسیدن به هدفی که نیازهای تان را پاسخ دهد، نمی باشد.
حالا اگر تصمیم بگیرید که بر اساس نیازهای تان زندگی کنید و اگر این نیازها به شما بگویند که بایستی درس بخوانید تا بتوانید به پاسخ مناسب برسید آنگاه مطمئن باشید مجازی شدن مدارس یا نشدنش هیچ تاثیری بر عملکرد شما ندارد. اتفاقا مجازی شدن مدرسه باعث می شود که وقت بیشتری داشته باشید و نسبت به رقبای خود جلوتر عمل کنید. تا به اینجا روی پاسخم فکر کنید و تغییر تفکر را شروع کنید.
جمله دوم: اگر درس نمی خوندم استرس میگرفتم اما الان همون استرسم نمیگیرم. متاسفانه دانش آموزان کشورمان از همان روزهای اولی که وارد دوره ابتدایی می شوند با یک باور و آموزش نادرست رو به رو هستند. کلیدواژه هایی مثل «ترس، استرس، قبول شدن، جا نماندن از بقیه، خنگ نبودن، باهوش به نظر رسیدن، حرف مردم» را به خوراک فکری او تبدیل می کنند.
بنابراین از اول ابتدایی یاد می گیریم درس بخوانیم چون ترس از شکست داریم، درس می خوانیم چون استرس می گیریم اگر نخوانیم، درس می خوانیم تا قبول شویم، درس می خوانیم از بقیه جا نمانیم، درس می خوانیم که خنگ به نظر نرسیم و باهوش هم باشیم و مردم پشت سرمان بد نگویند..
در حالیکه آداب درستش این بود که به مرور زمان با شعر، داستان، روایت، فیلم و نمایش مقدماتی را فراهم می کردند تا بیاموزیم بر اساس نیازهای مان زندگی کنیم. البته این روش ها بایستی متناسب با سن مان می بود که از نظر دوره رشد، قادر به درکش می شدیم. ولی کم کم و نرم نرم، اساس زندگی خود را بر پایه نیازهای مان بچینیم.
برای همین ما در روش آموزشی مان به افرادی تبدیل می شویم که فقط در صورت وجود زور خارجی می توانیم درس بخوانیم و اصلا آموزش ندیده ایم که زور درونی خود را برای غلبه بر مغز حیوانی مان به کار بگیریم. در نتیجه با پدیده ای به نام افت تحصیلی دانش آموزان در دانشگاه رو به رو می شویم. یعنی تعدادی از کسانی که در مدرسه، نمرات بالایی دارند با ورود به دانشگاه افت می کنند.
چون فشار بیرونی در دانشگاه کاهش می یابد و مثل معلم های مدرسه دایما دنبال امتحان و پرسش و پاسخ کلاسی و… نیستند و در نتیجه دانش آموزی که آموزش لازم برای زندگی در این شرایط را ندارد، افت می کند.
اتفاقی که برای شما قبل از ورود به دانشگاه رخ داده است چون کلاس ها مجازی هستند و آن فشار خارجی که معتادش شده اید را احساس نمی کنید و همین باعث می شود که درس خواندن برای شما سخت باشد. بنابراین همانطور که در تحلیل جمله اول گفتم، شما بایستی شروع به تمرین برای افزایش زور داخلی کنید. یعنی فشار آوردن توسط خودتان بدون اینکه ناظر و ناظمی باشد را شروع کنید.
بر اساس نیازهای تان باید به خودتان فشار بیاورید و طوری رفتار کنید که بدون وجود فشار خارجی و با تکیه بر فشارهایی که خودتان وارد می کنید، بتوانید زمان را به چنگ بگیرید. شما موظف هستید که لذت ها را تاخیر بیندازید.
به این معنا که اگر مغزتان می گوید برویم در تلگرام و بعدا درس می خوانیم شما دقیقا برعکسش را با فشار و زور اجرا می کنید. یعنی ابتدا درس می خوانید و بعد در تلگرام می روید. به خوبی می دانم که این معکوس سازی به شما فشار می آورد و اصلا کار ساده ای نیست ولی مجبوریم که این فرایند را طی کنیم.
مغز ما اصلا تفاهم را نمی فهمد، یا شما باید به آن حاکم باشید یا او به شما حکومت می کند. بنابراین یا برده باشید یا برده داری کنید و چیزی به اسم قدرت برابر در رابطه با مغز وجود ندارد. در نتیجه موظف هستید فشار بیاورید و جملات مغزی خود را معکوس اجرا کنید.
هر چه تعداد خاطرات شما افزایش یابد، به فردی قوی تر تبدیل می شوید و می توانید حتی زودتر از اینکه معلم چیزی را بخواهد، آماده باشید و مستقل از نیروی خارجی، کار را به زور و اجبار درونی خودتان جلو ببرید. این پیام امیدوارم مورد توجه بقیه عزیزان نیز قرار بگیرد چون یک پیام فراگیر در بین اکثر دانش آموزان و کنکوری هاست. اما پاسخ به این پیام بازهم ادامه دارد.
جمله سوم: مثلا معلم میخواد امتحان بگیره من یادم میره هفته بعد معلم میگه خب برگه بزارید جلوتون تا امتحان بگیرم من بی تفاوت تقلب میکنم. بسیاری از ما انسان ها، در شرایطی که به صورت عادی به آن سر و کار داریم، زندگی خود را می گذرانیم و متوجه نقاط ضعف خود نمی شویم. ولی وقتی شوک یا بحرانی ایجاد می شود، تازه در آن حالت است که متوجه ضعف های خود می شویم.
مثلا برخی از دانش آموزان گمان می کردند که فردی درس خوان هستند و اتفاقات نمرات خوبی هم کسب می کردند ولی وقتی کلاس ها مجازی شد، همان رویه قبلی را نشان نمی دهند. این نشان می دهد که جو و شرایط بود که باعث درس خوان شدن آنان شده بود. در واقع آن ها سوار بر موجی بودند و متناسب با آن موج، حرکت می کردند و هیچ استقلالی در حرکت شان مشاهده نمی شده است ولی خودشان از این واقعیت خبر نداشتند تا اینکه شوک یا بحرانی از راه رسیده و این موضوع را نمایان کرده است.
بنابراین، با توجه به مجازی شدن کلاس ها، دانش آموزان عزیزی مثل شما بایستی متوجه شوند که از چه زوایایی نقاط ضعف دارند و چه آموزه های اشتباهی در مورد خودشان کسب کرده اند و با ارتقای وضعیت روحی و فکری خودتان به خوبی می توانید مدیریت روی افکارتان را افزایش دهید.
به طور مثال دانش آموزی قبلا فکر می کرده که درس خوان است ولی با مجازی شدن مدارس متوجه می شود که آن جو و استرس بوده که باعث شده موج سواری کند و وقتی آن جو نیست، او نیز درس نمی خواند، بنابراین با ارتقای افکارش تصمیم می گیرد که بر اساس نیازهایش زندگی کند. حالا که این فرد باورها و اندیشه خویش را متعالی کرده، می تواند در هر شرایطی با تکیه بر فشار درونی خودش، درس خواندن را ادامه دهد. بنابراین فردی مثل شما بایستی برای ارتقای افکار و طرز تفکرش وقت بگذارد و سعی کند به انسان قوی تری از لحاظ فکری و روحی تبدیل شود.
در نتیجه شما بایستی خوشحال باشید که در این سن و سال، با مجازی شدن مدارس، متوجه ایراداتی در سطح افکار خود شده اید و این فرصت را برای ارتقای خویش دارید تا تبدیل به فردی قوی تر شوید. پاسخ به این پیام همچنان ادامه خواهد داشت. موفق ترین باشید.

سلام من جدیدا متوجه شدم که همیشه در حال فکر کردن و صحبت درونی در مورد چیزای مختلف با خودم هستم. حتی موقعی که مشغول درس خوندن میشم همزمان هم دارم به چیزای دیگه فکر میکنم. گاهی به خودم میام میبنم وسط حل تست هم فکرم رفته جای دیگه. همش باید مراقب باشم فکرم از رو درس پرش نکنه و خود این از من خیلی انرژی میگیره و هم باعث میشه مطالب رو عمیق نتونم بخونم و توی تست غلط زیادی بخاطر بی دقتی داشته باشم. واقعا کلافه شدم چطوری این مشکل رو حل بکنم؟

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. موضوع پرش فکر را لازم است در چند سطح مورد بررسی قرار داد: 1- این افکار در مورد چه هستند؟ چقدر شبیه به هم و چقدر متفاوت اند؟ در مورد خود و آینده و گذشته تان هستند و به خاطرات و اهداف بر می گردند یا در مورد هر کسی می توانند باشند؟ بنابراین در گام اول بایستی جنس این افکار بررسی شوند، 2- با توجه به جنس افکار بایستی پروسه جمع بندی افکار شروع شود، مثلا اگر جنس این افکار در مورد گذشته تان می باشد، بنابراین بایستی صادر کردن حکم برای خاطرات را انجام دهید و اگر جنس این افکار مربوط به هر شخص و موضوعی است آنگاه بایستی فیلتر مغزی گذاشتن را تمرین کنید.
بنابراین در گام دوم، متناسب با نوع افکار، راه حل مورد نظر را بایستی پیاده سازی کرد، 3- پس از اینکه مرحله یک و دو را طی کنید، حجم زیادی از این افکار جمع می شوند ولی بازهم افکاری دارید که درگیرتان می کند بنابراین بایستی فرایند جداسازی افکار با ارزش و بی ارزش را شروع کنید. آنگاه عملیات تفکر راه حلی را روی این افکار با ارزش با رعایت قواعد فکر کردن بایستی پیدا سازی کنید که در قسمت های 4 تا 10 «دوره احترام به خود و عزت نفس» این موضوع را به صورت کامل تشریح کرده ام.
4- پس ار رعایت مراحل قبلی و طی دوره نهفتگی شما می توانید روی افکار خود مدیریت داشته باشید. فقط یادتان باشد هر تغییری برگشت پذیر است و دچار شوک نشوید و بپذیرد که مغزتان دوست می دارد شما همان آدم قبلی باشید برای همین از فرصتی برای پیشنهاد برگشت به آدم قبلی استفاده می کند.

سلام من زمانی که ششم بودم دانش اموز معلمی بودم که بهترین معلم شهر بود. البته آن موقع نمیدانستم که ایشان بهترین است ولی بهرحال به خاطر تدریس خوب ایشان و اینکه درحد تیزهوشان کار میکردند تا بتوانیم در مدارس خاص قبول شویم. بنابراین در درس ریاضی اعتماد بنفس داشتم و زمانی که وارد مقطع متوسطه اول شدم درانجا هم خوب عمل کردم و نمره ریاضی ام بین 19 تا 20 بود و همیشه جز بالاترین نمره در کلاس بودم.
یادم نمی اید که در ان زمان سر جلسه امتحان ریاضی وقت کم بیارم و معمولا زودتر هم برگه ام را تحویل میدادم.حتی یکبار هم المپیاد ریاضی شرکت کردم با اینکه تعداد سوالات جواب داده شده ام کمتر از نصف سوالات بود اما چون درست جواب داده بودم رتبه برتر شدم و به مراحل بالاتر راه یافتم. من در خواندن امتحان ریاضی چه برای ازمون های مدرسه چه امتحانات کلاسی هیچوقت اینطور نبود که کل روز قبل از امتحان را صرف خواندن ریاضی کنم بلکه با 3 یا 4 ساعت خواندن و نمونه سوال کارکردن خودم را اماده میکردم و حتی ادامه روز را به کارهای دیگر مشغول میشدم.
با یک معلم کل ریاضی آن سه سال را خواندم چون در مدرسه نمونه بودم. اوایل معلمم را دوست داشتم ولی بعدا حس کردم که بین من و دیگر دانش اموزان تبعیض قائل میشود چون به انها توجه بیشتری داشت مثلا من یکبار در سخت ترین امتحان معلمم که تستی بود 19 و 75 گرفتم و قرار بود کسی از بین ما همیار معلم شود و به دانش اموزان هفتم تدریس کند.
معلم من را انتخاب نکرد بلکه کسی که 11 شده بود را انتخاب کرد دلیل انتخابش که برچه اساس بود را متوجه نشدم ولی چون او را بیشتر دوست داشت و نسبت به من شخصیت شرتر و برون گرایی داشت را انتخاب کرد. اعتراض کردم ولی توجه نشد.
یکبارهم در اوایل سال نهم بخاطر دلایلی نمره ریاضی ام شد 16 و نیم. اتفاقا برای همان یکبار اسامی کسانی را که در درس ریاضی اول نمره شده بودند روی برد زده بودند و تشویق شده بودند. من هر دفعه 20 میگرفتم چنین طرحی نبود ولی همان یکدفعه که شده بودم 16 و نیم برای دیگران کلی تبریک و تشویق انجام دادن.
اتفاقا درهمان روز جلسه با اولیا و مربیان هم بود. من و مامانم به همراه دوستم و مامانش به سراغ معلم ریاضی رفتیم. مامانم از درس من سوال کرد معلم هم گفت دوستم خیلییی بهتر از دخترته. تازه اسمشم روی برد زدیم و خلاصه بجای بررسی وضعیت درسی من شروع کرد به تعریف کردن از دوستم و او را بامن مقایسه کرد.
درحالیکه اگر به سابقه من نگاه میشد نمره کمتر از 19 نداشتم و حتی در سطح شهر هم رتبه اورده بودم و دوستم اینگونه نبود. مامانم هم جوابش را داد و به او گفت سلامتی روح و جسم دخترم واسمون مهتره و ما نمیخوایم بخاطر یه نمره ریاضی که همیشه عالی بوده ولی ایندفعه اینطوری شده روحیه اش رو تضعیف کنیم و خلاصه از این حرفا.
ولی معلمم همچنان به کارش ادامه داد. من از اینکه جلوی دوستم و مامانش مورد مقایسه قرار گرفتم خیلی احساس بد و انزجار گونه ایی داشتم یکهو سرم بی هوا شد دلم میخواست نباشم.تمام آن روز را به گریه کردن سپری کردم. ولی دوباره به اوج برگشتم مثل قبل نمره بالاکسب کردم. من بازهم نمونه قبول شدم و با همین دوست 10 و 11 و 12 را خواندم. ازهمان روزی که این معلم مرا مقایسه کرد به طور ناخوداگاه در درس مخصوصا ریاضی خودم را با این دوستم مقایسه کردم.
درحالیکه خیلی وقتا من از او نمره بالاتری داشتم و اصلا جای مقایسه نبود. علاوه بر مقایسه یک اتفاق دیگری هم افتاد مخصوصا در درس ریاضی البته از دهم به بعد. آن هم اینکه وقتی میدیدم نمره ریاضی دوستم کم شده یا برای حل سوال وقت کم می اورد و سوالی را جواب نمیدهد ناخوداگاه من هم سست میشدم و سر جلسه تلاش نمیکردم که تا سوال را حل کنم با اینکه میشد با یکم دقت توجه آن سوال را حل کرد.
درحالیکه وقتی امتحان تمام میشد متوجه میشدم دوستم همان را حل کرده و تلاش کرده است. سه بار هم قبل از امتحان این دوستم بدون علت رابطه اش را بامن قطع میکرد و سرد رفتار میکرد! و این هم ذهن مرا به خود درگیرمیکرد. درضمن معلم ریاضی 10 و 11 و 12 هم یک معلم بود اوایل سال دهم همه مخصوصا دوستم میگفت که فلان شخص یا فامیلم دانش اموز این معلم بوده. میگن امکان نداره ازش 20 بگیری. ریاضی دبیرستان خیلیی سخته. اصن قابل مقایسه با درس های 7 و 8 و 9 نیست.
معلم دوره متوسطه ما همیشه به ما جزوه ریاضی اش را املا میکرد و ما مینوشتیم!بعد شروع میکرد به توضیح چیزهایی که املا کرده بود ولی معلم دوره دبیرستانم چیزی به نام حفظ کردن فرمول و جزوه گویی نداشت درسش را میداد و سعی میکند فهم ریاضی و خلاقیت را افزایش دهد من یادم نمی اید که فرمول حفظ کرده باشم بلکه با توضیحاتی که معلم میداد ناخوداگاه ان فرمول در ذهنم مینشست.
در ضمن برادرم که دانشجو است برای چندترم ریاضی داشت. و او فقط سعی میکرد ریاضی را برای پاس کردن بخواند و بخاطر همین فقط شب امتحان ریاضی اش را باز میکرد و اصلی ترین ها را میخواند و درحد 14 یا 15 و 16 میگرفت. سه بار که امتحان ریاضی داشت که به صورت مجازی بود یکسری مباحث از حد مشتق در امتحانش بود که من آن را خوانده بودم و او به من میگفت بیا این سوالاتم را جواب بده.
من مثلا از سه تا سوال فقط یکی را بلد بودم برای آن دوتای دیگر که مثلا از انتگرال بود خیلی سعی داشتم کمکش کنم! همین کلنجار رفتن و سرج در نت و جستجو برای حل سوال یا پیدا کردن یه استاد ریاضی و… برای مبحثی که اصلا اسمش را هم نشنیده بودم در من خاطرات منفی هم ایحاد کرد اینکه با سوال امتحان خودم اگر حس میکنم سخت است کلنجار نروم یا رهایش کنم و مثل برادرم بدون جواب بفرستم. یا مثل او برای پاس کردن بخوانم! درحالیکه من هیچوقت به کمتر از20 قانع نبودم. سعی کردم تمام خاطرات ماندگار ذهنم را بنویسم هرچندکه بعضی از ان ها برایم دردناک و رنج اور بود.

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. متاسفانه شما هم بخاطر همان مقایسه های مدرسه و ناآگاهی معلم هایی که هنوز هم فکر می کنند رقابت ایجاد کردن باعث درس خوان شدن دانش آموزان می شود، ضربه خورده اید. خواهش می کنم معلم ها و مدیران گرامی که به بنده لطف دارید و سایت کلبه مشاوره را مطالعه می کنید به این نکات توجه بفرمایید. در لا به لای همین پرسش و پاسخ ها، چند نفر دیگر باید ضربه خوردن از مقایسه را بیان کنند تا کادر مدرسه آگاه شود که مقایسه و رقابت به ضرر همه است؟
کسی که ریاضی را درک می کند حتی می تواند سوال دانشگاهی را حل کند و این شهامت را دارد که برای سوالات دانشگاهی تحقیق کند و در المپیاد شرکت می کند ولی الان از ریاضی می ترسد، یک ورشکستگی برای کشورم است. چه کسی حاضر است مسئولیت این ورشکستگی را بپذیرد؟
فردی که می توانست بدون این خاطرات الان در بالاترین سطح ریاضی باشد و حداقل حداقل برای کنکورش مشکلی با درس ریاضی نداشته باشد هرچند معتقدم شاید می توانست به عنوان المیپادی ریاضی، حرف هایی برای گفتن داشته باشد ولی الان از درس ریاضی خاطره منفی دارد و در حل تست ها کند است، را چه کسی مسئولیتش را قبول می کند و می پذیرد تقصیر اوست؟
هنوز هم در مدرسه هایمان صحبت از استعداد و هوش می کنیم؟ هنوز هم به بچه های کشورمان می گوییم که هوش و استعداد فلان درس را ندارند؟ هنوز هم فکر می کنیم رقابت ایجاد کنیم تا دانش آموزان کشورمان درس بخوانند؟ تا به کی؟ چقدر دیگر باید این صدمات را ببینیم تا رهایش کنیم؟
من و شما هم روزی دانش آموز بودیم، مقایسه مان کردند، رقابت ایجاد کردند، تحقیر و تمسخر شدیم، روحیه مان را به بازی گرفتند تا شاید کل کلاس درس بخوانند. اما بازهم آن هایی که باید بخوانند می خواندند و آن هایی هم که نمی خوانند، با رقابت هم نخواندند. فقط رقابت باعث شد همه به نوعی ضربه بخورند.
ان شالله در گام های موفقیت به طور جامع با پیش کشیدن مقالات معتبر به این مورد می پردازیم که چرا مقایسه ای و رقابتی درس خواندن به ضرر همه است؟ متاسفانه برخی که کانال تلگرامی درست می کنند تا بچه های کنکور ساعت مطالعه را وارد کنند و رقابت بر سر ساعت مطالعه داشته باشند.
حالا چه تعداد له می شوند؟ ضربه می خورند یا به جای تمرکز روی یادگیری فقط دنبال این هستند که به دروغ و راست هر طور شده ساعت بالا ثبت کنند؟ مثل کنکورهای آزمایشی ها که قرار است مشکلات ما را رو کند ولی الان خیلی ها دنبال این هستند که به هر قیمتی رتبه خوب بیاورند در حالیکه مشکلات آزمون قبلی را وقت نمی کنند بررسی و تحلیل کرده و برایش برنامه داشته باشند.
به امید روزی که همه دانش آموزان کشورمان را یاد بدهیم که روی خود و مهارت هایشان تمرکز کنند و هر روز سعی در بالا کشیدن خودشان داشته باشند و یاد بدهیم که خوشبختی شما در بهتر بودن از دیگران نیست بلکه رضایت در زندگی شما در گرو رسیدن به اهداف شخصی خودتان است.
اما خاطرات شما بسیار نیاز به توضیح دارد که من فردا این پیام را باز ادامه خواهم داد فقط بدانید که شما با درس ریاضی هیچ مشکلی ندارید بلکه در این درس نسبت به بقیه درس ها قوی تر هم هستید اما الان نمی توانید این موضوع را به وضوح ببینید چون خاطرات چرکی وجود دارند که جلوی چشمان تان را گرفته است. من برای تان فردا توضیح می دهم که چرا معتقدم شما در ریاضی قوی هستید.
مغز ما بسیار توانمند است و در این موضوع جای هیچ شکی نیست ولی امروزه خطاهای شناختی و کارکردی متنوعی برای مغز کشف شده که نشان می دهد این ابزار قدرتمند، دارای خطاهایی هم هست که اگر نسبت به آن ها آگاه نباشیم، روی سرنوشت مان اثر منفی خواهد داشت ولی اگر آگاه باشیم قطعا هضم شان می کنیم و تاثیری روی شرایط زندگی مان ندارد.
یکی از این خطاهای مغز در حیطه تحصیل، در مورد پیوند زدن بین معلم و درس است. این همان خطایی است که مغز شما نیز گرفتارش شده و به همین دلیل افت در درس ریاضی را تجربه می کنید. در واقع من از شما می خواهم بین معلم های ریاضی و خود درس ریاضی تفاوت قائل شوید و اگر همین یک نکته را اجرایی کنید، کامل مشکل شما حل می شود.
در واقع در تمام خاطراتی که بیان کرده اید، هیچ گاه مشکل شما خود درس ریاضی نبوده و اتفاقا این درس را خیلی خوب و روان می آموخته اید و در امتحانات نیز، نمرات مناسبی کسب می کردید ولی وجود معلم یا معلم هایی باعث حس منفی نسبت به درس ریاضی شده است در حالیکه معلم ریاضی هیچ ارتباطی با درس ریاضی ندارد.
درس ریاضی شامل تعدادی فصل های مشخص است که شما بارها در طول دوران تحصیل ثابت کرده اید، ریاضی را درک کرده و با آن هیچ مشکلی ندارید ولی معلم ریاضی یک انسان است که می تواند دارای اخلاق و افکار اشتباه فراوانی باشد. همین معلم ریاضی اگر معلم زیست بود، الان شما از درس زیست متنفر می شدید، چون این اشتباه مغزی را دارید که «تنفر از معلم باید به تنفر از درس تبدیل شود».
شما حق دارید از معلم درس ریاضی به دلیل اشتباهاتی که انجام داده دلگیر باشید و حتی تنفر از او را در دل خود جای دهید (هرچند این موضوع هم مورد تایید نیست ولی برای شرایط فعلی این را هم می پذیریم) ولی این دلگیری و تنفر نباید به درس ریاضی مرتبط شود.
آن معلم می توانست معلم هر درسی باشد، بنابراین درس ها هیچ مشکلی ندارند بلکه این معلم ها هستند که با رفتارهای نادرست خود باعث ایجاد تنفر می شوند. در نتیجه درس ها را تباه نکنیم چون فلان معلم در فلان پایه تحصیلی، رفتارهای بدی داشته است.
آینده خود را به خاطر یک معلمی که رفتارهای نادرست داشته نباید خراب کنید. درس ریاضی هیچ تنفری در شخص شما ایجاد نکرده و اتفاقا شما در تمام خاطرات خودتان، نشان داده اید که چقدر در این درس توان یادگیری بالایی دارید و هر بار بر روی این درس تمرکز کرده اید، به مراتب نسبت به بقیه درس ها، پیشرفت بیشتری داشته اید.
حالا می خواهم به کلیدی ترین خاطره ای از زندگی تان اشاره کنم که دقیقا باعث شکل گیری کند شدن تان روی ریاضی شده است. وقتی دوستتان در مورد معلم کلاس 10 و 11 و 12 توضیح می داد و به شما گفت که این معلم سخت گیر است و برای تان مثال هایی از فامیل و آشنا آورد، شما نسبت به معلم متنفر شدید و چون گرفتار اشتباه پیوند زدن بین معلم و درس هم بودید پس تنفر از معلم دبیرستان باعث تنفر از درس ریاضی دهم، یازدهم و دوازدهم می شود و این تنفر خودش را به صورت دیر یادگرفتن، کند شدن در حل، شک به توانایی ها، ترس از تست و… بروز می دهد.
حالا اگر شما معلم درس را به کتاب ریاضی پیوند نمی زدید، آنگاه الان برخورد بسیار روانی با درس ریاضی داشتید و از اول هم برای تان مهم نبود که معلم کیست. من به شاگردانم که دانشجوی پزشکی، دندان و دارو می شوند اولین جمله ای که می گویم این است که در دانشگاه، اکثر اساتید، در درس دادن به مانند معلم ها نیستند. فکر نکنید که آن ها تمام جزییات را برای شما توضیح می دهند و معمولا با یک فایل PDF یا powerpoint درس را روخوانی می کنند.
بنابراین حواس تان باشد بین استاد و کتاب درسی پیوند نزنید که اگر اینکار را کنید آنگاه تقریبا باید از همه درس ها متنفر شوید چون تقریبا اکثر اساتید این سه رشته، در درس دادن آنقدر که لازم است وارد جزییات نمی شوند و از مباحث می گذرند. البته نه فقط در این سه رشته بلکه در همه رشته های دانشگاهی، سقف ورود به جزییات اساتید نسبت به معلم ها کمتر است و معمولا خودخوان بودن در دانشگاه بایستی مورد توجه همه دانشجویان در همه رشته ها باشد ولی در این سه رشته، حساسیت بیشتر است.
بنابراین از همان قبل از ورود ذهنیت شان را اصلاح می کنم که فارغ از اینکه استاد خوب درس می دهد یا بد، سخت گیر است یا نه، منظم است یا خیر، به شما توجه می کند یا نمی کند، فقط روی درس تمرکز کنید و هیچ درسی، را با استادش پیوند ندهید. همین می شود که با ذهنیت درست سر کلاس می روند.
این آموزش را بایستی از همان اول ابتدایی با داستان و شعر و نمایش به ما یاد می دادند که متاسفانه یاد ندادند و مجبوریم در سنین بالا و احتمالا پس از ضربه هایی که می خوریم این موضوعات را یاد بگیریم. بنابراین برای الان که در کنکور هستید و برای سال های بعدی که در دانشگاه به سر می برید این جمله را به عنوان خط فکری خود قرار دهید که معلم و استاد یک درس هیچ ارتباطی با خود آن درس ندارد و من بین شان فرق قائل هستم.
پیوند زدن بین استاد و معلم با درس، متاسفانه سطوح وخیم تری هم دارد مثلا برخی از دانش آموزان به طرز لباس پوشیدن، اضافه وزن داشتن یا نداشتن، قد بلند بودن یا نبودن، خوش صدا بودن یا نبودن، میزان موهای سر معلم و سایر ملاک های جسمانی معلم یا استاد حساسیت نشان می دهند و بارها شده که علت تنفر در یک دانش آموز را که بررسی کرده ام به این حساسیت ها رسیده ام.
تصورش را کنید که شخصی از ریاضی متنفر است چون معلم ریاضی او، موهای پرپشتی نداشته است. این جمله شاید خنده دار باشد ولی واقعی است که بین برخی از دانش آموزان و دانشجویان دیده می شود. چون درجه حساسیت این افراد روی معلم زیاد است و چون گرفتار پیوند زدن درس و معلم می باشند، بنابراین با کوچکترین فاکتور در معلم، خیلی راحت از درس متنفر می شوند. امیدوارم این آگاهی به شما کمک کند که با درس ریاضی مستقل از معلم و خاطراتی که معلم ها ساخته اند برخورد کنید. موفق ترین باشید.