پرسش و پاسخ روحیه برای کنکور

سلام من یک دانش آموز دوازدهم هستم.من در سالهای قبل همیشه شاگرد اول میشدم و درسم خوب بود.برای کنکور از آبان شروع کردم به برنانه آزمون هام نمیرسم.همش شک و ترس از قبول نشدنم رو دارم.بقیه از من جلو زدن و متاسفانه من بهشون حسودی میکنم و این خیلی ناراحتم میکنه که من هم ازشون میترسم و هم بهشون حسودی میکنم.
هر بار که اینطور میشم کل هفتم ساعت مطالعه ام میاد پایین.تو آزمون ها هم نتیجه مطلوبمو نمیگیرم.از تلاش هام نا امید میشم.روزی که ازمون دارم تا چند روز بعدش سیر ضعیف مطالعاتی دارم.اگر هم خودمو نگه دارم هفته بعدش ممکنه خسته بشم.وقتی ساعت مطالعه ام زیاد میشه میترسم که خسته بشم.
و تو تست زدن خیلی کند هستم و یک ازمون 3 4 ساعته رو 5 6 ساعت طول میدم.میترسم کنکورمم همینطوری خراب کنم.وقت زیادی هم برام نمونده.این حس ترس و حسادت و رقابت و نداشتن تایم داره من رو عذاب میده.و نمیتونم روی درسم متمرکز بشم.گاهی برای چندبار مجبورم از روی یک صفحه بخونم چون پرش افکارم زیاده.میشه منو راهنماییم کنید؟ممنونم

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. کسانی که شاگرد اول می شوند یا کلا کسانی که در سال های تحصیلی گذشته موفق هستند و در چشم دوست، معلم، مدیر و خانواده هستند، افرادی هستند که متناسب با موفقیت هایشان آموزش نمی بینند. یعنی چه؟
مثلا شنیده اید که فلان فوتبالیست که خیلی بازیکن خوبی بود ولی چون در زمان شهرت، نتوانست روی رفتار خودش مدیریت داشته باشد و آموزش ندیده بود که با این شهرت چطور بایستی کنار بیاید که تخریب نشود، فوتبالش تمام شد و خیلی زود افت کرد؟ یا مثلا فلان بازیگر به دلیل اینکه نمی دانست چطور بایستی از خود و جایگاهش مراقبت کند، دچار مشکلاتی شد که دیگر فیلمی بازی نمی کند؟
دانش آموزانی که در سال های گذشته موفقیت هایی مثل شاگرد اول، دوم، سومی داشته اند، هیچ آموزشی ندیده اند که الف) شاگرد اول شدن تان هیچ مزیتی برای شما ندارد برای همین درگیر اول بودن نشوید، ب) شاگرد اول شدن شما به معنای قدرتمند بودن تان نیست، پ) هر کسی که شاگرد اول می شود قرار نیست تا آخر عمر و در همه آزمون ها اول باشد، ت) شاگرد اول بودن به معنای شکست ناپذیر بودن نیست و هر انسانی ممکن است در مسیر رسیدن به هدفش شکست بخورد، ث) شاگرد اول بودن به معنای برتر بودن از دیگران نیست و هرکسی می تواند در مسیر رسیدن به هدفش از شما جلوتر باشد، ج) شاگرد اول بودن به معنای کسب جایگاه بالاتر و برتر از دیگران نیست و اینطور نیست که گمان کنید همیشه باید بقیه بدترین وضعیت را داشته باشند چون شما شاگرد اول هستید.
و مهم ترین نکته: رقابت کردن ناشی از اول شدن، مثل این است که خاک به چشمان خود بپاشید و اجازه دیده شدن مسیر رسیدن به هدف را به خود ندهید. برای همین است که متاسفانه اکثر شاگرد اول ها به دلیل آموزش ندیدن هایشان دچار رقابت های بی فایده، حس حسادت، حس برتری و غروری می شوند که اجازه نمی دهد با آرامش روی خودشان کار کنند.
شاگرد اول بودن شما حتی یک امتیاز ساده هم برای موفقیت ندارد ولی متاسفانه رقابت ایجاد کردن معلم ها به این امید که بچه ها درس بخوانند، پوست دانش آموزان کشورمان را کنده است. این رقابت کلاسی، هم به ضرر شاگرد اول است هم به ضرر آن دانش آموزی که به هر دلیلی نمی تواند درسش را به خوبی بخواند.
این رقابت کل کلاس را می سوزاند مگر کسانی که آموزش دیده اید در این رقابت ها از خودشان محافظت کنند. برای همین، دوازده سال شاگرد اول بوده اید ولی به اندازه دوازده دقیقه در مورد اینکه چطور باید از خودم محافظت کنم فکر نکرده یا آموزش ندیده اید.
من از شما می خواهم، بپذیرید انسان هستید نه شاگرد اول. انسان بودن یعنی شکست خوردن، افت کردن، پیشرفت کردن، بالا رفتن و زمین خوردن. شاگرد اول بودن یک توهم از مسابقه ای است که ناخواسته وارد آن شده اید. هیچ جایی از مسیر رسیدن به هدفتان با شاگرد اول بودن گره نخورده اید.
بگذارید یک واقعیت کمی دردناک را بگوییم. اکثر شاگرد اول ها چون آموزش ندیده اند و البته حق هم دارند چون کسی نبوده که در این سیستم به آن ها آموزش بدهد، تمام هویت و جایگاه و ارزش خودشان را به شاگرد اول بودن شان گره می زنند. یعنی اکثر شاگرد اول ها، احترام از دیگران، توجه آن ها و ارزشمندی را در همین شاگرد اول بودن می بینند.
این اصلا خوب نیست. شما انسان هستید. بیایید همه آن چیزهایی که کمک می کنند تا یک انسان تعریف شود را بپذیرید و از ذهنیت رقابتی و مقایسه ای دست بردارید که خاک پاشیدن به چشمان خودتان است. این روش هیچ کمکی به شما نمی کند. شما انسان هستید، خواهش می کنم از همین لحظه انسان بودن را تمرین کنید نه فرو رفتن در یک نقش نمادین.
شما ارزشمند هستید چون اشتباه می کنید، شکست می خورید، بر می خیزید و می سازید. شما ارزشمندید چون انسانید. انسان همان موجودی که گاهی افت می کند ولی می تواند با ارزیابی شرایط و فشار اوردن برخیزد و بسازد. شاگرد اول بودن باعث توهم بالا بودن می شود. شما را زیر کلماتی مثل هوش و استعداد له می کنند تا باعث رقابتی شدن فضای کلاس شوید.
قربانی کلاس نباشید. انسانی باشید که گاهی اول است و گاهی آخر. گاهی اشتباه می کند و گاهی می تواند موفقیت هایی کسب کند. انسان باشید، کسی که هر روز تلاش می کند بهتر از قبل باشد حتی اگر فشار زیادی را تحمل کند.
فکر می کنم نیاز باشد یک دوره کامل در مورد شاگرد اول، دوم و سوم ها بگذاریم و با هم یک بار برای همیشه از این نمایش خیالی و فشار روانی خارج شویم و بیاموزیم در بهترین دوره زندگی یعنی نوجوانی و اوایل جوانی جهت ارتقای سطح زندگی خودمان تلاش کنیم نه اینکه بقیه چه می کنند. بنابراین آموزش ببینید شاگرد اول نباشید، بلکه انسانی باشید که می تواند شاگرد اول باشد می تواند هم نباشد.
من از شما می خواهم به سطح بالاتری از زندگی یعنی رفع نیازهای تان فکر کنید. هدفی که کمک می کند به نیازهای تان پاسخ دهید. در مسیر رسیدن به این نیازها، هیچ اهمیتی ندارد که بقیه همکلاسی هایتان چقدر خوانده اند و کجا هستند؟ چون حتی اگر همه آن ها از شما عقب تر باشند، بازهم شما چیزی بدست نیاورده اید.
شما زمانی احساس رضایت باید کنید که به نیازهای تان پاسخ داده باشید نه اینکه بقیه از شما عقب تر باشند. الان شما زندگی تان را اینطوری تفسیر می کنید: اگر همکلاسی ها از من بدتر باشند و عقب تر باشند من راضی هستم. در حالیکه آدرس رضایتمندی را اشتباهی می روید. رضایت شما در رفع نیازهای خودتان است نه جایگاه دیگران.
در ضمن صحبت هایم در مورد هدفمندی که در پاسخ به مخاطب قبلی بود را نیز بخوانید چون دقیقا شما هم نیاز دارید این دیدگاه را پیدا کنید و به آن فکر کنید. دوره ترس شناسی هم می تواند به شما کمک کند تا فشارهای موجود را کاهش دهید بنابراین آن دوره را نیز بخوانید. موفق ترین باشید.

سلام. به پوچی رسیدم. با خودم میگم تهش چی؟ آخرش قراره به چی ختم بشه؟ هدف نهایی زندگی چیه؟ درست و غلط چیه؟ این تبدیل به کلک مغزم شده که تلاش نکنم. چند وقت یه بار میاد سراغم و میگه اگه درس بخونی و موفق بشی و پولدار و مرفه و … تهش به چی می‌رسی؟ این‌ها باعث خوشبختی میشن؟ نه.
ما خونوادمون اوضاع خوبی داره ولی من کمی افسرده‌ام و دارو ضدافسردگی مصرف می‌کنم. خیلیا موفق شدن ولی خوش‌حال نبودن. بعضیا حتی خودکشی کردن همه چی برام تکراری میشه. گاهی به چیزی که ندارم یا نمی‌دونم میل پیدا می‌کنم ولی بعد که بهش می‌رسم بعد مدت کوتاهی (مثلا یه هفته) برام عادی میشه. می‌دونم پول و رتبه و … رضایت بلندمدت نمیارن. البته این افکار دائمی نیستن. چند وقت یه بار سراغم میان بعد میرن تا یه مدت راه‌حل چیه؟

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. در پیام شما بخش های مختلفی وجود دارد که بایستی به آن ها اشاره کنم: 1- تقریبا همه ما این فکر را داریم و مغزمان می گوید: «آخرش که چی؟». در این پرسش ما درگیر یک اشتباه هستیم که بنده اسمش را «عمق یافتن» می گذارم. فرض کنید شخصی می خواهد از یک شهر به شهر دیگری برای مسافرت برود. اگر او بپرسد آخرش که چی؟ فوق فوقش قرار است بروم در آنجا کنار ساحل و دریا چند عکس بگیرم و کمی هم با شن ها بازی کنم و نهایتا یکی دو غذای محلی آن شهر را بخورم و برگردم. این چه ارزشی دارد؟ برای چه مسافرت بروم؟
این شخص در حال «عمق یافتن» برای مسافرت است و برایش عجیب است که مسافرت دقیقا یعنی همین کارها و قرار نیست عمق بیشتری داشته باشد. همین که می توانی لب ساحل باشی و قدم بزنی و چند عکس یادگاری بگیری و یکی دو غذای محلی بخوری، یعنی مسافرت خوبی داشته ای و قرار نیست دنبال عمق خاصی از آن بگردی.
ما انسان ها به دلیل داستان هایی که از بچگی خوانده ایم و علاقه ذاتی مان به قهرمان پروری، دایما تلاش می کنیم که به موضوعات زندگی خود عمق بدهیم. این اشتباه را در مورد هدف گذاری بسیار بیشتر از موضوعات دیگر مشاهده می کنیم. مثلا اکثر ما یک تصور عجیب و عمیقی از کلمه هدف داریم و آنقدر آن را رویایی و ماورایی می کنیم که برای خودمان هم دست نیافتنی می شود و فراموش می کنیم که قرار است به آن برسیم.
اکثر ما در زندگی دنبال ماموریت هستیم، دنبال چیزی که خاص و منحصر به فرد و عجیب باشد. یک چیزی که بقیه نداشته باشند و بسیار خارق العاده به نظر برسد. آنقدر روی این انحصاری و شگفت انگیز بودن حساس می شویم که آنگاه به قول شما پوچی سراغمان می آید چون هیچ چیزی در این دنیا نیست که خرق عادت باشد.
بنابراین دچار اشتباه «عمق دادن» می شویم و فراموش می کنیم که هدف اصلا قرار نیست رویایی باشد. همین که لیستی از نیازها داشته باشید و برای برآورده کردن آن ها تلاش و برنامه ریزی کنید و بتوانید در سطح بالاتری بر مبنای نیازهای تان قدم بردارید، یعنی مشغول زندگی کردن هستید.
برای چه می خواهید عمق بدهید در حالیکه زندگی تکرار همین نیازهاست. دنبال یک شوک یا اتفاقات منحصر به فرد نباشید. زندگی همینی است که در حال اجرایش هستید و بایستی همین تکرار را بپذیرید و آن را ملاک موفقیت و افزایش کیفیت زندگی تان قرار دهید. هیچ کسی در این دنیا خارق العاده نیست. متاسفانه این اشتباه عمق دادن را در سخنرانان انگیزشی هم می بینیم.
در یکی از این فیلم ها، سخنران انگیزشی می گفت: «یک فرد موفق، متفاوت لباس می پوشد، رستوران متفاوتی می رود، کارهای متفاوتی می کند، او هرگز مثل بقیه نیست. او شجاع است و…». جالب بود که خودش کت و شلوار پوشیده بود و تصور ذهنی اش این بود که انسان موفق باید لباس، غذا و کارهای متفاوت انجام دهد.
آن سخنران نیز درگیر اشتباه عمق دادن بود ولی خودش از این موضوع آگاهی ندارد و با وجود اینکه همه چیزش شبیه بقیه است و مثل بقیه غذا می خورد، لباس می پوشد و رستوران مشابهی می رود ولی گمانش اینطور شکل گرفته که موفق ها فرق دارند. اتفاقا تکراری ترین آدم های دنیا، انسان های موفق هستند.
مثلا انیشتین سال های زیادی را روی یک موضوع کار کرده است. او آنقدر روی یک موضوع به تکرار رسیده که توانسته به سطح بالایی از اطلاعات در آن موضوع دست پیدا کند. بنابراین پدیده تکرار کردن او را ارزشمند کرده است. چه کسی این همه سال تکرار کردن را حاضر است قبول کند؟ بنابراین دست از عمق دادن به زندگی بردارید و زندگی را همین فرایند تکراری که هست بایستی بپذیرید.
2- بنده حقیر افسردگی را بیماری نمی دانم برای همین دارو خوردن در خصوص افسردگی را درک نمی کنم. افسردگی یعنی امتیاز گرفتن از خود یا دیگران. بنابراین بایستی لیستی از امتیازاتی که قرار است از خود یا دیگران بگیرید و به این نتیجه رسیده اید که بایستی افسرده باشید که این امتیازها در اختیار باشند را تهیه کنید و ببینید آیا باز هم می خواهید افسرده باشید یا خیر؟
به هر روی، تاکید می کنم سعی کنید حداقل در کنار دارو به فکر حل مشکل افسردگی خود باشید چون دارو فقط پاک کردن صورت مسئله است و نه حل آن. این امتیازات هرچیزی می تواند باشد. مثلا اگر افسرده باشم شاید کسی گیر نمی دهد که درس نمی خوانم یا کسی به زندگی ام کاری ندارد و… . مادامی که دست از این امتیازات بردارید یا تصمیم بگیرید به طریق دیگری آن ها را برآورده کنید، آنگاه افسردگی تان خوب می شود.
3- از آنجایی که می فرمایید زندگی در رفاهی دارید به نظر می آید هر چیزی از بچگی خواسته اید تقریبا ساده و بدون دردسر بدست آورده اید. اینکه انسان در طول زندگی به هرچیزی خیلی ساده برسد آنگاه در بزرگسالی کمی دچار این حالات شما بیشتر از بقیه می شود. این موضوع باعث می شود تمایل به جنگیدن در افراد کاهش پیدا کند و به صورت ذهنی آن ها این قاعده را باور کرده باشند که هرچیزی بخواهد فراهم است پس بقیه خواسته های زندگی هم فراهم می شود.
این موضوع نیاز به تغییر و تحول فکری دارد و می توانید با مشاورتان روی این تحول فکری کار کنید تا بتوانید اثرات منفی این مدل تربیتی را از بین ببرید. همینجا توصیه به خود شما و تمام کسانی که پدر و مادر هستند و این پیام را می خوانند اینطور بیان می کنم که یک انسان بایستی جنگیدن برای رسیدن به خواسته هایش را کودکی با کمک بازی های خیلی ساده بیاموزد. فراهم کردن همه نیازهای یک انسان بدون هیچ چالشی، باعث ضعیف شدن او در آینده می شود. موفق ترین باشید.

سلام من پشت کنکوریم و از مهر ماه تصمیم گرفتم که درس بخونم ولی زیاد جدی درس نمیخوندم و همش میگفتم از فردا از فردا ولی از حدود یک ماه قبل گفتم که باید جدی درس بخونم و اینطوری فایده نداره اما به محض اینکه این تصمیمو گرفتم انگار وحشت من از درس‌ها شروع شد من از وقتی تصمیم گرفتم جدی درس بخونم همه ی احساسات منفی که هر بار خواستم درس بخونم در مقاطع مختلف با یک ترکیب قوی و باهم و با فشار بیشتری بهم وارد شد.
انگار که هم تحمل این همه فشار حس منفی هم ترس از درسا باعث شده من از درس خوندن وحشت پیدا کنم همش میگم وای چطوری درس بخونم؟ اگه خوندم چطوری تستشو بزنم؟ قبل از این تصمیم موقع خوندن همیشه تمرکز بالایی تو یادگیری داشتم اما بعد تصمیم جدی خوندن اولش وارد یه شوک بزرگ شدم طوریکه حدود چن روز اصلا نتونستم درس بخونم ولی بعدش گفتم که اینجوری نمیشه و من باید درس بخونم و گرفتار این شوک نشم.
اما بعد اینکه دوباره شروع کردم به درس خوندن انگار دیگه اصلا کیفیت و دقت درس خوندن برام مهم نیست و الکی و بی کیفیت میخونم و فقط میگم الکی بخونم و وقت بگذره و همچنان همون ترس‌ها از همه درس‌ها هست و اینم باعث بی کیفیتی مطالعم هست انگار بین یه مشت حس تکراری گیر افتادم …لطفا کمکم کنید باید چکارکنم؟

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. قسمت سوم و چهارم از «دوره کلک های مشترک مغز» را گوش بدهید تا ابتدا این موضوع کیفیت را رها کنید چون متوجه می شوید که چطور مغز پشت این کلیدواژه پنهان می شود و هر طور که تلاش کنید بازهم آن را خنثی می کند.
در گام بعدی بایستی بدانید که شوک شروع یکی از کلک های مغز است تا شروع مطالعه را به تعویق بیندازد. در واقع وقتی حرکتی را از همان ابتدا، خنثی کند و مانع از انجامش شود برایش کم هزینه تر است تا اجازه دهد شما درس خواندن را شروع کنید و سپس بخواهد جلوی تان را بگیرید. بیشترین فشارها را در اولین روزهای اجرا برنامه دارید. کم کم که برنامه اجرا می کنید حالا بیشترین فشارها را در ابتدای هر روز دارید.
پس از مدتی علاوه بر فشارهای ابتدای هر روز، بعد از هر استراحت و برای بازگشت به پشت میز، بسیار تحت فشار قرار می گیرید. در واقع شروع های مختلفی برای یک داوطلب کنکوری وجود دارد. از شروع اولین روزهای برنامه تا شروع های ابتدای هر روز و تا شروع های پس از استراحت هایش. مغز سعی می کند در تمامی این شروع ها، فشار خودش را بیاورد. فعلا آنچه در در درون شما پیدا کرده، ترس از حجم درس هاست و ممکن است در شخص دیگری، احساس زدگی از درس ها و در فرد بعدی، احساس درد در بدن را بهانه قرار دهد تا شروع را به تعویق بیندازد یا در سخت ترین حالت خودش قرار دهد.
بنابراین راهکار ریشه ای این است که پاسخ مناسبی به این سوال مغز بدهید که چه برنامه ای برای درس ها دارید و قرار است چطور تست و مرور را بچینید و جلو بروید؟ در واقع این سوالی است که لازم است در برنامه تان به آن پاسخ دهید. در نتیجه با چیدن یک برنامه قابل اجرای دارای چرخه مرور و تست و رفع اشکال، با در نظر گرفتن فرصت های جبرانی برای زمان هایی که بالاخره هر کنکوری نمی تواند درس بخواند؛ هم یک برنامه برای درس خواندن خواهید داشت و هم این سوال مغز را جواب داده اید که چارچوب های شما چگونه هستند.
اما از همین الان تاکید می کند که پس از چیدمان برنامه، بازهم تحت تاثیر افکار و احساسات دیگری مثل: دیر شدن، ناتوانی در اجرای برنامه، عقب افتادن از برنامه، نزدیک بودن به کنکور، شانس قبولی کم، از دست رفتن زمان گذشته و… همگی به شما فشار می آورند که در صورت وجود این افکار مجدد پیام بفرستید تا راهنمایی لازم متناسب با وضعیت آن موقع را دریافت نمایید.
پس شما در حال حاضر نیاز به یک برنامه با خصوصیاتی که نوشتم دارید تا هم اساس کاری خودتان را روشن کنید و هم وقتی مغزتان گفت که با این درس ها چه خواهید کرد؟ حجم درس ها زیاد است و… در جوابش بگویید که برنامه ای قابل اجرا و متناسب با شرایط خودم دارم که فرصت هایی برای جبرانی گذاشته ام و با شرایطی که دارم می توانم انجامش دهم و نیازی به این نگرانی ندارم که درس ها چه خواهند شد.
به عبارت دیگر، مغزتان یک سوال را تکرار می کند و چون جواب قاطع و محکمی برایش ندارید، آن را با موارد دیگر ترکیب می کند و فشار سنگینی را بر روری دوشتان می گذارد تا نتوانید شروع کنید ولی وقتی جواب درست و منطقی برایش داشته باشید، آنگاه با انجام آن برنامه، می توانید جلوی ارایه احساسات تکراری اش را بگیرید. همچنین بایستی روی تغییر پاسخ ها هم کار کنید. یعنی تا به امروز اینطور بوده که هرگاه مغز این سوال خودش را مطرح کرده، پاسخ شما این بوده که درس نخوانیم و از فردا.
اما از این به بعد بایستی پاسخ شما تغییر کند. یعنی وقتی برنامه مناسبی را چیدید و به مغزتان گفتید که برنامه دارم و طبق آن پیش می روم لازم است که درس خواندن را رها نکنید و دقیقا در همان شرایط به درس خواندن ادامه دهید. این که مغز بگوید با درس ها چه می کنی و شما درس را رها کنی باعث تقویت پاسخ به مغز می شوید و در نتیجه با تغییر پاسخ ها می توانید این سیگنال را تضغیف کنید که پس از طی دوره نهفتگی تغییر که در «دوره عزت نفس» توضیح داده ام می توانید از این شرایط خارج شوید. موفق ترین باشید.

سلام پسری هستم 19 ساله و سال اولم هست که پشت کنکورم.سال قبل میدونستم که زمان بیشتر و پشت کنکور موندن تغییری در رفتارم ایجاد نمیکنه و مشکل من زمان نبوده ولی راستش رو بخواهید خیلی گشتم برای پاسخ مشکلم ولی حل نشد.مشکلم نوسانی خوندن هستش. امسال رفتار تحصیلی و ساعت مطالعم رو توی فایل اکسل مینوشتم و متوجه شدم تا یکی دو هفته ساعت مطالعه خوبی دارم و بعد از اون حدودا یک هفته ساعت مطالعم شدیدا افت میکنه.
نمیدونم علت از کلک ذهنی یا شرطی شدن ولی واقعا نمیدونم و نمیخوام حتی این اتفاق تکرار بشه ولی شاید این مشکلی بود که باعث شد سال اول نتیجه نگیرم و امسال هم پیشرفت چشمگیری نداشته باشم.روزها میگذرن و شب به امید فردای بهتر و دلگرمی مقطعی میخوابم و فردا تکرار همون قضیه.طوری که شب از خودم میپرسم چرا و به چه دلیل امروز درس نخوندی؟ اما پاسخ منطقی برای خودم ندارم.
در سوال اول منظورم از لوپ بیخیالی این بود که تمام اون انرژی و تعهد کم کم تحلیل میره و وقفه ایجاد میشه دقیقا مانند نمودار سینوسی. جالبه توی کار های دیگه (خصوصا فکری) این مشکلاتو ندارم و کارهایی که از نظر دیگران شاید سخت تر باشه رو میتونم باتمرکز بالا و بدون چنین مشکلاتی انجام بدم.این قضیه واقعا تاثیر خیلی منفی روی روحیه ام گذاشته و خیلی دوست دارم رفتارم رو اصلاح کنم . ممنون میشم شما راهنماییم کنید تا با توجه به زمانی که مونده بتونم از کنکور گذر کنم. مرسی از وقتی که گذاشتین.

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. شما ابتدا بایستی از روند نمودار پیشرفت تحصیلی آگاه شوید و دیدگاه تان نسبت به پیشرفت تحصیلی اصلاح شود برای همین به دوره «کلک های مشترک مغز» بروید و قسمت یک تا پنج را گوش کنید. بعد از آن در ادامه این توضیحات را نیز مد نظر قرار دهید. ما در رفتار سینوسی با بزنگاه ها رو به رو هستیم. یعنی زمان ها یا اتفاقاتی که با رخ دادن شان، مغزمان در لباس گارسون رو به روی ما می ایستد و می گوید:
همیشه در این بزنگاه های زمانی یا مکانی، افت ساعت مطالعه پیدا می کردی و درس خواندن را به مدت یک هفته از دست می دادی و دوباره از یک هفته، به درس خواندن بر می گشتی. الان هم دقیقا در همان بزنگاه هستیم و شما باید همان انتخاب همیشگی را انجام دهید. یعنی دوباره افت کردن ساعت مطالعاتی را انتخاب کنید و یک هفته در این شرایط باشید و دوباره به ساعت مطالعه بالا برمی گردیم.
در این روایت دو نکته وجود دارد: 1- همیشه در یک زمان یکسان یا اتفاق مشابه، فرایند درس خواندن خوب، از تداوم می افتد و افت شروع می شود. در واقع هیچ اتفاق تازه ای رخ نداده، هیچ مشکلی وجود ندارد اما وقتی به آن زمان خاص یا اتفاق مورد نظر برسیم انگار موظف هستیم افت کنید. دقیقا مثل چرخ و فلکی که حول محور خودش می چرخد و بی آنکه اتفاقی بیفتد، شما دور یک مسیر دایره ای می چرخید و هر بار همان چیزی که قبلا بوده را تجربه می کنید، نه یک ذره اینورتر و نه یک ذره آنورتر.
2- همیشه هم در یک زمان خاص یا بک اتفاق مشابه، به شرایط درسی خوب می رسید بی آنکه در آن شرایط، اتفاقی رخ داده باشد که اوضاع را دگرگون کرده باشد. یعنی همه چیز مثل قبل است و فقط ما به یک اتفاق یا زمان خاص همیشگی رسیده ایم و انگار در آن شرایط بایستی جریان تغییر کند. بسیار خب با این دو مورد چه می خواستم بگویم؟ هدفم این بود که از بالا به رفتار خودتان نظاره کنید.
چه زمانی که در حال افت کردن در ساعت مطالعاتی هستید و چه در زمانی که در حال اوج گرفتن ساعت درسی هستید، هیچ چیزی نسبت به قبل تغییر نکرده است. هیچ رفتاری متفاوت نشده، هیچ ناملایمتی نسبت به قبل کم و زیاد نشده و شما همان فرد قبلی هستید. به عبارت دیگر، وقتی هیچ اتفاق درونی یا بیرونی ویژه ای رخ نداده و ما مثل کلید خاموش و روش لامپ عمل می کنیم و انگار در یک لحظه خاص خاموش و در لحظه بعدی روشن می شویم بی آنکه گره ای در کارمان باشد، آنگاه فقط یک متهم باقی می ماند و آن هم شرطی شدن به این زمان است.
در واقع شما نسبت به زمان یا اتفاقی خاص، شرطی شده اید به طوری که با رخ دادن آن زمان یا اتفاق، شما هم واکنشی را بدون فکر و آگاهی تکرار می کنید. به طور مثال با شخصی کار می کردم که از روز 26 ام ماه تا اول ماه بعدی را نمی توانست درس بخواند. هیچ اتفاقی رخ نداده بود، هیچ رنجی نبود و او فقط در این بازه زمانی، متوقف می شد.
این یعنی شرطی شدن به زمان. چطور او درمان شد؟ گام اول: کشف همین زمان بود. یعنی ما در مرحله اول، فهمیدیم که به چه چیزی شرطی هستیم. برای این دانش آموز، روز 26ام ماه یک شرط بود. گام دوم: در لحظه وقوع شرط، پاسخ مان را عوض کردیم، یعنی در روز 26 ام، مراقب من از ایشان برای اینکه حتما درس بخواند و حتی اگر لازم بود باهم درس بخوانیم و درگیر شویم تا فشار پاسخ را نرمال کنیم، افزایش می یافت.
در روزهای بعدی همین فشار را نگاه می داشتیم و می دانستیم تنها راه حل، برای از بین بردن شرطی ها، ایجاد پاسخ متفاوت است. برای همین خودآگاهی و مراقبت برای درس خواندن در روزهای 26، 27، 28، 29 و 30 ام، وجود داشت تا اولین گام ها برای تغییر پاسخ آغاز شود. همین شرایط را در ماه بعدی هم تکرار کردیم و با عبور از دوره نهفتگی تغییر، این فرایند، متوقف شد و البته از آنجایی که مغز سعی می کند روش دیگری را وارد کند، در ماه های بعدی، با چالش های دیگری هم رو به رو شدیم که صحبت همیشگی من است که مغز وظیفه دارد انرژِی را ذخیره کند. برای همین بیرون آمدن از یک شرط به معنای خنثی شدن مغز نیست.
به هر روی همین رویه را بایستی شما طی کنید و یادتان باشد، دوره نهفتگی تغییرات وجود دارد و اینطور نیست که با یکی دوبار تغییر پاسخ، انتظار داشته باشید این فرایند خوب شود و قطعا بایستی ادامه بدهید تا از این شرایط بیرون بیایید. هیچ ابزار و روشی برای برون رفت از شرطی نداریم به جز همان بوجود آوردن پاسخ جدید پس از کشف شرط. اگر در مورد دوره نهفتگی تغییر نمی دانید، به دوره «احترام به خود و عزت نفس» بروید و قسمت ششم و هفتم را گوش بدهید. موفق ترین باشید.

سلام. آقای جدیدی چطور تو این اوضاع و احوال دنیا خودمون رو آروم نگه داریم؟ چطور به کرونا و گرانی و مرگ افراد فکر نکنیم؟ چطور خودمون رو سرپا نگه داریم؟ حتی اگر نخواهیم خبری هم بخونیم باز از طریقی کلی خبر های بد به گوشمون میرسه..آقای جدیدی واقعا چطور جوانیمون از دست نره؟

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. فارغ از اینکه کرونا وجود دارد یا خیر و فارغ از اینکه بقیه در چه وضعی هستند، می‌توانیم به دغدغه ذهنی شما پاسخ دهیم. به عبارت دیگر، از زمانی که زندگی به شیوه امروز رایج شد، تنها کسانی توانسته‌اند به زندگی خود سر و سامان بدهند که «مهارت آموزی» را ملاک خود قرار داده‌اند. فرض کنیم سیل آمده باشد، هرکسی که خانه‌اش در طبقه بالاتری باشد، آسیب نمی‌بیند ولی آن کسی که خانه‌اش در زیر زمین یا طبقه همکف است، از سیل خسارت می‌بیند.
مهارت آموزی دقیقاً مثل این است که هر بار خانه خود را به طبقه بالاتری ببریم و نگران سیل هم نباشیم. منظور من از مهارت آموزی فقط درس خواندن نیست. اصولاً معتقدم که همه نباید درس بخوانند بلکه بایستی بر اساس نیازهایشان راه مناسب را انتخاب کنند ولی باید در راه خود، صاحب مهارت بشوند. در شهر ما، یک تعمیراتی لپ تاپ هست که اگر بخواهید از او نوبت بگیرید نزدیک به چند روز بایستی انتظار بکشید که بتواند روی وسیله شما تعمیرات را شروع کند ولی در همین شهرمان، تعمیراتی‌های دیگری هم هستند که همین الان هم می‌توانند مشکل شما را حل کنند. چه فرقی بین آن‌ها هست؟
جواب فقط کلمه «مهارت» است. هرکسی در هر شغلی که هست باید مهارت آموزی را سرلوحه کار خودش قرار دهد تا به این شیوه، فارغ از اینکه کرونایی هست یا نه؟ بتواند پیشرفت کند. به عبارت دیگر، این دنیا، زبان در بیاورد و بگوید: «هرچقدر بخواهی به تو حقوق می‌دهیم فقط بگو چه کاری بلدی انجام دهی و چه مشکلی از ما حل می‌کنی تا هر چقدر که حقوق بخواهی به تو بدهیم».
آنگاه شما در پاسخ آیا می‌توانید این جمله را کامل کنید؟ من می‌توانم ………………………………………………… . مهارت می‌تواند درس خواندن و تست زدن برای رسیدن به رشته مورد نظر باشد یا درست کردن لپ تاپ. مهم نیست که چه مسیری شما را به نیازهایتان می‌رساند، این مهم است که فردی با مهارت در زمینه کاری خود باشید و گرهی را بتوانید باز کنید که دنیا بخاطر باز شدن همان گره‌ها به شما نیازمند باشد.
اگر جمله ناقص بالا را نتوانید تکمیل کنید و قصدی هم نداشته باشید که آن را تکمیل کنید، آنگاه انتظار دارید اوضاعتان بهتر باشد؟ برای همین در ابتدای پاسخم، عرض کردم مسئله شما هیچ ارتباطی به کرونا ندارد و در هر حالتی که باشید، موظف هستید مهارتی داشته باشید.