پرسش و پاسخ روحیه برای کنکور

سلام اقای جدیدی وقت عالی بخیر من برای چهارمین بار مجددا تصمیم گرفتم پشت کنکور بمونم و برای رسیدن به هدفم بجنگم واسه همین الان دارم بررسی میکنم نقاط ضعفمو عوامل بازدارنده ای که منو از مسیر هدفم منحرف می کنن به این نتیجه رسیدم که یکی از اون عوامل مشکلات خانوادگیه
من یه خواهری دارم که به شدت لوس و وابسته به خانواده است و همشم دردسر سازه همه چیو میاد به ما می گه و همه کاراشو باید ما براش انجام بدیم چون بچه اولم هست مامانم اینام خیلی بهش بها می دن انقد که همه وقتشون برا اونه ولی تا من میوفتم تو منگه و درخواستی ازشون دارم بهم میگن صبر کن خواهرت تو اولویته خسته شدم دیگه
یاد گرفتم دنبال محبت و توجهشون نباشم ولی دیگه نمی خوام غم خوارشونم باشم تا یه مشکلی پیش میاد براشون غصه بخورم و همه تلاشم و بکنم که راه حلی پیدا کنم انقد که همش با خبرای بد میان خونه وقتی میان پیشم یا تماس می گیرن یا میبینمشون استرس می گیرم و جوری شده که همش تو اضطرابم که نکنه باز اتفاقی براشون بیوفته میشه راه حلی بدین که انقد درگیرشون نباشم و بخاطرشون اضطراب و ترس نداشته باشم

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. جدای از اینکه رابطه خانوادگی خواهرتان با بقیه اعضای خانواده به چه صورت است و اینکه چه کسی مهم تر است و یا اینکه آیا بین فرزندان فرق هست یا نه، بایستی یک نکته را در نظر بگیریم. حال آن نکته چیست؟ ما نباید برای کسی غصه بخوریم بلکه بایستی اگر می توانیم و در حیطه قدرت مان است، برایش کاری انجام دهیم.
بنابراین وقتی دیگران به سراغ تان می آیند که با شما درد دل کنند، اولین کاری که باید کنید این است که از او بپرسید مسئله را دقیق و مشخص، برای تان بیان کند. در مرحله دوم به این فکر کنید آیا راه حلی برایش دارید یا خیر؟ در مرحله سوم، اگر کاری از دست تان بر می آید برایش انجام دهید و در غیر اینصورت به هیچ وجه غصه نخورید.
می دانم در روزهای اولی که این روش را اجرا می کنید، حس بی رحم بودن، بی احساسی و بد بودن به شما دست می دهد چون ما در کشورمان اینطوری تربیت می شویم که همیشه دلسوز باشیم، گریه کنیم و غصه بخوریم و دلداری بدهیم. اما آنچه واقعا دیگران به آن نیاز دارند چیست؟ اینکه اگر کمکی از دست مان بر می آید انجام دهیم و اگر نه، برای شان بار اضافی نباشیم.
بگذریم که حالا برخی ها سرکوفت زدن و چرا چرا کردن هم به راه می اندازند به جای آنکه راه حل بدهند و مشکل را حل کنند. اگر روش را اجرا کنید پس از مدتی بقیه یاد می گیرند فقط باید مسایل خود را به شما بگویند و اگر توان حلش را داشته باشید برای شان کاری می کنید و از بودن شما لذت می برند چون انسان راه حل دهنده بسیار با ارزش است. موفق ترین باشید.

سلام اقای جدیدی وقتتون بخیر. ببخشید من یه سوال داشتم آیا این حرف درسته که میگن پسرها حافظه قوی تری نسبت به دخترا دارن و اونها بهتر و سریعتر درسارو یاد میگیرن؟ آخه من بارها و بارها شنیدم میگن پسرا سرکلاس چیزایی که معلم درس میده رو بهتر از دخترا یاد میگیرن یا تو زمینه درس خوندن تمرکزشون بیشتر از دختراست.
یا خودم دیدم بودن افرادی که خیلی کمتر از یه دختر درس میخوندن یا پسرهایی که اکثر اوقات توی خیابون بودن یا حتی کار میکردن ولی رتبه هاشون بهتر از یه دختر که روزی ۱۴ ساعت درس میخونه شده.یا اکثر رتبه برترها پسر هستن چرا اینطوریه چه تفاوتی بین پسرها و دخترها توی یادگیری وجود داره؟ ممنون میشم پاسخ بدید.

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. قبل از آنکه پاسخ شما را بدهم لازم است دو نکته بسیار مهم را بیان کنم که به نظرم توجه به این دو نکته موجب می شود در زندگی تان موفق تر عمل کنید: 1. شما می گویید دختری 14 ساعت درس خوانده و پسری کمتر درس خوانده ولی رتبه پسر بهتر از دختر شده و حالا اینجا چند سوال مطرح است؟ الف) شما از کجا می دانید دختر 14 ساعت هر روز هفته در طول 365 روز سال درس خوانده است؟ ب) از کجا می دانید که پسر کمتر درس خوانده است؟
پ) از کجا می دانید این دو شخص شرایط یکسان داشته اند و تنها تفاوت آن ها فقط و فقط در جنسیت دختر و پسر بودن شان است؟ مثلا آیا پایه درسی، خاطرات، مسایل خانوادگی و روحی و سایر مسایل در هر دوی این اشخاص یکسان است و فقط و فقط جنسیت باعث شده پسر موفق تر از دختر باشد؟
ت) آیا روش های برنامه ریزی و فرمول خواندن درس ها در هر دوی این افراد یکسان بوده است؟ ث) آیا جزواتی که در اختیارشان بوده مشابه است؟ مثلا من به شاگردم یک جزوه ترکیبی در درس زیست می دهم که خودم آن را نوشته ام و شاگردم با داشتن آن جزوه کلی از رقبایش هم در مدت زمان مرور کردن و هم در تعداد تست زدن جلو می افتد. برای همین آیا ابزارهایی که هر دوی این ها داشته اند، یکسان است؟
می دانید منظورم چیست؟ منظورم این است که با این شیوه برای خودتان قانون تراشی می کنید و آنگاه این قوانین را باور کرده و به خودتان لطمه می زنید. فقط همین موضوع که نیست. این طرز تفکر در اکثر افراد دیده می شود که خیلی زود دو تا مثال می زنند، یک نتیجه گیری می کنند و بلافاصله حکم صادر کرده و قانون کشف می کنند. این نکته اول که امیدوارم کلا مثال ها را کنار بگذارید.
2. فرض کنیم که حافظه پسرها قوی تر از دخترها باشد. حال سوال مهم این است که دانستن این نکته چه کمکی به بهتر شدن زندگی شما می کند؟ شاید برای هر کدام از ما هزاران سوال مطرح باشد ولی قرار نیست که بنشینیم به تک تک سوالات پاسخ دهیم. بایستی همیشه به دنبال یافتن پاسخ برای پرسش هایی باشید که به بهتر شدن سطح زندگی تان کمک می کند. این هم نکته دوم بود که امیدوارم از همین لحظه این فیلتر ذهنی را برای خود بگذارید و اجازه ندهید هر سوالی در ذهن تان ایجاد شود بلکه فقط سوالات در راستای هدف تان را بررسی کنید.
حالا به سراغ پاسخ سوال اصلی برویم. اگر قرار باشد حافظه فرزند پسر قوی تر از حافظه فرزند دختر باشد بایستی تفاوت هایی در مغزشان دیده شود. آیا در مغز دختر و پسر تفاوت هایی دیده می شود که در اثر آن تفاوت ها بتوانیم نتیجه بگیریم که حافظه پسر قوی تر از حافظه دختر است؟
خب اولین چیزی که به آن مشکوک می شویم این است که آیا اندازه مغز در زنان و مردان فرق دارد؟ بله تحقیقات نشان می دهد به طور کلی، مغز مردان حدود 130 سانتی متر مکعب از مغز زنان بزرگ تر است اما تحقیقات بسیار مستدل و قوی وجود دارد که نشان می دهد، این بزرگتر بودن مغز مردان باعث نشده که مردان از نظر حافظه یا همان ضریب هوشی و سایر موارد قوی تر باشند. خب پس این مورد که تاثیری نداشت.
مورد دومی که می شود بررسی کرد، بحث ساختار یافتن مغز انسان در طول دوره تکامل است. به طور مثال، آیا مردان بیشتر از زنان به شکار می رفتند که مثلا در اثر همین شکار کردن ها، حافظه شان برای به خاطر سپردن مکان ها قوی تر شده باشد و همین عامل به صورت ژنتیکی به نسل های بعدی رسیده باشد و حتی پسر مدرن حال حاضر هم به همین دلیل، حافظه قوی تری از دختر داشته باشد؟
برای پاسخ این پرسش بایستی به آفریقا برویم. امروزه برخی قبیله ها در افریقا هنوز هم که هنوز است به شکل اجدادمان زندگی می کنند. یعنی آن ها اصلا نمی دانند که تکنولوژی وجود دارد و انسان ها این همه پیشرفت کرده اند. بلکه آنان دقیقا هنوز هم شکار می کنند و بدون آنکه بدونند تلویزیون و اینترنت هست به شکل ده ها قرن قبل به حیات خویش ادامه می دهند.
محققان زیادی هرساله روی زندگی این قبیله ها تحقیق می کنند. بررسی ها نشان می دهد که در فرم زندگی اجداد ما، زن و مرد هر دو به شکار می رفتند و پدربزرگ و مادربزرگ ها وظیفه محافظت و نگهداری از بچه ها را به دوش می گرفتند. بنابراین فرضیه حفظ کردن چراگاه ها و محل پیدا کردن شکار به عنوان دلیل برتری حافظه مرد به زن، نیز رد می شود.
بنابراین مثال هایی که شما می شنوید برای چیست؟ چرا اصولا مردان موفق تر از زنان به نظر می رسد؟ تمام این ها دلایل فرهنگی دارد. مثلا در فرهنگ سنتی کشورمان همیشه پسر مهمتر از دختر بوده است. امکانات و شرایط پیشرفت برای پسر بیشتر از دختر فراهم شده و طبیعی است که موفقیت در مردان بیشتر از زنان به چشم می آید.
پس هیچ تفاوتی در خلقت مرد و زن نیست بلکه مسایل فرهنگی است که باعث شده، پیشرفت مردان بیشتر به چشم بیاید و کلا در مورد مردان جملات مثبت بیشتری می خوانید و می شنوید حال آنکه هیچ برتری در هیچ جنسی وجود ندارد. موفق ترین باشید.

سلام و خسته نباشید میخوام یکی از بزرگ ترین مشکلات زندگیمو بگم من دختری هستم ۱۹ ساله حافظه خیلی قوی داشتم فرق نداشت کتاب ۱۰۰ صفحه ای بود یا ۵۰ صفحه ای وقتی میخوندم تمام مطالب مو به مو بدون جا انداختن یه نقطه توی ذهنم داشتم جوری کتاب و میخوندم که معلما بهم میگفتن کتاب و قورت دادی خوندن برام ساده و روون بود.
علاقه ی خیلی زیادی به درس خوندن داشتم همیشه هم جز ممتازای مدرسه بودم اما وقتی کلاس یازدهم بودم مدرسمو عوض کردم و همون اول مهر بود که یه استرس خیلی بد از جانب یکی از دوستام بهم وارد شد از اون به بعد انگار حافظه ای در من وجود نداشت یادمه عصر اون روز گریه میکردم و دستام میلرزید.
سعی داشتم مطالب کتاب و بخونم اما نمیشد بعد از اون دیگ نتونستم عین قبل بشم الان ۳ سال از اون موضوع میگذره من تمام راه هارو امتحان کردم نوشتن، نت برداری، مدیتیشن، ۴ تا روانپزشک اما همه چی بی فایده اس وقتی یک مطلبی و میخونم حس میکنم هیچی یادم نیست از اول میخونم دوباره سه باره ۴ باره ۵ باره ولی بازم برمیگردم هیچ تصویری از کلمات کتاب توی ذهنم ندارم.
الان یک ساله پشت کنکور نشستم و علاقه ی زیادی دارم ک درس بخونم عین گذشته تسلط کافی روی مطالب داشته باشم اما هر چی زور میزنم نمیشه منی که اعتماد به نفسم خیلی زیاد بود الان حتی میترسم یک کلمه هم بگم چون میگم اشتباهه هیچ اعتماد به نفسی برام نمونده.
حس میکنم ادم پوچ و بی مصرفی ام هر کاری که میخوام انجام بدم که مربوط به درسخوندن باشه میگم تو که نمیتونی این مشکل ۳ ساله باهامه نمیدونم اصلا چیه چطوری درستش کنم حاضرم هر کاری که میشا انجام بدم اما درست بشه لطفا کمکم کنید.

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. لازم است تا سال یازدهم را با دقت مورد بررسی قرار دهیم. بر اساس متنی که شما نوشته اید، چند اتفاق در آن سال رخ داده است: 1. تغییر دادن مدرسه، 2. شنیدن یک جمله شوک آور از همکلاسی مدرسه ای که تازه به آن ورود کرده اید.
اما اتفاق اول یعنی تغییر مدرسه خودش باعث چند اتفاق زیر بنایی دیگر هم می شود: 1. تغییر معلم ها و کادر آموزشی مدرسه که قبلا شما را تشویق می کرده اند و حالا دیگر نیستند، 2. تغییر همکلاسی ها که قبلا با مقایسه شدن یا مقایسه کردن با آنان کاملا پیروز بوده اید و حالا تغییر کرده اند و نمی دانستید آیا در مدرسه جدید هم می توانید همان جایگاه را کسب کنید؟ 3. از دست رفتن هویت و شخصیتی که در مدرسه قبلی ساخته بودید و با تغییر مدرسه انگار هر چه ساخته بودید را از دست داده اید.
احتمالا آن جمله شوک آوری که از همکلاسی تان شنیده اید هم در راستای این بوده که توان مقابله و رقابت را نخواهی داشت و احتمالا جمله ای گفته که شما کاملا احساس کرده اید در مدرسه جدید یکسری رقیب جدی وجود دارند و تمام توانایی های شما برای مدرسه قبلی بوده و هر چه که قدرت داشته اید در همان مدرسه قبلی جا گذاشته اید و آمده اید.
حالا آن جملات همکلاسی مدرسه تازه، به اضافه چالش های فکری تان باعث شده تا به کلی این قدرت خود را نادیده بگیرید و گمان کنید که توانایی شما در به خاطر سپاری جملات فقط یک توهمی بوده که مربوط به مدرسه قبلی و در مقایسه با همکلاسی های سابق به وجود آمده و در مدرسه جدید و با معلم و دانش آموزان جدید، چنین توانایی وجود ندارد.
حالا همان مغز با چنین دستورالعملی تنظیم شده و کار را به نحوی جلو برده که واقعا در حفظ کردن مثل سابق عمل نمی کردید. البته سخت تر شدن درس ها در سال یازدهم و دوازدهم را هم لحاظ نکرده بودید و انتظار داشتید مثل سال های قبل بدون هیچ افتی بتوانید تند تند همه چیز را مسلط شوید.
از سوی دیگر شاید مدرسه قبلی سخت گیری متفاوتی نسبت به مدرسه جدید داشته و در مدرسه جدید فرصت برای تمرکز روی مباحث را کمتر داشته اید و همه این ها در نهایت باعث شده تا افت کردن را تجربه کنید. موضوع وقتی عجیب تر می شود که تمام این شوک ها را به کنکور هم داده اید و مغزتان یک نتیجه کاملا غلط گرفته است:
حالا که در مدرسه جدید توان رقابت نداری پس در کنکور هم عمرا بتوانی رقابت کنی چون حتی نمی توانی مطالب را برای کنکور حفظ کنی. همه این موارد را به صورت عملی هم تجربه کرده اید و کم کم باورتان شده که قدرت حافظه را از دست داده اید. در حالیکه مهارت های انسان به این صورت از بین نمی رود. بله اگر کسی ضربه ای شدید به سرش وارد شود می تواند شاهد اختلال در مغزش باشد ولی شما فقط یک شوک را در طول 3 سال با خودتان ادامه داده اید و آن را باور کرده اید.
راه خروج از این اتفاق چند عمل است: 1. بایستی ذهنیت مقایسه ای درس خواندن را درمان کنید، 2. لازم است که صحبت دوستتان را مورد بررسی قرار بدهید و آن را آنالیز کنید و پرونده آن خاطره بسته شود، 3. بایستی بپذیرید با سنگین شدن درس ها میزان حفظ کردن مطالب در شما کمی کاهش پیدا می کند بنابراین دنبال ایده آل های دوره قبل از دهم دبیرستان نباشید، 4. بایستی تعداد مرورهای برنامه تان را افزایش دهید و درس های کنکور را طبق برنامه ریزی تمام کنید تا با شکستن بت ذهنی «تو نمی توانی از پس درس ها بر آیی» به زندگی طبیعی بازگردید.
سخت ترین قسمت کار شما هم همین اجرای برنامه ریزی است چون مغزتان دنیایی از خاطرات و احساسات منفی را سرازیر می کند تا جلوی درس خواندن را بگیرد حتی شما را وسواس می کند که دایما صفحه قبلی را بخوانید و نگران از یاد رفتن مطالب باشید تا کلافه شوید. اما شما فقط سعی کنید که درس ها را بخوانید و یاد بگیرید و سپس با مرورهای فراوان حفظ شوید و دنبال ایده آل قبلی خود نباشید و گمان کنید هیچ مهارتی در حفظ کردن ندارید و یک انسان عادی هستید.
اگر پافشاری کنید پس از مدت کوتاهی کاملا مغزتان را شرطی کرده، بت های درونی را می شکنید و با روال کاملا مناسبی درس می خوانید. موفق ترین باشید.

سلام آقای جدیدی. ببخشید من یه مشکل خیلی بزرگ تو زندگیم دارم و نمیدونم چه جوری باید این مشکل رو حل کنم مشکل من اینه که مادرم یه آدم به شدت عصبیه! مادرم و پدرم ۳۰ ساله با هم ازدواج کردن اما همیشه با هم مشکل دارند تا همو میبینن با بهانه یا بی بهانه دعوا میکنن.
داعواهاشون گاهی اوقات تا نزدیک یک ساعت ادامه پیدا میکنه اونم با صدای خیلی بلند. بعد از دعوا تا چند ماه با هم صحبت نمیکنن و بعد از چند ماه فقط دو روز با هم حرف میزنند و آخر روز دوم دوباره همون دعوای حسابی با صدای بلند. آقای جدیدی من ۲۴ سالمه از اولین روزی که به دنیا اومدم تا همین امروز دارم توی این میدون جنگ زندگی میکنم نمیدونم چی کار کنم از همسایه ها خجالت میکشم از همه خجالت میکشم.
این پدر و مادر کاری کردن با من که من همیشه دستام میلرزه همیشه استرس اینو داشتم و دارم که الان دوباره یه دعوای حسابی راه می افته حالا تموم اینا به کنار با همه اینا سر کردم و اخلاق و رفتار مادرم دیونه ام کرده اون وسواس داره هر هفته خونه رو سه بار جارو می کشه هر روز خونه رو تمییز میکنه من میدونم تمیزی لازمه اما مادرم به شکل غیر طبیعی این کار رو انجام میده.
ریشه این رفتارش هم مادربزرگم یعنی مادر مادرم هست مادرم فرزند دوم مادربزرگم و تنها دختر اون هست بعد از مادرم سه تا پسر به دنیا اومدن این مادربزرگ من هم به مادرم یاد داده که تو دختری و باید تو بزرگ کردن برادرهات به من کمک کنی همیشه از مادرم کار می کشیده مادرم یه بار برام تعریف کرده که تموم لباس های اونا رو حتی مال پدربزرگ و مادربزرگم رو هم میشسته و تموم خونه رو تمیز میکرده و حتی غذا هم درست میکرده اونم فقط وقتی که ۹ سالش بوده!
این قضیه ادامه پیدا کرده تا مادرم با پدرم ازدواج کرده حالا مادرم دوباره تموم کارهایی که اون جا انجام میداده این جا داره انجام میده هی میگم مادر من دست از سر خونه بردار دست از سر تمیز کاری بردار تا اینو بهش میگم چنان داد و بیداد و نفرین میکنه که بیا و ببین برمیگرده به من میگه تو قدر منو نمیدونی من صبح تا شب دارم تو این خونه کار میکنم اما نه تو نه پدرت به من احترام نمیزارین!
آقای جدیدی باورتون میشه من حتی حق رد شدن از آشپزخونه یا باز کردن یخچال رو ندادم؟ باورتون میشه نمیزاره اتاق خودم رو اتاق شخصی خودم رو خودم تمیز کنم؟ به من میگه تو بلد نیستی همه جا کثیفه خودم تمیز میکنم! من فک میکنم مادربزرگم یه جنایت در حق مادرم کرده برای اینکه کار خودش لنگ نمونه و بتونه بچه هاشو بزرگ کنه مادرم رو مثل یه کامپیوتر برنامه ریزی کرده که تو تو زندگیت وظیفه ات فقط و فقط سابیدن و تمیز کاری خونه هست.
هیچ چیز دیگه ای به مادرم یاد نداده. الان هم این رفتار مادرم منو دیونه کرده آقای جدیدی من هیچ وقت کاری به کار پدر و مادرم نداشتم اما اونا همیشه منو اذیت میکنن بارها نشستم ازشون خواهش کردم این رفتار در شان اونا نیست و رفتارشون رو درست کنن اما هر دو تا بر میگردن به من میگن تو بچه ای تو چه میدونی زندگی یعنی چی!!
آقای جدیدی دیگه واقعا کم آوردم مثلا هر سال همه ی خونه ها که خونه تکونی میکنن مادر من میاد از تیر تا همین الان ۴ ماه تموم خونه رو از جاش درمیاره و تمیز میکنه و میزاره سر جاش باور میکنید؟ آخه این کار یعنی چی؟ تا میگم آخه مادر من چرا این کارو میکنی حداقل برو پیش روانشناس تموم نفرین دنیا رو به من میگه پدرم به خاطر رفتار مادرم دیگه اصلا کاری باهاش نداره نه بهش احترام میزاره نه بهش محبت میکنه.
مادر من از من انتظار همه محبت ها و احترام های دنیا رو داره آخه آقای جدیدی من با این خانواده داغون چه کاری میتونم بکنم؟ من باید چی کار کنم؟ من میخوام طبیعی زندگی کنم الان من رفتم کتاب خریدم کنکور شرکت کنم و دانشگاه قبول بشم و ار دست اینا راحت شم اما مادرم میگه باید پاشی خونه رو با من تمیز کنی آخه من چی کار کنم؟
مادرم وسواس داره اما نمیخواد رفتارش رو درست کنه آقای جدیدی تو رو خدا به من بگید من باید چی کار کنم؟ چه جوری این میدون جنگ رو مدیریت کنم؟ آقای جدیدی مگه محیط زندگی روی آدم اثر نمیزاره؟ من تو زندگیم نه استقلال دارم و نه منبع درآمدی که بتونم خودم رو نجات بدم آخه چرا پدر و مادرم این ظلم رو در حق من میکنن من واقعا احساس میکنم دیگه کم اوردم

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. ممنون که شرح کاملی از شرایط زندگی تان برایم نوشتید تا بتوانم خودم را در تار و پود زندگی شما قرار دهم. انسان ها تا آخر عمر قابل تغییر دادن رفتارهای شان هستند به شرط اینکه بدانند یا بپذیرند که اشتباه می کنند. به عبارت دیگر، اگر انسان ها، رفتارهای خود را درست بدانند آنگاه هیچ حرف و کلامی روی آن ها موثر نیست.
مادرتان کارهای خودش را درست می داند برای همین تلاش کردن برای تغییر دادنش فقط خسته کردن خودتان است. در مورد دعواهای شان هم کاری از دست شما بر نخواهد آمد چون هر دوی آن ها، آرامش شان در این است که با یکدیگر دعوا کنند. اگر این توازن را به هم بریزید آن ها هویت 30 سال زندگی را از دست می دهند و حتی دچار بحران های بدتری می شوند.
خلاصه اینکه، نه روی دعواها، نه روی وسواس مادرتان هیچ کاری نباید انجام دهید چون او هر دوی این کارها را لازمه زندگی خودش می داند. آنچه از شما انتظار دارم این است که روی خودتان تمرکز کنید. به طور مثال به فکر یه اتاق برای مطالعه یا حتی رفتن به خانه اقوامی مثل مادر بزرگ باشید تا شرایط امن و آرام برای مطالعه جور کنید.
اگر قرار شد در منزل خودتان مطالعه کنید لازم است به مادرتان بگویید که مشکلی با تمیز کردن هایش ندارید ولی سعی کند وظایفی که خودش برای خودش تراشیده را خودش انجام دهد نه اینکه برای وظایف تراشیده شده، دنبال کمک حال باشد. بنابراین به فکر تغییر دادن شان نباشید فقط سعی کنید یک مکان برای مطالعه در خانه خودتان یا یکی از اقوام فراهم کنید. موفق ترین باشید.

سلام شما تو وبلاگ قبلی یه پست داشتین و گفتین:” این جمله را فراموش نکنید که دو عامل انگیزه و باور به توانایی برای رسیدن به هدف، هر روز بررسی می شود و اگر این دو مورد سرجایش باشد آنگاه شما فعالیت درسی خود را اجرا می کنید و در غیر اینصورت هیچ شلیکی رخ نخواهد داد.”
من وقتی خودم رو بررسی میکنم همیشه تو انگیزه مشکل دارم شما انگیزه رو دلیل و چرایی پشت هدف معرفی میکنین و من دائم این دلیل رو گم میکنم هر بار میشینم و فکر میکنم و دلیل میارم و بررسی میکنم اما باز هم با یه فکر یا جمله وسط مطالعه از خودم میپرسم: چرا ؟! و کلافه میشم خستم کمکم کنین واقعا انگیزه رو نمیشه حذف کرد یعنی نمیشه گفت حتی اگه انگیزه نداری باز هم حرکت کن میشه؟! در مورد باور به توانایی، حرفتون رو قبول دارم.
تغییر دیدگاهم در این مورد باعث شده بتونم خیلی اوقات با وجود توجیه های مغز به حرکتم ادامه بدم. اما انگیزه ام رو خیلی زود از دست میدم و اصلا در اثر حرف های بقیه، یا زدن تست های غلط و خراب کردن ازمون نیست. فقط به این فکر میکنم که یعنی واقعا هدف من اینه؟! یعنی مسیرم درسته؟!
آدم چندپتانسیلی نیستم. هدفم رو مشخص میکنم. اما حاضر نیستم بهاش رو بپردازم. چون انگیزش رو ندارم. در یک کلام سوالم اینه: چطور انگیزم رو مدیریت کنم؟ اصلا همیشه آدم باید با انگیزه باشه تا بتونه حرکت کنه؟! ممنون از شما.

رضا جدیدی پاسخ داد:

سلام وقت بخیر و نیکی. این پرسش بسیار ریشه ای و درجه یک است که حتی می تواند پایه و اساس نوشتن یک کتاب مشاوره ای باشد و بسیار ممنونم بابت این پرسش عالی. واقعیت این است که بایستی یک دوره کامل در خصوص این مشکل صحبت کنیم که اینکار را بعدا بایستی انجام دهیم ولی اگر بخواهم برای الان یک پاسخ مشخص بدهم می گویم آنالیز احساسات، خاطرات و پرسش های تکراری بهترین کمک را به شما می کند.
به طور مثال، اگر الان درس نمی خوانم چرا نمی خوانم؟ حتما یا احساسی دارم که باعث شده نخوانم یا خاطره ای دارم که مانع شده یا پرسش های تکراری هستند که جواب قانع کننده ای برای شان ندارم. حالا که مشخص شد از کجا ضربه می خورید بایستی آن را تحلیل و پاسخ دهی کنید و از آن لحظه به بعد هرگاه مغزتان سراغ شما آمد و خواست تکراری فکر کند به او می گویید که قبلا فکر کرده ام و تحت هر شرایطی حتی با احساس بی کیفیتی به درس خواندن خویش ادامه می دهید.
به طور مثال، شما الان با یک سوال تکراری انگیزه تان را از دست می دهید: چرا دارم برای کنکور می خوانم؟ خب یک بار برای همیشه لیست نیازهایی که برای رسیدن به آن ها بایستی کنکور بدهید را بنویسید و خود را خلاص کنید. البته نباید اینجا دچار وسواس یا کمال گرایی شوید و لازم است بسیار قاطع برخورد کرده و یک بار برای همیشه این پرسش را با پاسخ همراه کنید و در دفعات بعدی تحت هیچ شرایطی به آن سوال فکر نکنید و فقط درس بخوانید حتی اگر مغز گفت این مطالعه زروی و بی کیفیت است بازهم به درس خواندن ادامه دهید تا فرایند شرطی شدن مغز تکمیل شود. موفق ترین باشید.